ตอนที่ 10 — 010

บทที่ 10 พี่อยากจะได้บ้างหรือเปล่า (3)

ฮั่วเอี้ยนเซียวไม่ขยับ เนี่ยอันอันก็เดินมาอยู่ข้างๆเขาเรียบร้อยแล้ว หญิงสาวลังเลเล็กน้อย ก่อนจะเขย่าแขนเขาอย่างนุ่มนวลและดึงเขาไปที่เก้าอี้

ชายหนุ่มไม่ได้ต่อต้านและนั่งลงอย่างเงียบๆ

เมื่อเห็นดังนั้น เนี่ยอันอันก็เกิดความคิดดีๆขึ้นมา

เธอไม่คิดว่าผุ้ชายคนนี้จะต่อต้านการทานอาหารเช้าหลังจากที่เขาได้ชิมฝีมือของเธอไปเมื่อคืนแล้ว ก็ดูสิ เขาออกจากประนีประนอมแล้ว

ส่วนเรื่องทัศนคติที่เขามีต่อเธอซึ่งออกจะประหลาดนั้น เธอจำเป็นต้องไปค้นหาหลังจากนั้น

เนี่ยอันอันยกอาหารออกมาและส่งตะเกียบและชามให้ฮั่วเอี้ยนเซียว ดวงตาของเธอเป็นเส้นโค้งจากรอยยิ้ม

“ต้าเกอ ฉันทำอาหารไว้ตั้งเยอะ ทานได้มากตามที่พี่อยากทานเลย”

ฮั่วเอี้ยนเซียวประเมินเนี่ยอันอันด้วยสีหน้าไร้ความรู้สึกเล็กน้อย ก่อนที่เขาจะหยิบตะเกียบขึ้นมา ชายหนุ่มชิมหน่อไม้ผัดเผ็ดเป็นอันดับแรก

รสเผ็ดของมันอยู่ในระดับสมบูรณ์แบบ กรุบกรอบและกระตุ้นความอยากอาหาร

เนี่ยอันอันซึ่งนั่งตรงข้ามกับชายหนุ่มดันเกี๊ยวและซาลาเปาไปทางเขา

“ต้าเกอ เกี๊ยวนี้มีส่วนผสมหลายอย่างเลยล่ะ ฉันใส่กุ้ง เนื้อ เห็ด ข้าวเหนียว และเซเลอรี่ด้วยล่ะ ซาลาเปาเป็นไส้ผักทำมาจากแครอทกับถั่วงอก”

“อืมม”

ในที่สุดก็ได้รับการตอบสนองอย่างเฉยชาจากฮั่วเอี้ยนเซียว เขาคีบเกี๊ยวขึ้นมา

ผู้ชายทุกคนชอบเนื้อ เนี่ยอันอันไม่แปลกใจกับสิ่งที่เขาเลือก หญิงสาวทานอย่างเงียบๆ และรอคอยฮั่วเอี้ยนเซียวถามเธอว่าเธอเรียนทำอาหารอย่างไร

หากแต่ จนกระทั่งพวกเขาทานอาหารเช้าเสร็จ ผู้ชายคนนี้ก็ไม่เคยถามอะไรเธอเลย

นี่เขาไม่รู้สึกสงสัยอะไรเลยหรือไงนะ

อีกอย่าง ไม่ใช่ว่าพฤติกรรมของเธอก็ต่างไปจากเจ้าของร่างเดิมอย่างมากตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว แล้วนี่เขาไม่ได้คิดอะไรบ้างเลยหรือไง

เนี่ยอันอันกำลังชั่งใจว่าเธอควรจะพูดถึงความสามารถในการทำอาหารของเธอดีหรือไม่

หากแต่เสียงโทรศัพท์ของฮั่วเอี้ยนเซียวก็ดังขึ้น

ชายหนุ่มรับสาย ปรากฏว่าเป็นสายจากที่ทำงาน เขาดูจะเคร่งขรึมมากขึ้นหลังจากรับสาย

เขาเดินจากไปพร้อมกับโทรศัพท์ในมืออย่างรวดเร็ว

เธอไม่ต้องทำอะไรมากไปกว่านี้แล้ว้ เนี่ยอันอันเริ่มทำความสะอาดทุกอย่าง อีกครั้งที่เธออาการย้ำคิดย้ำทำ ทำให้เธอเริ่มจัดเรียงบรรดาเครื่องปรุงตามความสูงของมันอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยงได้

เมื่อเธอทำความสะอาดเสร็จ ฮั่วเอี้ยนเซียวก็ได้เปลี่ยนเป็นชุดสูทและเดินลงมาที่ชั้นล่าง

ออร่าเยือกเย็นของเขาก็กลับมาทันใดและดูเหมือนลมหายใจของเขาจะหนักหน่วงขึ้นขณะที่เขาเดินมา

เมื่อเขาเดินผ่านเนี่ยอันอัน เขาก็พูดขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย

“ฉันจะไปทำงานแล้วนะ”

“โอเคค่ะ ต้าเกิด ขอให้มีความสุขในการทำงานนะคะ” เนี่ยอันอันกล่าวพร้อมรอยยิ้ม

หลังจากที่เธอเห็นเขาออกไป เนี่ยอันอันจึงทำกายบริหารหลังอาหาร หลังจากนั้นเมื่อมองดูเวลาแล้ว หญิงสาวจึงไปเปลี่ยนชุดเพื่อออกไปข้างนอก

นายแตกงามาถึงแมนชั่นราวๆเวลา 8.30 น.เพื่อรับเนี่ยอันอันไปร้านสักรอย

เมื่อเจ้าของร้านเห็นหญิงสาว เขาจึงเดินมาพร้อมทักทายเธออย่างคุ้นเคยว่า

“คุณหนูอันอันมาที่นี่วันนี้หรือ คุณอยากจะสักตรงไหนครับวันนี้”

“ฉันอยากจะลบรอยสักทั้งหมดบนหน้าออกค่ะ”

เนี่ยอันอันกล่าวขณะที่เธอนั่งลง

เจ้าของร่างแปลกใจเป็นอันมาก

“ลบมันออกหรือครับ ผมคิดว่าคุณชอบพวกมันซะอีก”

ปากของเนี่ยอันอันเบ้ ชอบเหรอ มันทำให้ผู้คนตกใจในตอนกลางวัน และทำให้เธอตกใจตอนกลางคืนน่ะสิ

หญิงสาวเอ่ยว่า

“ลบมันก่อนเถอะค่ะ ฉันไม่ชอบมันแล้ว ฉันจะแทนที่มันด้วยอย่างอื่นตอนที่ฉันเจอสิ่งที่ฉันชอบนะคะ”

“ได้ครับ ได้เลย”

แน่นอนที่เจ้าของร้านจะเห็นด้วยทันที และส่งต่อให้ช่างสักประจำตัวของเนี่ยอันอัน

เนี่ยอันอันเคยได้ยินมาว่ามันเจ็บมากในการลบรอยสัก นี่เป็นเครั้งแรกที่เธอได้รับประสบการณ์แบบนี้ และแน่นอนที่มันเจ็บมากจริงๆ

หลังจากถูกทรมาณไปมากกว่าหนึ่งชั่วโมง หญิงสาวคิดว่เธอเกือบจะตายที่นี่หลังจากข้ามเวลามา

เมื่อช่างสักประกาศว่า “เรียบร้อย” คำพูดของเขาก็ราวกับเสียงเพลงในหูของเธอทีเดียว

เธอลุกขึ้นอย่างรวดเร็วและรับกระจกจากช่างสักมาถือไว้