ตอนที่ 11 — 011

บทที่ 11 เป็นลม (1)

เนี่ยอันอันตะลึงงันเมื่อเธอเห็นเด็กสาวในกระจก ใบหน้าของเธอที่ปราศจากรอยสักและไร้ซึ่งเครื่องสำอางใดๆในตอนนี้ มันเป็นใบหน้าตามธรรมชาติของเธอ

แก้มและหน้าผากของเธอยังคงมีรอยแดง หากแต่ไม่ได้มีผลกับรูปลักษณ์เดิมของเธอ

เธอไม่ได้มีรูปลักษณ์แบบโบราณดั้งเดิมที่มีคางแหลมเล็กน้อย ใบหน้าด้านล่างของเธอค่อนข้างกลมมน ดวงตาใหญ่และสีดำสนิทราวกับมันถูกชะล้างด้วยน้ำ แม้ว่าใบหน้าของเธอจะแดงเพราะความเจ็บปวด หากแต่มันก็ดูโปร่งใสเล็กน้อย

จมูกของเธอเล็กหากแต่โด่งตรง ริมฝีปากของเธอเต็มอิ่มและอวบอิ่ม ใบหน้าของเธอเป็นส่วนผสมของความไร้เดียงสาและความเซ็กซี่

เนี่ยอันอันไม่เคยคิดเลยว่าเจ้าของร่างเดิมจะน่าดึงดูดใจขนาดนี้

เธอเป็นหญิงสาวสวยคนหนึ่ง หากแต่เธอกลับตัดสินใจทำลายมันด้วยรอยสักไร้สาระเหล่านั้น ไม่ต้องพูดถึงเรื่องการพอกเครื่องสำอางซะหนาเตอะ น

นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมทุกคนถึงกล่าวถึง เจ้าของเดิมว่าเต็มไปด้วยอันตรายเป็นอย่างมากหรือน่าเกลียดน่ากลัวที่สุด จนถึงกับทำให้เด็กทารกหยุดร้องไห้ได้เลย

ก่อนที่เนี่ยอันอันจะประมวลผลข้อมูลใหม่เกี่ยวกับรูปลักษณ์ของเจ้าของร่างเดิม โทรศัพท์มือถือของเธอก็ดังขึ้น

เธอสไลด์เพื่อรับสาย อีกฝ่ายก็คือนายแตงกวา

“คุณหนูครับ บอสฮั่วพึ่งโทรมา เขาบอกว่าคุณชายเฉินกำลังจะโดดตึกและบอกให้คุณต้องรีบไปจัดการด้วยครับ”

เนี่ยอันอันชะงักไปชั่ววินาทีก่อนจะคิดออกว่าเขาหมายถึงอะไร

หญิงสาวตอบไปว่า

“โอเค ฉันลบรอยสักเสร็จแล้ว เราจะตรงไปที่นั่นทันที”

เธอวางสายและเดินออกไปด้านนอกตรงไปยังลานจอดรถซึ่งอยู่อีกฝั่งของถนน นายแตงกวาสตาร์ทรถเรียบร้อยแล้ว

เนี่ยอันอันเปิดประตูรถและเข้าไปด้านใน

“มีแค่เราสองคนหรือ”

“บอสฮั่วยุ่งมากครับ นอกจากนี้เขาต้องไปจัดการกับเรื่องเล็กแค่นี้ด้วยตัวเองด้วยหรือครับ”

นายแตงกวากล่าว

เนี่ยอันอันเงียบไป ก็จริงนะ เรื่องแบบนี้ปกติก็เป็นเจ้าของร่างเดิมจัดการอยู่แล้ว

การควบรวมและซื้อกิจการทั้งหมดโดยฮั่วเอี้ยนเซียว ทำให้หลายคนตกงาน ต้องตกจากจุดสูงสุดของโลกลงสู่ก้นหุบเขาในชั่วข้ามคืน คนเหล่านี้บางคนจะมาก่อเหตุและคนอื่นๆก็จะพยายามฆ่าตัวตายเหมือนนายน้อยเฉินคนนี้ ไม่ว่าจะเป็นสถานการณ์ใดก็ตาม เจ้าของร่างเดิมจะเป็นผู้ที่ก้าวเข้ามาดูแลเรื่องเหล่านี้เสมอ

แม้ว่ามันจะกลายเป็นการต่อสู้กัน มันก็ไม่ได้เป็นปัญหากับเจ้าของร่างเดิม หญิงสาวเป็นหนึ่งในคนที่ยอดเยี่ยมที่สุดของเมืองหลวงนี้

เธอไม่ได้ใส่ใจว่าใครจะฆ่าตัวตาย และการควบรวมและซื้อกิจการโดยฮั่วเอี้ยนเซียวนั้นล้วนอยู่ในขอบเขตของกฎหมาย เธอไม่สนใจที่จะถูกสื่อมวลชนรายล้อมเช่นกัน เธอสามารถทำให้นักข่าวร้องไห้ได้

มีคนเคยก่อเหตุและขว้างไข่เน่าใส่เธอ เธอไล่เขาตามเขาไปถึง 10 บล็อกและอัดเขาอย่างสบายนับตั้งแต่นั้นมาชื่อเสียงเสียๆของเธอก็แพร่กระจายไปทั่วเมืองหลวงทั้งหมด

แน่นอนว่าหนึ่งในคนที่สามารถกลั่นแกล้งเธอได้ก็คือฉินจื่อหมิงและพรรคพวกของเขา

พวกเขามาถึงตอนฉากที่นายน้อยเฉินกระโดดตึก และพวกเขาก็เห็นตำรวจเรียงรายมาจากที่ไกลๆ

เนี่ยอันอันพึ่งออกจากรถเมื่อเธอถูกรายล้อมไปด้วยนักข่าว บรรดานักข่าวต่างจำรถของเนี่ยอันอันได้ ดังนั้นพวกเขาจึงรีบวิ่งเข้ามาล้อมรถทันทีที่รถมาถึง

เอิ่ม พวกเขารู้จักนายแตงกวาผู้ซึ่งออกมาจากรถ หากแต่เด็กสาวที่ดูเป็นหญิงแท้และสูงส่งที่ออกมาจากรถพร้อมเขาเป็นใครกัน

อีกอย่าง ไม่ใช่ว่าเธอดูจะสวยเกินไปนิดๆหรือเปล่า แม้ว่าแก้มของเธอจะมีรอยบวมราวกับว่าเธอแพ้อะไรสักอย่าง มันก็ไม่ได้เปลี่ยนความจริงที่ว่าเธอเป็นคนสวยมาก

โดยเฉพาะหลังจากที่เธอออกมาจากรถและพบว่าเธอถูกรุมล้อม ดวงตาสีดำและกลมโตของเธอดูหวาดกลัวทำให้เธอดูเหมือนแกะที่กำลังถูกรังแก

นักข่าวแลกเปลี่ยนสายตากันและมองเข้าไปด้านในรถ พวกเขาต่างแปลกใจว่าทำไมเนี่ยอันอันจึงไม่ได้อยู่ในรถ

จนกระทั่งนักข่าวบางคนในท้ายที่สุดก็จำสาวน้อยที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาได้

“คุณคือคุณหนูเนี่ยอันอันหรือ ผมเคยเห็นรูปคุณตอนคุณอายุ18”

ทันทีที่เขาพูดจบ ทุกคนต่างก็มองไปทางเขาพร้อมกัน

เสียงนุ่มนวลของเนี่ยอันอันดังขึ้นว่า

“ใช่ค่ะ ฉันคือเนี่ยอันอัน พี่ชายของฉันส่งฉันมาดูแลประเด็นที่เป็นข่าวอยู่”

นักข่าวต่างไม่อยากจะเชื่อหูของพวกเขา แกะน้อยบอบบางที่ยืนอยู่ตรงหน้าพวกเขาคือเนี่ยอันอันงั้นหรือนี่

แต่เธอพึ่งยืนยันว่าตัวเองคือเนี่ยอันอันนี่!