ตอนที่ 12 — 012

บทที่ 12 เป็นลม (2)

ในท้ายที่สุดก็มีคนปรับตัวได้และยื่นไมโครโฟนไปด้านหน้าเนี่ยอันอัน

“คุณเนี่ย คุณคิดอย่างไรกับการซื้อกิจการของพี่ชายคุณและการฆ่าตัวตายของนายน้อยเฉินครับ”

เมื่อมีคนเริ่มต้นคำถาม นักข่าวที่เหลือจึงนึกขึ้นได้และพวกเขาก็เริ่มป้อนคำถามใส่

“คุณเนี่ย ก่อนที่นายน้อยเฉินจะฆ่าตัวตาย เขาโทรหาพี่ชายของคุณหลายครั้งและแม้แต่ไปรอเขาที่หน้าบริษัทถึงสามวัน คุณช่วยยืนยันได้มั้ยครับว่านี่เป็นเรื่องจริง”

“คุณเนี่ย นี่น่าจะเป็นเหยื่อรายที่สามที่ถูกผลักดันให้ฆ่าตัวตายโดยพี่ชายของคุณ คุณจะนอนหลับในคืนนี้ได้อย่างไร”

นักข่าวต่างพากันระดมคำถาม เนี่ยอันอันขมวดคิ้ว ดูเหมือนว่าเธอจะได้กลิ่นบางอย่างด้วยจมูกที่ไวต่อการรับกลิ่นของเธอ

จู่ๆตำรวจก็พากันแตกแถวในชั่วขณะ เนี่ยอันอันชำเลืองมองไปและเห็นเลือดนองบนพื้น

สีแดงและขาวตัดกันอย่างรุนแรง

“เอ่ออ...”

เธอรู้สึกปั่นป่วนที่ท้องราวกับมีใครมาฟาดอย่างแรงที่ศีรษะของเธอ โลกด้านหน้าของเธอเริ่มหมุนและตัวเธอก็ล้มลงไป

เว้นแต่ว่า ชั่ววินาทีก่อนที่เธอดวงตาของเธอจะปิดลง ท่อนแขนแข็งแรงก็โอบรอบเอวของเธอพร้อมกับเสียงของผู้ชายคนหนึ่งที่ดังขึ้นในหูของเธอ

“คุณผู้หญิง คุณโอเคมั้ย”

เนี่ยอันอันมองเห็นแต่สีดำ ผ่านความพร่ามัวนั้น เธอสามารถรับรู้ถึงดวงตาดอกท้อคู่หนึ่งและไฝเล็กๆ2เม็ดที่อยู่ถัดไปจากมุมตาซ้ายของเขา ไฝที่ทำให้ใบหน้าทั้งดวงดูมีชีวิตชีวา

บุคคลิกลักษณะอันเป็นเอกลักษณ์ทำให้เธอนึกถึงชื่อ : เนี่ยเฉิงเฟิง

ในนิยาย เขาถูกเอ่ยถึงในฐานะทายาทแห่งตระกูลเนี่ย ตระกูลเนี่ยก็เช่นเดียวกับตระกูลฉิน ทั้งสองเป็นตระกูลมีชื่อเสียงของเมืองหลวง

เนี่ยเฉิงเฟิงคนนี้อาจจะดูคล้ายเพลย์บอยในครั้งแรกที่เห็น หากแต่เขาเป็นผู้ชายที่เจ้าเล่ห์และร้ายกาจเมื่อเกี่ยวกับธุรกิจ

เมื่อสิบแปดปีที่แล้ว ตระกูลเนี่ยได้ประสบปัญหาร้ายแรงและมันก็ลุกลามอย่างรวดเร็ว หลังจากที่เนี่ยเฉิงเฟิงอายุ 16 ปีและเข้ามาดูแลธุรกิจของครอบครัว เขาก็พาครอบครัวที่ใกล้จะล้มละลายกลับสู่จุดสูงสุด

ว่าแต่เนี่ยเฉิงเฟิงมาทำอะไรที่นี่กัน เนี่ยอันอันไม่มีเวลาที่จะคิดมาก เธอแค่รู้สึกยินดีที่มีคนมาหยุดเธอไว้ก่อนที่เธอจะล้มลงไปบนพื้น และเธอไม่ได้ทำให้ชุดสกปรกเปรอะเปื้อน

เมื่อเธอตื่นขึ้นมาอีกครั้ง เธอก็อยู่ที่โรงพยาบาลพร้อมสายท่อน้ำเกลือแล้ว

เมื่อเห็นว่าเธอลืมตาขึ้น ในที่สุดนายแตงกวาก็ถอนหายใจอย่างโล่งอกก่อนที่จะพูดว่า

“คุณหนู คุณรู้สึกอย่างไรบ้างครับ”

“ฉันโอเคแล้ว” เนี่ยอันอันกล่าวด้วยเสียงอันนุ่มนวลของเธอ

“ฉันอยู่ที่โรงพยาบาลหรือ”

“ใช่ครับ คุณหนูเป็นลมไปก่อน” นายแตงกวากล่าว

“ผมจะเรียนให้บอสฮั่วทราบว่าคุณฟื้นแล้วนะครับ”

“พี่ชายของฉันรู้ด้วยเหรอว่าฉันเป็นลม” เนี่ยอันอันถาม

“บอสฮั่วกำลังประชุมตอนนั้น ดังนั้น.........” นายแตงกว่าหลบเลี่ยงคำถามไป

เนี่ยอันอันรู้ได้ทันที ฮั่วเอี้ยนเซียวรู้แล้ว หากแต่เขาไม่ได้ให้ความสนใจมัน ซึ่งสามารถอธิบายจากท่าทีของนายแตงกวาได้

ความรู้สึกสงสัยในใจของเธอมากขึ้น อะไรเป็นเหตุให้ฮั่วเอี้ยนเซียวดุจะห่างเหินไปจากเธอนะ

นอนกจากนี้ เธอก็นึกขึ้นได้ว่ามีเพียงฉินจื่อหมิงและพวกพ้องของเขาที่ควรจะอยู่ที่คลับในวันก่อนนั้น เจ้าของร่างเดิมถูกดูถูกเหยียดยามจากพวกเขาหลังจากที่เธอมาถึง และฮั่วเอี้ยนเซียวก็ไม่ได้อยู่ที่นั่นเลย

มีความคลาดเคลื่อนมากมายที่เกิดขึ้นจากสิ่งที่บรรยายอยู่ในหนังสือ ทำให้เธอเริ่มสงสัยมากขึ้น

นายแตงกวาออกไปหาอาหารให้เนี่ยอันอันหลังจากที่เขาส่งข้อความไปแล้ว เมื่อเนี่ยอันอันเห็นว่านายแตงกวากลับมาพร้อมอาหารตามสั่ง เธอก็ขมวดคิ้ว

เธอมองไปที่น้ำเกลือซึ่งเกือบจะหมดแล้ว ลังเลเล็กน้อยก่อนที่จะดึงมันออกพร้อมกับกล่าวว่า

“ฉันอยากกลับบ้านแล้ว”

เธอหิวและอยากจะกลับบ้านไปทำอาหาร เธอปฏิเสธที่จะทานอาหารตามสั่งอย่างแน่นอน

นายแตงกวาไม่อาจจะโน้มน้าวเนี่ยอันอันได้ ดังนั้นเขาจึงดูแลเรื่องการปล่อยเธอออกไปและขับรถไปส่งเนี่ยอันอันที่แมนชั่น

ในระหว่างทางกลับ เนี่ยอันอันส่งข้อความไปถึงฮั่วเอี้ยนเซียว

“ต้าเกอ ฉันออกจากโรงพยาบาลแล้วนะคะ มื้อเย็นนี้พี่อยากจะทานอะไรคะ”

มันใกล้เวลาเลิกงานแล้ว และฮั่วเอี้ยนเซียวก็กำลังสรุปการประชุมทางธุรกิจด้วยท่าทางที่มีความสุขเล็กน้อย เขากล่าวว่า

“ โครงการนี้ผ่านไปได้ด้วยดี ขอบคุณทุกคนสำหรับการทำงานหนักของพวกคุณ!”

ภายในห้องประชุมผู้บริหารระดับสูงที่ช่วยให้เขาประสบความสำเร็จในวันนี้ก็ดูผ่อนคลายมากขึ้นเช่นกัน

“แล้วบอสฮั่วจะพาพวกเราไปทานอาหารเย็นหรือเปล่า”

“แน่นอ......” ฮั่วเอี้ยนเซียวก้มลงอ่านข้อความที่พึ่งเข้ามา เมื่อเขาเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง ชายหนุ่มก็กล่าวอย่างเรียบๆว่า

“แน่นอน แต่ไม่ใช่วันนี้นะครับ ผมมีนัดวันนี้แล้ว”