ตอนที่ 20 — 020

บทที่ 20 ฉันจะย้ายออกไป (3)

จากข่าวด้านการเงิน เนี่ยอันอันรู้มาว่าฮั่วเอี้ยนเซียวกำลังทำงานใกล้ชิดกับตระกูลฉินในตอนนี้และอยู่ระหว่างกระบวนการการเจรจาทางธุรกิจกับตระกูลเนี่ยเช่นเดียวกัน

ธุรกิจของเขาโตขึ้นอย่างต่อเนื่อง หากแต่เนี่ยอันอันรู้สึกว่ารูปแบบของเขานั้นเปลี่ยนไป เขาดูจะถ่อมตนลงมากไปจากสิ่งที่ในหนังสือบรรยายถึงตัวเขา

หลังจากที่เธอออกมาจากห้องน้ำ เนี่ยอันอันมองไปทางชั้นล่างและเห็นว่าฮั่วเอี้ยนเซียวไม่ได้ขึ้นมาข้างบนหากแต่นั่งนิ่งอยู่บนโซฟา

หญิงสาวรู้สึกแปลกๆเล็กน้อย ดังนั้นเธอจึงมองไปที่เขาจนเมื่อเธอสังเกตเห็นว่าใบหน้าของเขาแดงก่ำ เหมือนกับว่าเขาดื่มมากเกินไป

ในวินาทีต่อมา เขาจึงลุกขึ้นทันทีทันใดและเดินอย่างรวดเร็วไปทางห้องน้ำชั้นล่าง

เสียงอาเจียนดังขึ้นหลังจากนั้น

เนี่ยอันอันยืนและได้ยินเสียงนั้นชั่วขณะจนกระทั่งชั้นล่างกลับสู่ความเงียบอีกครั้ง

ไม่นานหลังจากนั้นฮั่วเอี้ยนเซียวจึงเดินกลับมาและล้มตัวลงบนโซฟาไม่ขยับเขยื้อนดีกครั้ง

อัยยะ......เนี่ยอันอันถอนหายใจเล็กน้อยและตัดสินใจเดินลงไปขั้นล่างเพื่อตรวจสอบดู

อย่างไรก็ตามเธอก็อาศัยอยู่ในบ้านของเขา และใช้ร่างของน้องสาวของเขา แน่นอนว่าท่าทีของเขาก่อนหน้านี้น่ารำคาญเล็กน้อย หากแต่เมื่อมองเห็นเขาและสภาพร่างกายของเขาตอนนี้ เธอควรจะดูแลเขาบ้างเล็กน้อย

เนี่ยอันอันเดินลงไปชั้นล่างและเริ่มมองดูฮั่วเอี้ยนเซียว เธอเห็นดวงตาของเขาจะหลับมิหลับแหล่ ราวกับครึ่งหลับครึ่งตื่น อาจจะรู้สึกไม่สบายเล็กน้อย

หญิงสาวเดินเข้าไปในครัวและเริ่มง่วนทำอะไรบางอย่าง

การทำซุปแก้เมาไม่ได้เป็นอะไรง่ายๆสำหรับเธอ นอกจากซุปแก้เมาแล้วเธอยังทำโจ๊กอีกหนึ่งหม้อเล็ก ทั้งสองอย่างไม่ได้ใช้เวลานานมากนัก

เนี่ยอันอันนำซุปแก้เมาออกมาทำให้เย็นลงจนอุณหภูมิได้ที่ พร้อมกับหลอดดูไปที่โซฟา

“ต้าเกอ ดื่มซุปแก้เมานะคะ” เนี่ยอันอันกล่าวและวางหลอดดูดข้างริมฝีปากของเขา

เขายังคงมึนงงหากแต่โชคดีที่เขาสามารถหาหลอดได้และเริ่มดื่ม ชายหนุ่มดื่มซุปไปครึ่งถ้วยอย่างรวดเร็ว และไม่รู้สึกกระหายน้ำอีกต่อไป คิ้วของเขาคลายออกจากกันเล็กน้อย

เนี่ยอันอันรู้ว่าฮั่วเอี้ยนเซียวเป็นคนที่ยุ่งมาก เขาอาจจะตรงดิ่งไปที่ทำงานอีกครั้งในเช้าวันรุ่งขึ้นเป็นสิ่งแรก แม้ว่าจะมีซุปแก้เมา หากแต่เขาก็อาจจะยังเมาค้างอยู่ในเช้าวันรุ่งขึ้น

ดังนั้นเธอจึงเดินไปด้านหลังโซฟาและเริ่มนวดศีรษะให้เขา

ยาพื้นฐานและการนวดเป็นทักษะพื้นฐานของนักโภชนาการด้วย การนวดของเธอนั้นแม่นยำและช้าๆ แต่ก็ช่วยบรรเทาอาการปวดหัวให้กับเขาได้อย่างแน่นอน

ในช่วงที่ครึ่งหลับครึ่งตื่นของเขา ฮั่วเอี้ยนเซียวรู้สึกได้ถึงนิ้วที่เคลื่อนไปบนศีรษะและขมับของเขานั้นนุ่มนวล แต่มั่นคง ความเจ็บปวดของเขาบรรเทาลงอย่างช้าๆ ตอนนี้เขาเป็นมึนงงน้อยลงและดูเหมือนว่าเขาจะหลับง่ายขึ้นในตอนนี้

ข้างหูของเขามีเสียงแผ่วเบาดังขึ้น มันฟังดูเหมือนกับมีความคับแค้นใจมากมายในขณะที่มันเลื่อนไหลเข้าสู่หูของเขา

“ฉันไม่ได้ชอบฉินจื่อหมิงอีกต่อไปแล้ว ไม่เป็นไหร่หรอกถ้าพี่ไม่เชื่อฉัน ฉันจะย้ายออกไปทันทีที่ได้งาน และฉันจะไม่อยู่สร้างความระคายเคืองให้กับพี่อีกต่อไป...…”

ฮั่วเอี้ยนเซียวอยากจะโฟกัสในสิ่งที่เธอพูด แต่สมองของเขาก็เริ่มผ่อนคลายมากขึ้นจากการนวด ในท้ายที่สุด ชายหนุ่มจึงหลับไปโดยไม่รู้ตัว

เช้าวันรุ่งขึ้น เมื่อฮั่วเอี้ยนเซียวตื่นขึน เขาก็พบว่ามีผ้าห่มผืนบางห่มบนตัวเขา บนผ้าห่มมีกระดาษโน้ตเขียนไว้

“มีโจ๊กอยู่ในครัว”

ไม่มีคำทักทาย ไม่มีลายเซ็น หากแต่ลายมือที่ดูอ่อนโยนซึ่งไม่ต้องสงสัยว่าเขียนโดยเธอ