ตอนที่ 26 — 026

บทที่ 26 ฉันคิดว่าฉันกำลังตกหลุมรัก (3)

เนื่องจากต้องเตรียมส่วนผสมเหล่านี้อย่างรวดเร็วในวันแรก เธอจึงสามารถทำไส้ได้เพียงชนิดเดียวคือไข่และกะหล่ำปลี ใช้เวลาไม่นานโจ๊กในหม้อก็เริ่มเดือดและแป้งก็ลอยขึ้น นั่นคือตอนที่ เนี่ยอันอันเริ่มทำซาลาเปา

คุณตากล้องหาวในตอนแรก จนกระทั่งเขาเห็นว่าซาลาเปาทั้งหมดในมือของเนี่ยอันอันเหมือนกันโดยมีการจีบในรูปแบบเดียวกันหมด สายตาของเขาเพ่งมองตรงไป

เด็กสาวคนนี้เป็นเชฟระดับสูงจากโรงแรมห้าดาวหรือนี่

เดี๋ยวก่อนนะ เขาคิดว่าความรับผิดชอบของนักโภชนาการเป็นเพียงการให้คำปรึกษา แล้วนี่ไหงเธอถึงชำนาญขนาดนี้ล่ะ

ขณะที่เขามองอย่างงุนงง เนี่ยอันอันก็วางซาลาเปาทั้งหมดลงในหม้อนึ่งอย่างชำนาญแล้วหั่นผักบางส่วนและใส่ลงในโจ๊ก

คุณตากล้องดมแล้วก็เริ่มรู้สึกหิว

พระอาทิตย์ขึ้นแล้วในตอนนี้ และบรรดาแขกแต่ละคนก็เริ่มตื่น กล้องภายในโรงแรมเปิดอยู่และช่องสตรีมมิ่งก็ถูกเปิดขึ้น

อาหารเช้าของเนี่ยอันอันพร้อมแล้ว ถ้าคุณตากล้องไม่ได้มีหน้าที่อยู่ในตอนนี้ เขาจะต้องยืนกรานที่จะเสริฟซาลาเปากับเธอแน่นอน

“ว้าวว อาหารเช้าพร้อมแล้วเหรอ” เฉินหว่านซูเป็นคนร่าเริงคนหนึ่ง หญิงสาวรีบนั่งที่โต๊ะอาหาร ในเวลาเดียวกันเธอก็ทักทายบรรดาแขกรับเชิญที่เริ่มแสดงตัว

ฉินจื่ออีหาวและนั่งลงพร้อมกับหลี่ม่านเกอ และเปิดฝาหม้อหนึ่ง

เมื่อเธอเห็น18จีบของซาลาเปาที่ทั้งงดงามและเท่ากันทุกลูก เธอก็หยุดหาวและพูดว่า

“ไม่ใช่ว่าใครๆก็บอกว่าอาหารของโรงแรมนี้ธรรมดาๆไม่ใช่เหรอ นี่ไม่ใช่ซาลาเปา18จีบที่มีชื่อเสียงในเมืองหลวงไม่ใช่เหรอ”

“ว้าววว! ยอดมากเลย” เฟิงเว่ยนักแสดงหน้าใหม่กล่าว

“อันอันเป็นคนทำพวกนี้เหรอ มันอร่อยมากกกก”

“จริงเหรอ ขอฉันลองหน่อย” นักแสดงสาวจางโจวอวี้ผู้ซึ่งเกษียณไปแล้วสิบปีและพึ่งออกจากงานเมื่อเร็วๆนี้กล่าว ขณะที่เธอหยิบซาลาเปาและกัดไปคำหนึ่ง ดวงตาของเธอเบิกโตขึ้นทันทีและเธอก็พูดว่า

“ฉันจะไม่ลืมรสชาตนี้ไปตลอดชีวิตเลย”

เมื่อได้ยินอย่างนั้น ฉินจื่ออีจึงมองอย่างแปลกใจ เธอลองโจ๊กไปหนึ่งคำก่อนและก็ไร้คำพูดไปทันที

หญิงสาวพัดโบกปากของเธอเล็กน้อยเพื่อให้โจ๊กเย็นลงก่อนที่เธอจะสัมผัสถึงกลิ่นหอมในปากของเธอ ดวงตาของเธอก็เบิกโตเช่นกันและพูดว่า

“โอ้มายก้อด นี่มันสุดยอดไปเลย”

.....................................

ฮั่วเอี้ยนเซียวออกจากประเทศ Rแต่เช้า และกำลังไปนอนที่ประเทศ H

บริเวณตรวจตั๋วเครื่องบินค่อนข้างแออัดในวันนี้และเสียงดังหนวกหูเล็กน้อย

ขณะที่เขากำลังรู้สึกหมดความอดทน เสียงภาษาจนก็ดังขึ้นจากมือถือของผู้หญิงที่อยู่ข้างๆ ชายหนุ่มหันกลับมาและมองไปที่เธอตามสัญชาติญาณ

เขาเห็นเธอบนจอ

มันดูเหมือนจะเป็นเมืองๆหนึ่งที่บ้านเกิดของเขา และเป็นเวลาตอนบ่าย ล็อบบี้ตกแต่งสไตล์เรโทรและดูเหมือนจะเป็นด้านในของโรงแรมแห่งหนึ่ง

ทุกๆคนกำลังนั่งรอบๆโต๊ะทานอาหารและรับประทานอาหารกลางวัน ในหม้อนึ่ง มีแถวของซาลาเปาเท่าๆกันเรียงรายกันอยู่แถวแล้วแถวเล่า แต่ละลูกมี18จีบ สวยงามราวกับดอกไม้

คิ้วของฮั่วเอี้ยนเซียวขมวด ชายหนุ่มอยากจะดูใกล้ให้มากกว่านี้เมื่อมีเสียงดังมาจากอีกฝ่ายว่า

“โอ้มายก้อด อันอันทำอาหารกลางวันเหรอ ฉันคิดว่าฉันกำลังตกหลุมรักแล้ว”