ตอนที่ 23 — ตอนที่ 23 ฉันคนเดียวก็พอแล้ว

"คุณฟุคุซาวะ คุณฟุคุซาวะคะ?"

"เอ๊ะ?" ฟุคุซาวะ ฟุยุมิสะดุ้งตัวตรง ขยี้ตาพลางเอ่ยถาม "ขอโทษทีนะ เริ่มเรียนแล้วเหรอจ๊ะ?"

"อ๊ะ เปล่าหรอกจ้ะ… คือว่า คาบต่อไปเรียนที่โรงฝึกเคนโดน่ะ คุณฟุคุซาวะไม่เตรียมตัวไปเหรอ?"

ฟุคุซาวะ ฟุยุมิชะงักไปครู่หนึ่งถึงนึกตารางเรียนออก จึงรีบกล่าว "ขอบใจนะ ฉันจะรีบไปเดี๋ยวนี้แหละ"

"งั้นตามนี้นะ อย่าลืมเอาชุดเคนโดไปด้วยล่ะ ไว้เจอกันจ้ะ" เพื่อนนักเรียนหญิงคนนั้นโบกมือพลางเดินนำออกไปก่อน ฟุคุซาวะ ฟุยุมิจึงกวาดสายตามองไปรอบห้องเรียน พบว่าในห้องไม่มีคนอยู่แล้ว คาดว่าคงพากันล่วงหน้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าที่ห้องเปลี่ยนชุดของโรงฝึกเคนโดกันหมดแล้ว

ประตูบานเลื่อนของห้องเรียนไม่ได้ปิดสนิท เสียงหัวเราะคิกคักแว่วลอยมาจากโถงทางเดิน

"ยัยฟุคุซาวะนั่นทำไมเอาแต่นั่งสัปหงกทั้งวันเลยล่ะ?"

"ก็ไม่เชิงสัปหงกหรอกนะ ตอนเรียนเธอก็จริงจังดีออก แค่ช่วงพักชอบฟุบโต๊ะงีบเท่านั้นเอง"

"แต่มันก็ไม่ปกติอยู่ดีไม่ใช่เหรอ หรือว่าเธอจะแจ้งอายุเกินกันนะ จริงๆ แล้วปีนี้เพิ่งจะสิบเอ็ดสิบสองขวบ ร่างกายเลยรับมือกับความหนักหน่วงของการเรียน ม.ปลาย ไม่ไหว?"

"ชู่! เบาๆ หน่อยสิ นินทาคนอื่นลับหลังแบบนี้มันไม่ดีนะ"

"ตรงนี้มีแค่พวกเราสี่คน ไม่มีใครได้ยินหรอกน่า…"

เสียงพูดคุยค่อยๆ ห่างไกลออกไป ฟุคุซาวะ ฟุยุมิกดกระดิกใบหูเล็กๆ ของตน ในใจรู้สึกเคืองพวกยัยป้าช่างเมาท์พวกนี้อยู่ไม่น้อย—ประสาทการได้ยินของเธอดีเลิศเป็นพิเศษเชียวนะ เพราะถึงอย่างไรที่บ้านก็มีแต่เสียงเอะอะโวยวายไม่เว้นแต่ละวัน หากไม่มีความสามารถในการจำแนกเสียงอันละเอียดอ่อน ย่อมไม่มีทางคุมไอ้พวกตัวแสบที่ชอบเล่นตุกติกแอบทำอะไรลับหลังพวกนั้นได้หรอก

เธอจดบัญชีแค้นก้อนเล็กๆ ไว้ในใจให้แก่เด็กสาวพวกนั้นที่นินทาเธอเมื่อครู่—ยกเว้นคนใจดีที่ช่วยปลุกเธอ—ตั้งใจว่าถ้ามีโอกาสในภายภาคหน้าจะขอเอาคืนเบาะๆ สักหน่อย จากนั้นจึงเดินไปหลังห้องเรียนเพื่อค้นล็อกเกอร์ของตัวเอง หยิบชุดเคนโด กางเกงฮากามะ และผ้าโพกศีรษะออกมา พลางเบะปาก ทว่าในใจก็ยังคงรู้สึกขุ่นเคืองไม่หาย

ปีนี้ค่าใช้จ่ายที่บ้านเพิ่มขึ้นตั้งบานเบอะ แต่รายรับกลับสวนทาง ไม่ได้ตามเป้าที่คาดการณ์ไว้เลยสักนิด เป็นเหตุให้เธอต้องเหน็ดเหนื่อยสายตัวแทบขาดขนาดนี้ ยัยพวกปากหอยปากปูพวกนั้นรู้อะไรบ้างล่ะ ถึงได้มาแอบนินทาเธอข้างหลังแบบนี้…

ทั้งหมดมันต้องโทษยัยขี้โรคกับไอ้หน้าขาวนั่น ที่ทำลายแผนการอันสมบูรณ์แบบของเธอจนพังไม่เป็นท่า! โดยเฉพาะไอ้หน้าขาวนั่นแหละตัวดี!

จริงสิ คาบต่อไปเป็นวิชาเคนโดนี่นา แถมยังเป็นคาบเรียนรวมเสียด้วย เธออยากจะทุบตีไอ้หน้าขาวนั่นสักยกเพื่อระบายอารมณ์มาตลอด แต่ก็หาโอกาสไม่ได้สักที วันนี้ลองดูหน่อยเป็นไงว่าจะทำได้ไหม… ขอฟาดสั่งสอนมันให้สาสมเพื่อล้างแค้นที่โดนหยามไว้ก่อน พอได้เข้าห้องเรียนพิเศษเตรียมสอบและคว้าอันดับหนึ่งมาครอง ค่อยไปเจรจาต่อรองเงื่อนไขกับทางโรงเรียน

บังอาจมาหยามฉัน! บังอาจแกล้งทำเป็นไม่รู้จักฉัน! บังอาจทำให้ฉันต้องขาดทุนเงินทอง! ฟุคุซาวะ ฟุยุมิตัดสินใจเด็ดขาดในใจ คว้ากระเป๋าแล้วมุ่งหน้าตรงไปยังโรงฝึกเคนโดทันที

"นี่ คิตะฮาระ ดูเหมือนนายจะผอมลงนะเนี่ย! โอ๊ย เจ็บๆๆ!"

ในห้องเปลี่ยนชุดชายของโรงฝึกเคนโด คิตะฮาระ ชูจิกำลังเปลี่ยนเป็นชุดเคนโด ทว่าราวกับมีตาหลัง เขาสะบัดหลังมือฟาดเพียะ ปัด 'มือปลาหมึก' ของอุจิดะ ยูมะที่ยื่นเข้ามาลูบคลำออกไปทันควัน

อุจิดะ ยูมะลูบหลังมือพลางสงสัยว่าตัวเองตาฝาดไปหรือเปล่า แต่มือกลับเจ็บแปลบขึ้นมาจริงๆ ทว่าเขาก็ไม่ได้ใส่ใจอะไร หันไปถามชิกิชิมะ ริตสึว่า "ริตสึ คิตะฮาระผอมลงจริงใช่ไหม?"

ชิกิชิมะ ริตสึซึ่งกำลังแอบหลบมุมเปลี่ยนเสื้อผ้าอย่างเหนียมอายอยู่ตรงซอกห้อง ได้ยินเสียงจึงหันมองมา พอเห็นคิตะฮาระ ชูจิเปลือยแผ่นหลัง เผยให้เห็นกล้ามเนื้อที่เรียงตัวสวยเด่นชัดเป็นมัดๆ บนใบหน้าก็อดไม่ได้ที่จะขึ้นสีแดงระเรื่อ ก่อนจะเอ่ยเสียงแผ่ว "รูปร่างของคุณคิตะฮาระดีมากมาแต่ไหนแต่ไรแล้วล่ะครับ"

"หา นายพูดเรื่องอะไรเนี่ย? ฉันถามว่าเขาผอมลงกว่าเดิมหรือเปล่าต่างหาก… เมื่อก่อนเขาก็ผอมอยู่แล้ว ตอนนี้ยิ่งผอมลงไปอีกใช่ไหม?"

คิตะฮาระ ชูจิสวมชุดเคนโดผ้าฝ้าย พลางตอบกลับอย่างไม่สบอารมณ์ "ช่วงนี้ฉันออกกำลังกายเยอะ!"

"ออกกำลังกายเยอะ? นายฝึกเคนโดอยู่ที่บ้านจริงๆ งั้นเหรอ!" อุจิดะ ยูมะยังไม่ยอมแพ้ ยื่นมือไปบีบแขนของเขาพลางร้องอุทานลั่น "แข็งเป๊กเลย! นายมีกล้ามขึ้นมาจริงๆ ด้วย!"

ชิกิชิมะ ริตสึส่งสายตาห่วงใยมาทันที พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล "คุณคิตะฮาระเริ่มฝึกซ้อมจริงๆ แล้วเหรอครับ?" เขาเดินเข้ามา ไม่กล้ายื่นมือไปลูบแขนของคิตะฮาระ ชูจิ ได้แต่เอียงคอหน้าแดงพลางกวาดสายตาประเมินอยู่ครู่หนึ่ง "คือว่า… ช่วงแรกๆ ต้องควบคุมความเข้มข้นของการฝึกให้ดีนะครับ ขืนเผลอหักโหมจนข้อศอกกับข้อมือบาดเจ็บจะแย่เอา"

เจ้าหนุ่มชิกิชิมะ ริตสึคนนี้ บางครั้งก็ดูติดจะสาวไปสักหน่อย หรือพูดให้ถูกคือขี้อายและเหนียมอายมากเป็นพิเศษ คิตะฮาระ ชูจิมักจะเกรงใจและสุภาพกับคนนิสัยอ่อนโยนนุ่มนิ่มเช่นนี้เสมอ เมื่อได้ยินดังนั้นจึงกล่าวขอบคุณ "ฉันเข้าใจแล้ว ขอบใจนะ ริตสึ… ฉันขอเรียกนายว่าริตสึบ้างได้ไหม?"

ชิกิชิมะ ริตสึมีสีหน้าดีใจอยู่บ้าง "ได้แน่นอนครับ ผมยินดีมากเลย" จากนั้นเขาก็รู้สึกเขินอายขึ้นมา จึงรีบเปลี่ยนหัวข้อคุย "เดี๋ยวอีกสักพักผมช่วยคุณคิตะฮาระดูท่าตั้งการ์ดกับท่วงท่าฟันซูบุริให้นะครับ การฝึกด้วยท่วงท่าที่ถูกต้องจะไม่ทำให้ร่างกายบาดเจ็บ"

ท่วงท่าและการเคลื่อนไหวของคิตะฮาระ ชูจินั้นได้มาจากทักษะ 【เพลงดาบโบราณ】 โดยตรง เขาคิดว่าไม่น่าจะมีปัญหาอะไร แต่ก็ยังยิ้มพลางกล่าวว่า "ตกลง งั้นเดี๋ยวรบกวนด้วยนะ ริตสึ"

"ไม่รบกวนเลยครับ ไม่รบกวนสักนิด… ผมนึกว่าคุณแค่อ่านหนังสือเฉยๆ ไม่คิดเลยว่าจะเริ่มลงมือฝึกจริงๆ ถ้าอย่างนั้นตอนบ่ายสนใจจะมาร่วมกิจกรรมชมรม…" ชิกิชิมะ ริตสึพูดไปได้ครึ่งทางก็นึกขึ้นได้ว่ายัยหัวผักกาดอย่างฟุคุซาวะ ฟุยุมิก็อาจจะไปที่ชมรมเคนโดเหมือนกัน ถึงโอกาสเจอกันจะน้อยนิด แต่ถ้าเกิดปะทะหน้ากันเข้า คิตะฮาระ ชูจิคงไม่แคล้วโดนเพ่งเล็งเล่นงานอย่างหนักแน่ และผลลัพธ์คงลงเอยแบบน่าสังเวชสุดๆ จึงกลืนคำพูดที่เหลือลงคอไปทันที

คิตะฮาระ ชูจิแย้มยิ้ม ไม่ได้ใส่ใจอะไร แต่อุจิดะ ยูมะกลับพูดแทรกขึ้นมา "ริตสึ ยัยเปี๊ยกนั่นหาเรื่องนายที่ชมรมเคนโดบ้างหรือเปล่า?"

ถึงอย่างไรชิกิชิมะ ริตสึกับชิกิชิมะ โยก็เป็นพี่น้องแท้ๆ ร่วมสายเลือด ตัดบัวยังเหลือใย ตัดพี่ตัดน้องไม่ขาด ทะเลาะวิวาทวางมวยกันยกใหญ่ไปยกหนึ่ง ผ่านไปหนึ่งสัปดาห์ก็กลับมาคืนดีกันแล้ว ชิกิชิมะ ริตสึจึงกลับไปร่วมฝึกซ้อมที่ชมรมเคนโดอีกครั้ง เพื่อเตรียมพร้อมสำหรับการแข่งขันฤดูร้อน

ชิกิชิมะ ริตสึลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบเสียงเบา "เปล่าหรอกครับ จริงๆ แล้วคุณฟุคุซาวะแทบไม่ได้มาร่วมซ้อมเลย ดูเหมือนเธอจะมีข้อตกลงกับพี่สาวไว้ว่าจะลงแข่งอย่างเดียว การฝึกซ้อมจะมาได้เฉพาะตอนที่พอปลีกเวลาได้เท่านั้น น่าจะเป็นเพราะต้องช่วยงานที่ร้านของที่บ้าน พี่สาวเลยตกลงให้เธอแวะมาสัปดาห์ละหนึ่งชั่วโมงเพื่อเช็กระดับฝีมือก็พอ แต่เมื่อสัปดาห์ก่อนผมอาศัยโอกาสนี้ลองประลองกับเธอดูสองสามรอบ ถึงแม้จะแพ้ แต่ผมก็พบว่าจริงๆ แล้วเธอเป็นคนที่ตรงไปตรงมามาก บางทีเมื่อก่อนอาจจะมีเรื่องเข้าใจผิดอะไรกันก็ได้ ไว้มีโอกาสผมจะลองหาเวลาไปเปิดอกคุยกับเธอดู ถ้าหากสามารถอธิบายให้เข้าใจกันได้…"

เขายังพูดพึมพำไม่ทันจบประโยค อุจิดะ ยูมะก็ของขึ้นระเบิดอารมณ์ทันที ตะโกนลั่น "นี่นายคิดจะแปรพักตร์เป็นคนทรยศงั้นเรอะ!"

ชิกิชิมะ ริตสึอึ้งตะลึง "คนทรยศ?"

"ยัยนั่นเป็นฝ่ายเปิดศึกหาเรื่องก่อนชัดๆ พวกเราไม่เคยไปยั่วยุยัยนั่นสักหน่อย!"

"ไม่ใช่ครับ ผมแค่คิดว่า…"

คิตะฮาระ ชูจิเห็นสองคนนี้เริ่มตั้งเค้าจะทะเลาะกันอีกแล้ว จึงรีบจับแยกทั้งคู่ออกจากกัน พลางหัวเราะ "เอาละน่า เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับพวกนายสักหน่อย คนที่ฟุคุซาวะจ้องเล่นงานคือฉันต่างหาก"

อุจิดะ ยูมะโวยวายอย่างไม่ยอมความ "พวกเราเป็นเพื่อนสนิทกันนะ เล่นงานนายก็เท่ากับเล่นงานพวกเราทั้งสามคนนั่นแหละ! วัยรุ่นเลือดร้อนมันต้องมีศัตรูสักคนสิ ฉันว่ายัยเปี๊ยกนั่นแหละเหมาะเหม็งสุดๆ หน้าตาถอดแบบตัวร้ายมาชัดๆ… ตลอดหนึ่งปีต่อจากนี้ พวกเรามาตั้งเป้าหมายโค่นยัยนั่นกันเถอะ!"

ชิกิชิมะ ริตสึโมโหจนพูดโพล่ง "นายพูดจาเพ้อเจ้ออะไรเนี่ย!"

คิตะฮาระ ชูจิช่วยเกลี้ยกล่อม "ฉันจัดการเองได้น่า ขอบใจนะ อุจิดะ น้ำใจของนายฉันขอรับไว้ด้วยความซาบซึ้ง แต่ฉันรับมือเธอไหว"

อุจิดะ ยูมะสะบัดมือร้องลั่น "ไม่เป็นไรน่า คิตะฮาระ! เรื่องของนายก็เหมือนเรื่องของฉัน ไม่ต้องเกรงใจหรอก! ฉันคือยูมะผู้รักพวกพ้องเปี่ยมคุณธรรม ไม่ใช่คนไร้น้ำใจอย่างชิกิชิมะสักหน่อย!"

คิตะฮาระ ชูจิแทบอยากจะกระอักเลือด นี่โลกนี้ยังมีคนประเภทที่วิ่งเอาตัวเข้าไปขวางวิถีกระสุนเองจนห้ามไม่อยู่อีกเรอะ?

ชิกิชิมะ ริตสึโกรธจนตัวสั่นเทิ้ม ตะโกนลั่น "ผมต่างหากที่ทำเพื่อคุณคิตะฮาระ!"

อุจิดะ ยูมะปรายตามองค้อนใส่ชิกิชิมะ ริตสึ ดูจากท่าทางคงติดแค่ในมือไม่มีปืน ถ้ามีปืนคงลั่นไกประหารไอ้คนทรยศอย่างชิกิชิมะ ริตสึตามกฎอัยการศึกในสนามรบไปแล้ว ปากก็เย้ยหยัน "ถ้าประเดี๋ยวในคาบเคนโดยัยเปี๊ยกนั่นมาหาเรื่องอีก นายจะยืนอยู่ฝั่งไหนกันแน่ฮะ? ฝั่งเพื่อนร่วมชมรมหรือฝั่งเพื่อนสนิท?"

ชิกิชิมะ ริตสึชะงักไป กำลังจะอ้าปากตอบ แต่คิตะฮาระ ชูจิยกมือห้ามไว้ก่อน พลางหัวเราะ "ถ้าฟุคุซาวะยังมาหาเรื่องอีก ฉันก็คงไม่เกรงใจเธอแล้วเหมือนกัน ถึงตอนนั้นพวกนายไม่ต้องเข้าข้างใครทั้งนั้น แค่อยู่เฉยๆ ก็พอ!"

ชิกิชิมะ ริตสึอึกอักพูดเสียงอ่อย "มีเรื่องเข้าใจผิดก็แค่เคลียร์กันให้กระจ่างก็สิ้นเรื่องแล้วครับ คุณคิตะฮาระ… อีกเดี๋ยวในคาบเคนโดจะเน้นทฤษฎีเป็นหลัก คุณฟุคุซาวะคงไม่มีโอกาสได้หาเรื่องหรอกครับ พวกเราค่อยหาจังหวะเข้าไปคุยกับเธอ ดูว่าอะไรเป็นสาเหตุที่ทำให้เธอไม่พอใจ…" เขาคิดแต่จะรอมชอมประสานรอยร้าว ทว่าอุจิดะ ยูมะที่ยังเป็นวัยรุ่นเลือดร้อนและกลัวโลกจะสงบสุขเกินไป กลับตัดบทชูแขนตะโกนลั่น

"คิตะฮาระ ฉันช่วยนายเอง! ถ้าอีกเดี๋ยวยัยนั่นกล้าแส่หาเรื่องอีกล่ะก็ พวกเรามารุมยำให้เละไปเลย!"

คิตะฮาระ ชูจิหัวเราะร่า กวาดสายตามอง 【เพลงดาบโบราณ Lv.10】 แวบหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยว่า

"พวกเราไม่รังแกคนโดยอาศัยพวกมากหรอก… ฉันคนเดียวก็พอแล้ว"