ตอนที่ 39 — ตอนที่ 39 ให้อภัยไม่ได้เด็ดขาด

"ราเมนเจ็ดชามเนี่ยนะ?" ฟุคุซาวะ ฟุยุมิเริ่มตามไม่ทัน ถามอย่างลังเลว่า "หมายความว่ายังไง?"

หรือว่าบ้านของเจ้าหน้าขาวนั่นจะเปิดร้านราเมน น้องสาวเธอไม่เพียงแต่ชนะ แต่ยังไปกวาดราเมนบ้านเขาจนเกลี้ยง? หรือว่าแย่งราเมนเจ็ดชามมาเป็นของรางวัลสงคราม?…ฟังดูเหมือนเรื่องที่น้องสาวคนนี้จะทำได้จริงแฮะ

ยูคิซาโตะเกาหัวพลางหัวเราะแหะๆ อย่างเขินอาย "เดิมทีหนูตั้งใจจะตามไปเอาชนะเขาอย่างสมศักดิ์ศรีเพื่อกู้หน้าให้พี่สาวแท้ๆ แต่สู้ไม่ไหว…"

ใบหน้าที่เคยไร้อารมณ์ของฮารุนะพลันเผยสีหน้าประหลาดใจเล็กน้อยเป็นครั้งแรก "สู้… ไม่ไหว?"

เธอไม่อยากจะเชื่อเลยสักนิด เธอรู้ซึ้งถึงความร้ายกาจของพี่รองคนนี้ดี สามขวบไล่เตะไก่ ห้าขวบไล่ตีหมา เจ็ดขวบดวลตัวต่อตัวชนะรวดสิบห้าไฟต์ติด สิบขวบก็กลายเป็นหัวโจกประจำย่านที่เด็กแถวนั้นต้องยอมสยบ พออายุสิบสี่ร่างกายเริ่มเจริญเติบโต แม้แต่คนเมาเห็นเธอยังต้องสร่างเมาไปสามส่วนแล้วรีบเดินอ้อมหลบทางไป แล้วยอดหญิงแกร่งเหนือหญิงแกร่ง ยอดมนุษย์เหล็กไหลในหมู่มนุษย์เหล็กไหลคนนี้กลับสู้ไม่ไหวเนี่ยนะ? คนที่รังแกพี่ใหญ่คือใครกันแน่? เมกะทรอนร่างเหล็กกล้าหัวทองแดงหรือยังไง?

สีหน้าของยูคิซาโตะเคร่งขรึมขึ้นเล็กน้อย พยักหน้าหงึกหงักอย่างจริงจัง "ผู้ชายคนนั้นแข็งแกร่งมาก มิน่าล่ะถึงได้ซัดพี่สาวจนร้องไห้ ถ้าเป็นการดวลกันจริงๆ หนูก็คงโดนเขาฆ่าตายไปแล้ว—หนูตะลุยฟาดฟันมาทั่วห้าตรอกแถวนี้ เพิ่งเคยเจอผู้ชายที่ทรหดอดทนขนาดนี้เป็นครั้งแรก ไม่ใช่พวกไอ้หน้าขาวอย่างที่พี่สาวพูดเลยสักนิด!"

ไอ้หน้าขาว?

ฮารุนะครุ่นคิด หรือจะเป็นไอ้หน้าขาวที่พี่ใหญ่บ่นถึงบ่อยๆ ช่วงนี้ว่าชอบกวนประสาทเธอที่โรงเรียน? วันนี้พี่ใหญ่โดนเขาซ้อมมาเหรอ?

ยิ่งคิด สีหน้าของเธอก็ยิ่งนิ่งสงบ ทว่าใบหน้าจิ้มลิ้มของฟุคุซาวะ ฟุยุมิกลับมืดทะมึนลงทันควัน เธอยื่นมือไปทางฮารุนะ "ส่งไม้มาให้ฉัน ฉันจะทนไม่ไหวแล้ว วันนี้ฉันจะตัดสายเลือดเพื่อผดุงคุณธรรม ใครก็อย่ามาห้าม!" โดนซัดจนร้องไห้ที่โรงเรียนก็อนาถพออยู่แล้ว เสียหน้ายับเยินจนอาจจะร่วงไปอยู่ก้นบึ้งของพีระมิดชนชั้นในห้องเรียน กลับมาบ้านน้องสาวแท้ๆ ยังมารัวคำพูดแทงใจดำซ้ำๆ ซากๆ อีก มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย?! ทำไมเธอถึงได้ซวยซ้ำซวยซ้อน มีน้องสาวแบบนี้ด้วย!

ฮารุนะกุมมือฟุยุมิเอาไว้เบาๆ เอ่ยอย่างสงบนิ่ง "พี่ใหญ่ใจเย็นก่อนค่ะ… พี่รอง แล้วเรื่องราเมนเจ็ดชามมันคืออะไรกันแน่?"

ยูคิซาโตะหัวเราะแหะๆ พลางตบพุงตัวเองเบาๆ "พอหนูดวลกับเขาเสร็จก็หิวโซสุดๆ เขาเลยเลี้ยงราเมนหนู ตอนนั้นหนูก็คิดว่า ในเมื่อเขาทำพี่สาวร้องไห้ หนูก็ต้องล้างแค้นแทนสิ! หนูก็เลยปล่อยพุงกินแหลกไม่อั้น ยัดทะลักจุดแตก ซัดไปตั้งเจ็ดชามเต็มๆ!" พูดจบเธอก็จับคางพลางทำท่าครุ่นคิด "ผู้ชายคนนั้นเห็นหนูกินราเมนเจ็ดชามแล้วกลับไม่เปลี่ยนสีหน้าเลยสักนิด แสดงว่าใจคอกว้างขวางดั่งขุนเขาและห้วงสมุทร แถมวิชาดาบเหมือนจะมาจากหลายสำนักแต่กลับ 'หลอมรวมจนเป็นปลากระป๋อง' ได้ อีกทั้งยังมีใจสู้ฮึกเหิม นิสัยดุดันทนทายาด ไม่ยอมแพ้เด็ดขาด แม้จะเพลี่ยงพล้ำชั่วคราวก็ไม่ถอดใจ ช่างมีจิตวิญญาณแห่งตะพาบน้ำจริงๆ—หนูนับถือเขา ลูกผู้ชายพันธุ์เหล็กตัวจริง!"

เธอปรับสีหน้าให้เคร่งขรึม แล้วหันไปพูดกับฟุยุมิอย่างจริงจัง "พี่สาว พี่แพ้ไม่เสียเที่ยวหรอก"

ใบหน้าของฟุคุซาวะ ฟุยุมิดำคล้ำราวกับชโลมด้วยน้ำหมึก เธอเอ่ยออกมาทีละคำอย่างช้าๆ

"ประการแรก มันคือ 'หลอมรวมจนแตกฉาน' ย่ะ ไม่ใช่ 'ปลากระป๋อง'! วันๆ อย่าเอาแต่คิดถึงของกินได้ไหม!

ประการที่สอง ถ้าใช้สำนวนไม่เป็นก็อย่าสะเออะใช้ เธอเป็นยัยบื้อตัวเองไม่รู้ตัวหรือไง?!

ประการที่สาม บ้านเราอาจจะต้องเสียเงินเพิ่มตั้งสองล้านห้าแสนเยน เขามีส่วนรับผิดชอบอย่างน้อยก็ครึ่งหนึ่ง เธอไปกินราเมนไม่กี่พันเยนของเขา แล้วกลับมาพูดชมเขาเนี่ยนะ? สมองเธอหายไปไหนหมดแล้ว?!

และข้อสุดท้าย… ฉัน! ไม่! ได้! โดน! เขา! ซัด! จน! ร้อง! ไห้!"

พอพูดจบ เธอก็ยื่นมือไปทางฮารุนะ ฮารุนะแอบวางไม้นวดแป้งอันหนึ่งลงบนมือเธอเงียบๆ ส่วนฟุยุมิก็ไม่ลังเลแม้แต่น้อย ชูไม้นวดแป้งพุ่งเข้าใส่ยูคิซาโตะทันที หวดเผียะเข้าที่ก้นของน้องสาวอย่างจังพลางแผดเสียงตะโกนอย่างเดือดดาล "ชอบออกไปเถลไถลนักใช่ไหม! ชอบอู้ไม่ยอมทำงานใช่ไหม! ไม่ห่วงบ้านช่องใช่ไหม! เถลไถลนัก! อู้ไม่ทำงานนัก! ไม่ห่วง…"

หลังเกิดความโกลาหลอลหม่านไก่บินหมากระเจิงอยู่พักใหญ่ ฟุยุมิจึงยอมขว้างไม้นวดแป้งในมือทิ้งอย่างเจ็บใจ ตวาดเสียงเขียว "เอาขยะกับเศษอาหารไปทิ้งที่ตรอกหลังร้านซะ แล้วกลับมาเช็ดถูหน้าร้านให้สะอาดเอี่ยม ถ้าฉันเจอฝุ่นแม้แต่เม็ดเดียว ฉันจะตีแกให้ตายจริงๆ ด้วย!"

ยูคิซาโตะเอามือกุมก้นเดินคอตกออกไป ปากก็พร่ำบ่นงึมงำ คงกำลังตัดพ้อทำนองว่า 'ทำคุณบูชาโทษแท้ๆ หวังดีกลับได้ร้าย' อะไรทำนองนั้น ฟุยุมิเห็นเข้าไฟโทสะก็ลุกพรึบขึ้นมาอีกรอบ วิ่งไล่ตามไปกระโดดเตะก้นเข้าให้อีกทีพลางแผดเสียงลั่น "ขยับให้มันเร็วๆ หน่อย! จะรอให้ฟ้าสว่างก่อนหรือไง!"

ฮารุนะรินชาถ้วยหนึ่งเดินเข้ามาส่งให้ พลางเอ่ยปลอบเสียงนุ่ม "พี่ใหญ่ อย่าโกรธพี่รองเลยค่ะ ถึงพี่จะไม่พูด แต่หนูก็รู้ว่าพี่เป็นห่วงว่าพี่รองจะเกิดเรื่อง ตอนที่คาโอริบอกว่าพี่รองโดนลักพาตัวไป พี่ก็ยังดุเธอไม่ใช่เหรอคะ?"

ฟุยุมิจิบชาเพื่อระงับอารมณ์ ขมวดคิ้วเอ่ยอย่างหดหู่ "ฉันด่าเพราะยัยนั่นพูดจาเพ้อเจ้อต่างหาก บ้านเราไม่มีโชคดีขนาดนั้นหรอก… พี่รองของเธอเขมือบอาหารจนบ้านเราแทบจะเหลือแต่หนูวิ่งพล่านแล้ว ใครจะบ้าไปลักพาตัวยัยนั่นกัน?"

"พี่รองกำลังโตนี่คะ กินเยอะหน่อยก็ปกติออก…"

ฟุยุมิถอนหายใจ ใบหน้าจิ้มลิ้มเต็มไปด้วยความกลัดกลุ้ม "เงินเก็บที่บ้านน้อยลงทุกวัน แต่ยัยนั่นดันกินเอาๆ โตงั้นเหรอ? ถ้าโตทางสมองบ้างก็ดีสิ ตั้งแต่ขึ้นมัธยมต้นมาเหมือนสมองไม่เคยโตขึ้นเลยสักนิด…"

ฮารุนะนิ่งเงียบไม่พูดไม่จา ในใจแอบคิด: 'พี่รองโตแต่ตัวไม่โตสมอง ส่วนพี่ใหญ่ก็โตแต่สมองแต่ตัวไม่ยอมโต สามปีมานี้พี่สูงขึ้นแค่สองเซนติเมตรเองไม่ใช่เหรอคะ?'

เธอมองพี่สาวที่ตอนนี้ตัวเตี้ยกว่าตนเองไปหน่อยแล้ว ในใจพลันรู้สึกสะเทือนใจระคนเวทนา—คุณแม่ไม่อยู่แล้ว ภาระทุกอย่างในบ้านแทบทั้งหมดจึงตกอยู่บนบ่าของพี่สาว แบกรับภาระหนักหนาขนาดนี้ มิน่าล่ะพี่สาวถึงไม่ยอมสูงขึ้นเลย

เธอดื่มชาเป็นเพื่อนฟุยุมิอีกสองสามอึก ฟุยุมินวดเอวพลางลุกขึ้นยืน เอ่ยอย่างอ่อนระโหยโรยแรง "ช่างเถอะ ที่บ้านก็ไม่ได้หวังพึ่งอะไรยัยนั่นอยู่แล้ว จริงๆ ค่าอาหารของยัยนั่นก็ไม่ได้มากมายอะไรขนาดนั้นหรอก เพียงแต่ตอนนี้ทุกคนในบ้านเริ่มเข้าโรงเรียนกันหมด ค่าใช้จ่ายเลยพุ่งพรวดพราด เงินในมือฝืดเคืองสุดๆ เงินเล็กๆ น้อยๆ เลยพลอยสำคัญไปด้วย… เอ๊ะ? ฮารุนะ เธอไม่ต้องกังวลไปนะ ที่บ้านยังมีเงินอยู่… เครื่องเคียงที่จะใช้พรุ่งนี้เตรียมไปถึงไหนแล้ว?"

เธอรู้ตัวว่าตัวเองเริ่มบ่นพร่ำเพรื่อ กลัวจะกระทบกระเทือนจิตใจของน้องสาวจึงรีบเปลี่ยนเรื่อง ฮารุนะรีบเข้าไปประคองเธอไว้ "เรียบร้อยเกือบหมดแล้วค่ะ พี่ใหญ่ไม่ต้องกังวลเรื่องพวกนี้หรอก หนูจัดการได้"

ฟุยุมิตบมือของน้องสาวเบาๆ เอ่ยอย่างรู้สึกผิดอยู่บ้าง "มันกินเวลาของเธอมากเกินไปหรือเปล่า ไม่กระทบการเรียนใช่ไหม? นอนดึกขนาดนี้ ตอนกลางวันอยู่ที่โรงเรียนจะมีแรงเรียนไหวเหรอ?"

"หนูไม่มีปัญหาหรอกค่ะ พี่ใหญ่นั่นแหละ…"

ฟุคุซาวะ ฟุยุมิตัดบทอย่างเด็ดขาด "ฉันไม่เป็นไร อยู่โรงเรียนฉันกระปรี้กระเปร่าจะตาย!" จากนั้นเธอก็หันหลังเดินตรงไปยังบันได "เอาล่ะ ฮารุนะ เธอก็รีบไปพักผ่อนได้แล้ว ฉันจะไปซักผ้าต่อ ข้าวที่แบ่งไว้ให้พี่รองของเธอเอาไปแช่ตู้เย็นซะนะ พรุ่งนี้ตอนเย็นค่อยเอาให้ยัยนั่นกิน อย่าให้เสียของล่ะ"

"ค่ะ พี่ใหญ่" ฮารุนะขานรับ ทว่าเมื่อมองแผ่นหลังของฟุคุซาวะ ฟุยุมิ เห็นเธออายุยังน้อยแท้ๆ แต่เดินเหินกลับต้องเอามือยันเอวไว้แล้ว ก็อดรู้สึกปวดใจไม่ได้ เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเรียกขึ้นเบาๆ อีกครั้ง "พี่ใหญ่คะ!"

ฟุคุซาวะ ฟุยุมิหันกลับมาอย่างประหลาดใจ "ยังมีเรื่องอะไรอีกเหรอ?"

"เรื่องที่หนูเคยพูดคราวก่อนน่ะค่ะ… เรื่องที่หนูอยากจะดรอปเรียนสักหนึ่งปี…"

"ไม่ได้!" สีหน้าของฟุคุซาวะ ฟุยุมิพลันเข้มงวดขึ้นมาทันที ตวาดเสียงกร้าว "ที่บ้านไม่ได้ถึงกับไปไม่รอดเสียหน่อย หน้าที่เรียนก็ต้องเรียน อย่ามาคิดเรื่องนอกลู่นอกทาง—ต่อให้ต้องมีใครสักคนดรอปเรียน คนๆ นั้นก็ต้องเป็นฉัน ยังไม่ถึงคิวเธอหรอก สำนึกหน้าที่และลำดับของตัวเองให้ดี!"

แม้จะถูกดุ แต่สีหน้าของฮารุนะก็ยังคงไม่เปลี่ยน เธอเพียงก้มหน้าลงเอ่ยว่า "ขอโทษค่ะ หนูเข้าใจแล้ว พี่ใหญ่"

ฟุคุซาวะ ฟุยุมิเองก็รู้ว่าน้องสาวหวังดี เมื่อเห็นท่าทางของเธอจึงรู้สึกเสียใจอยู่บ้าง อยากจะพูดอะไรปลอบประโลมสักคำสองคำ แต่โดยนิสัยแล้วเป็นคนปากแข็งพูดจาอ่อนหวานไม่เป็น ไม่รู้จะสรรหาคำพูดไหนมาพูดดี จึงได้แต่โบกมือแล้วเดินไปซักผ้าต่อ—เดิมทีธุรกิจร้านอาหารก็ต้องการความสะอาดของเสื้อผ้าในระดับสูงอยู่แล้ว แถมเด็กๆ ในบ้านก็มีตั้งหลายคน กองผ้าจึงพะเนินเทินทึกจนล้นมือ

ฮารุนะหันกลับไปเก็บกวาดในครัว เพียงแต่หลังจากแพ็กเครื่องเคียงที่หั่นเตรียมไว้แล้วนำไปแช่ตู้เย็น เธอก็จับประตูตู้เย็นพลางยืนเหม่อลอยไปชั่วขณะ

พี่ใหญ่คงเหนื่อยมากจริงๆ แม้จะเข้าชมรมเพื่อให้ประวัติการเรียนดูดีขึ้น แต่ปกติพอเลิกเรียนปุ๊บก็ต้องรีบวิ่งโร่กลับมาช่วยงานที่ร้าน แทบไม่ได้เข้าร่วมการฝึกซ้อมเลย ยุ่งวุ่นวายจนกระทั่งปิดร้าน จากนั้นก็ต้องมาทำงานบ้าน ต่อด้วยการนั่งหาวหวอดๆ อ่านหนังสือสอบ สุดท้ายแปดเก้าส่วนก็คงจะฟุบหลับคาโต๊ะหนังสือไปทั้งอย่างนั้น… พี่สาวที่ดีถึงขนาดนี้ กลับต้องไปถูกรังแกที่โรงเรียนงั้นเหรอ? คนที่มารังแกเธอนี่ยังมีความเป็นคนอยู่ไหม? ไอ้หน้าขาวที่พี่สาวก่นด่าอยู่ทุกเมื่อเชื่อวันคนนั้นน่ะเหรอ?

เธอไม่อยากทำตัวเหมือนพี่รองจอมบื้อที่คอยพูดย้ำคิดย้ำทำแทงใจดำพี่ใหญ่ เธอถึงได้เลี่ยงที่จะพูดถึงเรื่องนี้ แต่นั่นก็ไม่ได้แปลว่าเธอจะไม่โกรธ

จริงอยู่ว่าการที่พี่ใหญ่สอบสู้เขาไม่ได้แล้วไปพาลใส่เขามันอาจจะไม่ถูกไม่ควรอยู่บ้าง แต่ใครก็ตามที่กล้ามาทำร้ายพี่สาวของฟุคุซาวะ ฮารุนะคนนี้ละก็ ไม่มีทางยอมให้เด็ดขาด!

ให้อภัยไม่ได้เด็ดขาด!