ตอนที่ 40 — ตอนที่ 40 ฉันอยากไปทำงานพิเศษ

วันรุ่งขึ้น

คิตะฮาระ ชูจิยังคงออกจากบ้านแต่เช้าตรู่เพื่อมุ่งหน้าไปยังโรงเรียน ทว่ากลับคาดไม่ถึงว่าจะต้องมาเจอกับงานมหกรรมอนิเมะแห่งภูมิภาคคันจงที่มีขึ้นเพียงไตรมาสละหนึ่งครั้ง รถไฟตลอดทั้งสายจึงแน่นขนัดไปด้วยคลื่นมหาชน สารพัดภูตผีปีศาจเดินเพ่นพ่านกันให้ควั่ก—ผู้คนจำนวนมหาศาลใช้รถไฟสายนี้เปลี่ยนขบวนเพื่อมุ่งหน้าไปยังโรงยิมประจำจังหวัด หากไม่ใช่เพราะเขาเคยฝึกฝนร่างกายมาบ้าง เกรงว่าคงถูกเบียดจนแบนแต๊ดแต๋เป็นแผ่นกระดาษไปแล้ว

ที่ประเทศจีนคนก็เยอะอยู่หรอก แต่สภาพระดับนี้คงมีเพียงช่วงมหกรรมการเดินทางเทศกาลตรุษจีน (ชุนยวิ่น) เท่านั้นที่พอจะสูสีกันได้ ในเวลาปกติไม่มีทางที่เจ้าหน้าที่สถานีจะต้องมายืนออกแรงดันคนยัดเข้าไปในขบวนรถแบบนี้แน่นอน เขาเองก็ขาดประสบการณ์ในการเบียดเสียดเอาเป็นเอาตายแบบนี้ พอเกิดความลังเลไปเพียงชั่วครู่ ก็เลยพลาดรถไฟเที่ยวที่ตั้งใจจะขึ้น ส่งผลให้ตอนมาถึงโรงเรียนจึงสายไปสักเล็กน้อย

ทันทีที่เขาก้าวพ้นประตูห้องเรียน อุจิดะ ยูมะก็รีบปรี่เข้ามารับหน้า ยื่นสองมือมารับเอากระเป๋านักเรียนและถุงใส่ดาบจากมือเขาไปถือไว้อย่างกระตือรือร้น พลางเอ่ยประจบประแจงด้วยสีหน้านอบน้อมเอาอกเอาใจ

"ลูกพี่ ท่านมาแล้วเหรอครับ!"

คิตะฮาระ ชูจิไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น จึงยิ้มถามว่า

"เป็นอะไรไปน่ะอุจิดะ วันนี้ทำไมถึงได้สุภาพขนาดนี้?"

อุจิดะ ยูมะหัวเราะแหะๆ อย่างทะเล้นพลางเกาหัว แถมยังดูเขินอายขึ้นมานิดๆ เสียด้วย

"ลูกพี่คิตะฮาระมีเรื่องดีๆ ก็นึกถึงผม ผมก็ต้องตอบแทนลูกพี่อย่างดีสิครับ!" พูดพลางยกแขนเสื้อขึ้นมาเช็ดเก้าอี้ให้อย่างพินอบพิเทา ก่อนจะเอ่ยเชื้อเชิญ "ลูกพี่ เชิญนั่งครับ!"

"ลูกพี่ ดื่มน้ำก่อนครับ!"

"ลูกพี่ หิวหรือยังครับ ให้ผมไปซื้อขนมปังที่ร้านสหกรณ์มาช่วยรองท้องก่อนไหมครับ?"

"ลูกพี่จะอ่านหนังสือเหรอครับ? ลำบากแย่เลย เดี๋ยวผมพัดให้ครับ…"

ท่าทีประจบสอพลอคอยปรนนิบัติพัดวีเช่นนี้ กลับทำให้คิตะฮาระ ชูจิต้องรู้สึกเสียใจขึ้นมานิดๆ รู้สึกว่าตนเองเล่นตลกแรงเกินไปหน่อยเสียแล้ว เขาจึงถามอย่างจนปัญญาว่า

"นายติดต่อกับซากาโมโตะ จุนโกะแล้วงั้นเหรอ?"

อุจิดะ ยูมะมีสีหน้าเปี่ยมสุข หยิบโทรศัพท์มือถือออกมาให้คิตะฮาระ ชูจิดู

"จุนโกะจังเป็นคนที่น่ารักมากๆ เลยล่ะครับ!"

จุนโกะจัง? ก้าวหน้าเร็วขนาดนี้เชียวเรอะ พวกนายเพิ่งจะรู้จักกันทางอินเทอร์เน็ตได้แค่สิบกว่าชั่วโมงเองไม่ใช่เรอะ?

คิตะฮาระ ชูจิรับโทรศัพท์มือถือมาดู ก็พบว่าอุจิดะ ยูมะแอดเพื่อนกับซากาโมโตะ จุนโกะเรียบร้อยแล้ว ทั้งสองกำลังคุยกันใน LINE อย่างออกรส พอกวาดตาดูคร่าวๆ กลับพบว่ามีประวัติการแช็ตปาเข้าไปกว่าสามพันข้อความ—พวกนายตอนกลางคืนจะว่างกันเกินไปแล้วมั้ง?!

เมื่อมองดูประวัติการแช็ตพวกนี้ คิตะฮาระ ชูจิก็ยิ่งรู้สึกว่าชักจะไม่เข้าท่าเข้าทางเสียแล้ว ซากาโมโตะ จุนโกะคนนั้นชอบมารังควานเขาอยู่เรื่อย ทำให้เขารู้สึกรำคาญจนอยากจะเอาคืนให้เธอรู้สึกขยาดแขยงดูบ้าง ตอนนั้นไม่ได้คิดอะไรมากก็เลยแอบอ้างชื่อของอุจิดะ ยูมะออกไป แต่ดูตอนนี้สิ การจะทำให้ซากาโมโตะ จุนโกะขยาดน่ะไม่มีปัญหาหรอก ทว่าเผลอๆ อาจจะทำให้เจ้าอุจิดะ ยูมะคนนี้ต้องหัวใจสลายแทนเสียนี่—เมื่อวานเขาคิดไม่ถึงจริงๆ ว่าอุจิดะ ยูมะจะจริงจังและทุ่มเทใจให้ขนาดนี้ เพราะปกติหมอนี่มักจะทำตัวลามกเสเพลน่าหมั่นไส้ ชอบเพ้อฝันอยากจะมีภรรยาหลายๆ คนอยู่เสมอ ไฉนจู่ๆ ถึงได้กลายร่างเป็นเด็กหนุ่มผู้มีรักอันบริสุทธิ์ไปได้ล่ะเนี่ย?

ในใจเขาพลันรู้สึกละอายขึ้นมา แม้จะเพิ่งรู้จักกับอุจิดะ ยูมะได้ไม่ถึงหนึ่งเดือน และไม่ได้ช่วยอะไรเขามากมายนัก แต่อย่างน้อยอีกฝ่ายก็คอยสนับสนุนเขามาโดยตลอด การไปแกล้งหลอกต้มเปื่อยหมอนี่โดยไม่มีปี่มีขลุ่ย ทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจและผิดต่อมโนธรรมอยู่ไม่น้อย

คิตะฮาระ ชูจิปรับสีหน้าให้จริงจังขึ้นมาหลายส่วน ก่อนจะเอ่ยขอโทษอุจิดะ ยูมะ

"ขอโทษนะอุจิดะคุง ฉันผิดเองแหละ ซากาโมโตะ จุนโกะเข้าใจว่านายคือฉัน… เมื่อวานฉันแอบอ้างชื่อนายไป ต้องขอโทษจริงๆ นะ"

อุจิดะ ยูมะยืนอึ้งค้าง มองดูใบหน้าหล่อเหลาหมดจดของคิตะฮาระ ชูจิ สลับกับมองดูหน้าจอโทรศัพท์มือถือ ก่อนจะพึมพำเสียงแผ่ว

"มิน่าล่ะ… ครั้งนี้ถึงได้ราบรื่นขนาดนี้…"

"อรุณสวัสดิ์ครับ คิตะฮาระคุง! อ๊ะ ยูมะ นายก็ด้วยนะ!"

ชิกิชิมะ ริตสึมาถึงโรงเรียนแล้วเช่นกัน สองมือหิ้วกระเป๋านักเรียนพลางเยื้องย่างเข้ามาด้วยท่วงท่าอ่อนช้อยสะโอดสะอง เขามองดูคิตะฮาระ ชูจิที่ใบหน้าเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด และมองดูอุจิดะ ยูมะที่ดูเหม่อลอยไร้สติ ก่อนจะถามด้วยความสงสัยว่า

"พวกนายเป็นอะไรกันน่ะ? มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นเหรอ?"

คิตะฮาระ ชูจิถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะอธิบายเรื่องราวให้ชิกิชิมะ ริตสึฟังอย่างกระชับรวบรัด สุดท้ายจึงกล่าวด้วยความเกรงใจว่า

"ฉันแค่อยากจะแกล้งล้อเด็กสาวจากโรงเรียนฮาจิซากุระเล่น แต่ไม่ได้คำนึงถึงความรู้สึกของอุจิดะคุง เป็นความผิดของฉันเอง… ขอโทษจากใจจริงนะ ขอโทษจริงๆ"

"รังควานเหรอ?" ชิกิชิมะ ริตสึเลิกคิ้วเรียวสวยขึ้น ใบหน้าพลันปรากฏแววรังเกียจออกมาทันที ก่อนจะเลือกยืนอยู่ข้างคิตะฮาระ ชูจิโดยไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย พลางออกคำสั่งกับอุจิดะ ยูมะ

"ยูมะ บล็อกเธอเดี๋ยวนี้เลยนะ!"

จากนั้นก็หันมาปลอบโยนคิตะฮาระ ชูจิว่า

"ไม่ต้องเก็บไปใส่ใจหรอกครับ คิตะฮาระคุง นี่มันก็แค่เรื่องล้อเล่นกันประสาเพื่อนนั่นแหละ ยูมะต่างหากที่เพ้อเจ้อไปเอง! หมอนี่ก็เป็นแบบนี้ตลอด มีผู้หญิงมาคุยด้วยคำเดียวก็คิดไปไกลว่าเขาแอบชอบตัวเองแล้ว"

พูดพลางเขาก็ยื่นมือไปจะคว้าโทรศัพท์ ทว่าอุจิดะ ยูมะพลันได้สติ รีบกอดโทรศัพท์แนบอกไว้แน่นพลางร้องลั่น

"ไม่ได้นะ จะบล็อกจุนโกะจังไม่ได้เด็ดขาด!"

"เอามานี่!" ปกติชิกิชิมะ ริตสึจะพูดจาสุภาพอ่อนโยนกับทุกคน จะมีก็แค่อุจิดะ ยูมะคนเดียวนี่แหละที่เป็นข้อยกเว้น คราวนี้ยิ่งไม่เกรงใจแม้แต่น้อย ก้าวเข้าไปกดตัวอีกฝ่ายไว้แล้วจะแย่งมาให้ได้ "คิตะฮาระคุงเขาขอโทษแล้ว นายยังจะอยากให้เขาลำบากใจต่อไปอีกหรือไง?!"

อุจิดะ ยูมะหันหลังหลบหลีก พลางแผดเสียงร้องโหยหวนอย่างทรมาน

"ไม่ได้หรอก ฉันทำไม่ได้!"

ชิกิชิมะ ริตสึแกะนิ้วมือของเขาแล้วแย่งโทรศัพท์มาจนได้ พอเห็นว่าหน้าจอดับพักอยู่ก็ไม่ได้ลังเลเลยแม้แต่นิดเดียว นิ้วมือกดรหัสผ่านอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็ลากซากาโมโตะ จุนโกะเข้าบัญชีดำไปในพริบตา

อุจิดะ ยูมะฟุบลงกับโต๊ะ แผดเสียงร้องโหยหวนเจียนคลั่งปิ่มว่าจะขาดใจ ราวกับหมูที่เพิ่งถูกมีดเชือดคอ

"อย่าทำแบบนี้เลย จุนโกะจัง…"

คิตะฮาระ ชูจิที่ยืนดูอยู่ข้างๆ รู้สึกว่ามันช่างน่าอนาถเหลือเกิน และยิ่งรู้สึกผิดในใจหนักขึ้นไปอีก จึงเอ่ยขอโทษซ้ำอีกครั้ง

"อุจิดะ ครั้งนี้เป็นความผิดของฉันเองจริงๆ ขอโทษด้วยนะ"

ชิกิชิมะ ริตสึโยนโทรศัพท์คืนให้อุจิดะ ยูมะอย่างไม่สบอารมณ์ ก่อนจะหันมาพูดกับคิตะฮาระ ชูจิว่า

"ไม่ต้องขอโทษแล้วล่ะครับ คิตะฮาระคุง ผมเชื่อว่าคุณไม่ได้ตั้งใจจะแกล้งยูมะหรอก"

คิตะฮาระ ชูจิอดไม่ได้ที่จะเหลือบมองชิกิชิมะ ริตสึแวบหนึ่ง ในใจรู้สึกประหลาดอยู่บ้าง—ทำไมนายถึงเชื่อใจและสนับสนุนฉันแบบไม่มีเงื่อนไขขนาดนี้เนี่ย? ความสัมพันธ์ของพวกเราก็ไม่ได้สนิทสนมลึกซึ้งอะไรขนาดนั้นไม่ใช่เรอะ…

อุจิดะ ยูมะได้โทรศัพท์กลับคืนมา ดวงตาเม็ดถั่วเขียวกลอกไปมาอย่างเจ้าเล่ห์ รีบยัดโทรศัพท์มือถือเก็บเข้ากระเป๋ากางเกงทันที พลางถอนหายใจ

"นี่เป็นครั้งแรกเลยนะที่ได้แช็ตข้ามคืนกับผู้หญิง จุนโกะจังน่ะถูกคอถูกใจฉันสุดๆ เลย… เออ คิตะฮาระ นายไม่ได้คิดอะไรกับจุนโกะจังใช่ไหม?"

ซากาโมโตะ จุนโกะไม่ได้ทิ้งความประทับใจที่ดีใดๆ ไว้ในใจของคิตะฮาระ ชูจิเลยแม้แต่น้อย เขารู้สึกว่าเธอค่อนข้างก๋ากั่น เจ้าชู้ไก่แจ้ ชอบหว่านเสน่ห์ล่อภมร ห่างไกลจากภาพลักษณ์แม่บ้านแม่เรือนแบบสตรีดั้งเดิมในอุดมคติของเขาไปไกลถึงแปดหมื่นสี่พันลี้ เขาจึงตอบออกไปโดยไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว

"ฉันไม่อยากจะเจอเธออีกเลยแม้แต่นิดเดียว"

เขาไม่ได้โง่สักหน่อย ผู้หญิงที่ดูแค่หน้าตาแบบนี้ ต่อให้บอกว่าชอบ พอหันหลังไปเจอผู้ชายที่หล่อกว่าเข้าก็คงพร้อมจะเปลี่ยนใจย้ายสังกัดได้ทันทีไม่ใช่หรือไง? เป็นเรื่องที่ไม่น่าไว้ใจอย่างยิ่ง ต่อให้ตอนนี้เขาอยากจะมีความรักขึ้นมาจริงๆ ก็ไม่มีทางเลือกผู้หญิงแบบนี้แน่นอน—การชอบผู้หญิงพรรค์นี้ แม้จะบอกว่ามีความเสี่ยงที่จะถูกสวมเขาเข้าสักวันอาจจะฟังดูเกินจริงไปบ้าง แต่ก็พูดได้เต็มปากว่าไม่เข้าท่าเลยสักนิด

ในฐานะพวกนิยมความเป็นจริง ในอนาคตเมื่อเขามีฐานะทางการเงินมั่นคงแล้ว เขาหวังว่าจะได้ตามหาผู้หญิงนิสัยดีสักคนมาเป็นภรรยา เพื่อเป็นที่พักพิงทางใจอันสงบสุขให้แก่เขา ส่วนเรื่องรูปร่างหน้าตานั้น เขาไม่ได้ตั้งมาตรฐานไว้สูงอะไรเลย

"ถ้างั้นฉันก็สบายใจแล้ว!" อุจิดะ ยูมะได้ยินเขาพูดเช่นนั้นก็ถอนหายใจโล่งอกเฮือกใหญ่ รีบเปลี่ยนเรื่องทันควัน

"เมื่อวานคิตะฮาระนายสุดยอดจริงๆ เลยนะ สำแดงเดชจนยัยเตี้ยนั่นต้องวิ่งหนีหัวซุกหัวซุน พอเลิกเรียนปุ๊บฉันก็ส่งอีเมลกระจายข่าวไปทั่วเลย ตอนนี้คงรู้กันหมดทั้งระดับชั้นแล้ว ยัยเตี้ยนั่นคราวนี้ต้องเอาปี๊บคลุมหัว เสียหน้ายับเยินแน่!"

จิตใจของเขาก็ไม่ได้กว้างขวางอะไรนัก จึงอาศัยโอกาสนี้เล่นงานฟุคุซาวะ ฟุยุมิให้หัวหมุน หมายมั่นปั้นมือจะทำลายชื่อเสียงความนิยมของเธอให้ย่อยยับ

คิตะฮาระ ชูจิกับชิกิชิมะ ริตสึต่างชะงักอึ้งไปพร้อมกัน ผ่านไปครู่หนึ่งคิตะฮาระ ชูจิก็รู้สึกหัวเราะไม่ได้ร้องไห้อย่างไม่ออก—เรื่องที่ฟุคุซาวะ ฟุยุมิยัยหัวผักกาดไซส์มินินั่นเป็นอันธพาลตัวแสบ ก็แทบไม่มีใครรู้เสียหน่อย นายเล่นป่าวประกาศไปทั่วแบบนี้มันทำให้ใครหน้าแตกกันแน่หา? ฉันเป็นผู้ชายรังแกผู้หญิง หรือคนตัวโตรังแกคนตัวเล็กกันล่ะ? เผลอๆ คนที่ชื่อเสียงป่นปี้ดิ่งเหวจะไม่ใช่ฉันเองหรอกเรอะ?!

เจ้าอุจิดะ ยูมะนี่มันประเภททำอะไรไม่เคยสำเร็จ แต่ทำพังล่ะถนัดนัก วีรกรรมที่หมอนี่ก่อขึ้นมานี้ ทำให้ความรู้สึกผิดในมโนธรรมของคิตะฮาระ ชูจิอันตรธานหายวับไปราวกับปาฏิหาริย์ เขาไม่คิดจะสนใจมันอีกต่อไป หมุนตัวหยิบกองหนังสือและถุงใส่ดาบออกมา ยื่นส่งคืนให้ชิกิชิมะ ริตสึพลางกล่าว

"ริตสึ นี่คือหนังสือกับอุปกรณ์ที่ฉันขอยืมไป ตอนนี้ขอส่งคืนครบถ้วนสมบูรณ์ ขอบใจมากนะ!"

ชิกิชิมะ ริตสึรับหนังสือกองหนาเตอะนั่นไป ทว่ากลับดันถุงใส่ดาบคืนกลับมา พลางยิ้มกล่าวว่า

"ของพวกนี้คิตะฮาระคุงเก็บไว้เถอะครับ พี่สาวผมซื้ออันใหม่มาแล้วล่ะ"

"อ๊ะ นั่นรบกวนพี่สาวนายแย่เลย" คิตะฮาระ ชูจิตกใจอยู่บ้าง พวกคนรวยนี่ช่างใช้เงินมือเติบซื้อของได้ตามใจชอบจริงๆ แต่เขาก็ยังคงปฏิเสธ "ฉันเก็บไว้ก็คงไม่ได้ใช้ประโยชน์อะไรมากแล้ว ส่งคืนให้พี่สาวนายดีกว่านะ!"

เขาเป็นคนที่มีวินัยในตัวเองเคร่งครัด ยอมให้คนอื่นเอาเปรียบตนได้เล็กน้อย แต่ไม่มีทางเป็นฝ่ายไปเอาเปรียบใครก่อนเด็ดขาด—อย่าเห็นว่าดาบไม้ไผ่กับไม้ซูบุริพวกนี้ทำมาจากไม้ไผ่ ไม้เนื้อแข็ง หรือคาร์บอนไฟเบอร์เชียวนะ ต่อให้ทุ่มเงินเก็บทั้งหมดที่เขามีในตอนนี้เข้าไป เขาก็ยังไม่มีปัญญาซื้อเลย

อีกอย่าง ห้องของเขาก็ยังมีดาบไม้ที่เจ้าลิงทิ้งเอาไว้อยู่ เพียงพอสำหรับการฝึกซ้อมในชีวิตประจำวันแล้ว เก็บไว้ก็ไม่ได้ใช้ประโยชน์อะไรมากจริงๆ

ชิกิชิมะ ริตสึเห็นแววตาที่หนักแน่นมั่นคงของเขา ก็รู้สึกเสียดายขึ้นมาเล็กน้อยอย่างน่าประหลาด หลังจากครุ่นคิดครู่หนึ่งจึงยอมรับกลับไป เพียงแย้มยิ้มอย่างอ่อนโยน

"คิตะฮาระคุงนี่เกรงอกเกรงใจกันเกินไปแล้วนะครับ"

"มันค่อนข้างมีราคาน่ะสิ" โบราณว่า 'คนจนต้องไม่จนปณิธาน ม้าผอมขนต้องไม่ยาวรุงรัง' ระหว่างเพื่อนฝูง เลี้ยงกินดื่มกันเล็กๆ น้อยๆ ยังพอทำเนา แต่สิ่งของที่มีมูลค่าสูงลิ่วแบบนี้ หากรับเอาไว้พล่อยๆ คงไม่ดีแน่ รังแต่จะทำให้เสียเกียรติและลดทอนศักดิ์ศรีของตนเอง—หากมีปัญญาหาของขวัญตอบแทนที่มีมูลค่าใกล้เคียงกันไปแลกเปลี่ยนก็ว่าไปอย่าง แต่ทว่าในยามนี้เขายากจนกรอบจนแทบจะแทะฝาบ้านกินอยู่แล้ว

เขามองดูอุจิดะ ยูมะที่ยื่นหน้าขยับเข้ามาใกล้เพื่อเปิดถุงใส่ดาบออก แล้วสำรวจดูข้างในอย่างอยากรู้อยากเห็น คิตะฮาระ ชูจิลังเลอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะเอ่ยถามชิกิชิมะ ริตสึว่า

"ริตสึ ฉันอยากจะไปทำงานพิเศษน่ะ นายรู้ไหมว่าทางโรงเรียนมีระเบียบข้อบังคับอะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้บ้าง?"