ตอนที่ 19 — บทที่ 19

หลังจากที่ครอบครัวตระกูลจางปรึกษากันเสร็จแล้ว สวี่เหยียนก็รีบโทรหาเพื่อนบ้านที่อยู่ชั้นล่างทันที

ขณะเดียวกัน เหวินเฉียนที่กลับมาถึงบ้านก็เริ่มเตรียมตัวรับมือเช่นกัน

เวลาหกโมงเย็น กลุ่มแชตของชุมชนที่เคยเงียบสงบก็เริ่มคึกคักขึ้น

สวี่เหยียนแท็กหา หลี่โม่ แล้วโพสต์รูปกางเกงที่เปื้อนเลือดไปในกลุ่ม พร้อมตั้งคำถาม

สวี่เหยียน: ลูกสาวเธอทำร้ายลูกชายฉันแบบนี้ เธอคิดจะจัดการยังไง?

ทุกคนที่ติดอยู่ในบ้านต่างพากันหิวโหยและเบื่อหน่าย เมื่อเห็นเรื่องสนุกก็พากันสนใจทันที

ตามที่สวี่เหยียนคาดการณ์ไว้ ไม่นานก็มีคนถามว่าเกิดอะไรขึ้น

เธอจึงเริ่มแต่งเรื่องเสริมเติมแต่งและบิดเบือนความจริงทันที

สวี่เหยียน: วันนี้พวกเราได้ยินเสียงแปลกๆ มาจากชั้นบน พอเป็นห่วงเลยขึ้นไปดู

สวี่เหยียน: แต่ทันทีที่เคาะประตู เด็กผู้หญิงคนนั้นก็พุ่งออกมาแล้วใช้มีดแทงลูกชายฉัน!

สวี่เหยียน: แถมเธอยังบอกอีกว่า ถึงแม้พวกเขาจะมีอาหาร ก็จะไม่แบ่งให้พวกเราแม้แต่คำเดียว และไล่ให้พวกเราออกไปให้ไกลๆ!

สวี่เหยียน: ฉันพูดด้วยใจบริสุทธิ์!

สวี่เหยียน: พวกเราไม่ได้ขึ้นไปขออาหารเลยนะ! ถึงแม้ว่าที่บ้านจะไม่มีเสบียงแล้วก็ตาม แต่ที่พวกเราไปก็เพราะเป็นห่วงพวกเขา!

สวี่เหยียน: @หลี่โม่ ฉันเป็นเพื่อนร่วมงานกับเธอมาสิบกว่าปี นี่คือวิธีที่เธอจัดการกับเรื่องนี้เหรอ?

สวี่เหยียน: อย่ามัวแต่แกล้งทำเป็นเงียบ รีบออกมาขอโทษเดี๋ยวนี้ แล้วบอกมาว่าจะจัดการเรื่องนี้ยังไง!

สวี่เหยียน: เหวินเฉียนยังบอกอีกว่าเธอคันฟันอยากกัดคน พวกเธอทั้งหมดติดเชื้อหรือเปล่า?

หลังจากที่เธอส่งข้อความรัวๆ ไป ทำให้บรรดาคนที่ตอนแรกแค่จะเข้ามาส่องเรื่องดราม่า เริ่มอดทนไม่ไหวและพากันออกมาประณามครอบครัวเหวินทันที

[เลือดออกเยอะขนาดนี้ ลงมือโหดมากนะ!]

[คนเขาหวังดีขึ้นไปดู แต่กลับถูกแทง?]

[รีบออกมาขอโทษเดี๋ยวนี้เลย! ไม่อยากเชื่อว่าจะมีเพื่อนบ้านแบบนี้!]

[อยู่ตึกเดียวกับคนพวกนี้ ใครจะอยู่ได้อย่างสบายใจ?]

[ถ้าพวกเขาติดเชื้อ นั่นแปลว่าพวกเราทุกคนซวยแน่!]

[ติดต่อฝ่ายอาคารให้ขึ้นไปตรวจสอบเถอะ คนแบบนี้ควรไล่ออกไปให้พ้น!]

ภายในไม่กี่นาที ข้อความในกลุ่มก็พุ่งไปกว่าร้อยข้อความ

อารมณ์ของ เหวินฉางหนิง และ หลี่โม่ เดือดพล่านทันทีที่เห็นข้อความเหล่านั้น

พวกเขาไม่อยากเชื่อว่าตระกูลจางจะหน้าด้านถึงขั้นบิดเบือนความจริงขนาดนี้!

หลี่โม่โกรธจนมือสั่น พยายามจะพิมพ์ข้อความอธิบาย แต่เหวินเฉียนคว้ามือถือจากมือของแม่ไปเสียก่อน

“แม่ ไม่ต้องไปเสียเวลาคุยกับพวกเขา”

เหวินร่างเก็บบันทึกวิดีโอจากกล้องวงจรปิดไว้แล้ว เหวินเฉียนเลือกช่วงเวลาสำคัญแล้วโยนมันเข้าไปในกลุ่มแชตทันที

ในวิดีโอ ครอบครัวจางทั้งสามคนกำลังลอบวางแผนกันเพื่อเข้ายึดบ้านของครอบครัวเหวิน

จางหยาง: “พวกเขาเปลี่ยนประตูตั้งแต่เมื่อไหร่? ดูจากวัสดุแล้วน่าจะราคาแพงพอสมควร”

สวี่เหยียน: “ใช้เงินฟุ่มเฟือยจริงๆ เอาเงินไปใช้กับของไร้สาระหมด!”

จางจื่อหยาง: “แม่ ไม่ต้องพูดมาก ไม่ว่าเงินจะมีเท่าไหร่ สุดท้ายก็เป็นของพวกเราอยู่ดี เรารีบเข้าไปหาอะไรกินก่อนเถอะ”

พวกเขาเคาะประตูแต่ไม่มีเสียงตอบรับ

จางจื่อหยาง: “แม่ หรือว่า... เรางัดประตูเข้าไปดู?”

สวี่เหยียน: “แต่พวกเราเปิดกุญแจไม่เป็น แล้วจะงัดยังไง?”

จางจื่อหยาง: "แม่ไม่ต้องห่วงนะ ผมกับพ่อศึกษาเรื่องนี้อยู่ที่บ้านมาสองวันแล้ว พอดีจะใช้กุญแจนี้ลองฝีมือดูหน่อย"

จางหยาง: "ถูกต้อง ถ้าทำสำเร็จละก็ ต่อไปบ้านนี้ก็จะเป็นของเรา!"

ในวิดีโอ ใบหน้าและเสียงของทั้งสามคนชัดเจนมาก

เหวินเฉียนโพสต์วิดีโอเสร็จ ก็แท็กไปที่สวี่เหยียน พร้อมถาม

เหวินเฉียน: "นี่คือสิ่งที่เธอเรียกว่าห่วงใยเรางั้นเหรอ?"

สวี่เหยียนไม่คิดว่าหน้าบ้านเหวินเฉียนจะมีกล้องวงจรปิด! แถมยังบันทึกพวกเขาไว้ได้หมด!

คนอื่นๆ ที่กำลังสอดรู้สอดเห็นก็ไม่คิดว่าหลักฐานจะมาเร็วขนาดนี้ ทุกคนเงียบไปทันที

เหวินเฉียน: "ตอนนี้เป็นช่วงเวลาพิเศษ ทุกคนก็รู้กันดี ฉันขอถามหน่อย ถ้ามีเพื่อนบ้านมางัดประตูบ้านคุณ คุณจะตกใจไหม?"

เหวินเฉียน: "ฟังจากที่พวกเขาคุยกัน ก็รู้แล้วว่าพวกเขาฝึกงัดกุญแจที่บ้านมาสักพักแล้ว ยุคนี้ใครกันที่เป็นคนดีแล้วยังว่างมานั่งฝึกงัดประตูบ้านคนอื่น? วันนี้เป็นบ้านฉัน พรุ่งนี้จะเป็นบ้านไหนอีกล่ะ?"

สวี่เหยียนใจสั่นไปชั่วขณะ รีบออกมาแก้ตัวทันที

สวี่เหยียน: "อย่ามาพูดมั่ว! พวกเราเป็นห่วงพวกเธอจริงๆ ถึงได้รีบเข้าไปดู!"

เหวินเฉียน: "อ้อ? หมายความว่า พวกคุณไม่เคยคิดจะเอาของในบ้านฉันเลยใช่ไหม?"

สวี่เหยียน: "ไร้สาระ! เธอคิดว่าตัวเองเป็นของล้ำค่าขนาดนั้นเลยเหรอ? ใครจะไปอยากได้ของบ้านเธอ!"

สวี่เหยียน: "เหวินเฉียน ฉันบอกเธอไว้เลยนะ บ้านฉันมีเงิน! ไม่ได้อยากได้เศษเงินของบ้านเธอหรอก!"

สวี่เหยียน: "แถมเธอเป็นเด็กที่ไม่เคารพผู้ใหญ่แบบนี้ ฉันไม่มีวันยอมรับเธอ! ลูกชายฉันก็ไม่มีวันยอมรับเธอ!"

สวี่เหยียน: "อย่าคิดว่าชอบลูกชายฉัน แล้วจีบเขาไม่ติดจะมาใส่ร้ายเรานะ!"

เหวินเฉียนเห็นข้อความพวกนี้แล้วหัวเราะเบาๆ

เธอโพสต์วิดีโออีกคลิปลงในกลุ่ม

เป็นวิดีโอในวันนั้นที่โรงจอดรถ ตอนที่จางจื่อหยางคุยโม้กับเพื่อนว่าจะพาเธอไปงานเลี้ยงรุ่น

ในวิดีโอ จางจื่อหยางไม่รู้เลยว่ามีคนอยู่ด้านหลัง แถมยังพูดโอ้อวดไม่หยุด

"แฟนฉันคือใครน่ะเหรอ? ก็เหวินเฉียนไง! ถ้าไม่ใช่เธอแล้วจะเป็นใครล่ะ? ...ฮ่าๆ เธออาจจะจีบยากหน่อย แต่ก็ต้องดูว่าใครจีบด้วย ฉันตัดสินใจแล้วว่าจบมหาลัยแล้วจะไปจดทะเบียนกับเธอ ...ฉันทั้งหล่อ ฐานะที่บ้านก็ดี เธอจะปฏิเสธอะไรได้ไง สุดท้ายก็ต้องแต่งงานอยู่ดี!"

"ใช่ พวกเราจะขับรถไปงานเลี้ยง...รถอะไรน่ะเหรอ? ก็ รถปอร์เช่คาเยนน์ไง ฉันคุยกับเธอไว้แล้ว อีกสองปีแต่งงานกัน รถคันนี้ฉันจะเอาไปใช้ทำงาน ...ก็พอใช้ได้ แต่จริงๆ แล้วฉันไม่ได้สนใจรถคันนี้หรอก ฉันวางแผนไว้แล้วว่าพ่อเธอต้องซื้อเบ้นซ์จีคลาสให้ฉันอีกคันแน่ๆ ...ใช่ พี่ชายเธอก็ขับคันนี้ ได้ยินว่าเขาซื้อเองด้วยนะ"

เหวินเฉียนไม่ได้แค่บันทึกเสียง แต่ยังให้จางจื่อหยางโผล่หน้าออกมาชัดเจน

แบบนี้ ต่อให้สวี่เหยียนไม่อยากยอมรับว่าเป็นลูกชายเธอก็ปฏิเสธไม่ได้แล้ว!

เหวินเฉียนโพสต์วิดีโอเสร็จแล้วถาม

เหวินเฉียน: "ฉันจีบลูกชายคุณ? เขาคู่ควรเหรอ? แล้วคุณล่ะ คู่ควรไหม?"

สวี่เหยียน: "ลบวิดีโอให้ฉันเดี๋ยวนี้! นี่มันละเมิดสิทธิ์ภาพลักษณ์ส่วนตัว ฉันฟ้องเธอได้!"

เหวินเฉียน: "ฟ้องเลยสิ นังโง่!"

เหวินเฉียน: "ฉันพูดไว้แล้ว ถ้าคิดจะมายุ่งกับบ้านฉันอีกครั้งเดียว ฉันจะทำให้พวกเธอร่วงจากชั้น 30 ไปเลย! ไม่เชื่อลองดู!"

พูดจบ เธอก็นึกอะไรบางอย่างออก

เธอเปิดบทสนทนากับจางจื่อหยางแล้วหาข้อความเก่าๆ จากนั้นแคปหน้าจอ

เหวินเฉียน: "บ้านเธอมีข้าวสารตั้ง 100 กิโลกรัม แต่กลับไปขอข้าวบ้านคนอื่นก่อน หน้าไม่อายเหรอ?"

สวี่เหยียนชะงัก บ้านเธอมีข้าวสารได้ยังไงเหวินเฉียนรู้?

สวี่เหยียน: "ไอ้เด็กเวร! พูดอะไรเพ้อเจ้อ! บ้านฉันไปเอาข้าวมาตั้งเยอะขนาดนั้นได้ยังไง? เธอให้มาหรือไง?"

เหวินเฉียนยิ้ม แล้วส่งภาพแคปหน้าจอไป

เหวินเฉียน: "ดูเองละกัน เมื่ออาทิตย์ก่อนลูกชายคุณบ่นให้ฉันฟังว่าเดี๋ยวนี้คนให้ของขวัญกันห่วยลงทุกวัน มาบ้านคุณแทนที่จะให้อะไรดีๆ ดันให้แค่ข้าวสาร 100 กิโลกรัม"

เหวินเฉียน: "ลูกชายคุณเอง อย่ามาไม่ยอมรับล่ะ"

เหวินเฉียน: "แล้วก็ ระวังบ้านตัวเองดีๆ ล่ะ ข้าวสาร 100 กิโลกรัม กินได้อีกหลายวันเลยนะ"

คำพูดนี้ทำให้สวี่เหยียนขนลุกทันที

เธอไม่มีทางยอมรับแน่ๆ รีบบอกเลยว่ารูปของเหวินเฉียนเป็นของปลอม บ้านเธอไม่มีข้าวสาร

แต่คนในกลุ่มที่ดูเหตุการณ์อยู่ ก็พอจะเข้าใจความจริงแล้ว