ตอนที่ 20 — บทที่ 20

สวี่เหยียนกลัวว่าพวกเขาจะมาบุกแย่งเสบียง จึงรีบลบหมายเลขอาคารและป้ายเลขที่บ้านที่เธอบันทึกไว้ในโทรศัพท์

แต่มีประโยชน์อะไรล่ะ? ใครที่จำได้ ก็จำได้ไปแล้ว

เหวินฉางหนิงและหลี่โม่เห็นหลักฐานที่ลูกสาวโชว์ออกมา ก็โล่งใจขึ้นเยอะ อารมณ์ดีขึ้นมาก

สวี่เหยียนยังพยายามพูดแก้ตัวในกลุ่มแชตอยู่สองสามประโยค แต่คราวนี้กลับไม่มีใครสนใจเธอเลย

ทุกคนต่างกำลังกังวลกับปัญหาการเอาชีวิตรอดในอนาคต

ตั้งแต่ไฟฟ้าดับเป็นครั้งที่สอง ระบบจ่ายไฟก็ไม่เคยกลับมาอีก

ตอนนี้ทั่วทั้งเมืองไฟดับไปหมด พนักงานซ่อมแซมก็ไม่สามารถแก้ไขได้ทัน

ไฟดับ เสบียงหมด ซอมบี้

ปัญหาร้ายแรงโผล่มาไม่หยุด คนฉลาดบางคนเริ่มนำหม้อกะละมังที่บ้านมาตักน้ำเก็บไว้!

เผื่อว่าวันไหนน้ำประปาเกิดปนเปื้อนหรือหยุดไหลขึ้นมา แบบนั้นคงไม่มีทางรอดแน่ๆ!

ไม่รู้ว่าทางการจะส่งคนมาช่วยเมื่อไหร่ ทุกคนเลยคิดกันว่าจะให้คณะกรรมการชุมชนเป็นแกนนำ ร่วมมือกับฝ่ายนิติบุคคล ออกไปหาซื้อเสบียงจากซูเปอร์มาร์เก็ตใกล้ๆ

ในกลุ่มแชตถกเถียงกันดุเดือด แต่เหวินเฉียนเห็นแล้วกลับรู้สึกขำ

พวกเขากลัวตาย ไม่อยากหิว เลยจะให้คณะกรรมการชุมชนกับฝ่ายนิติออกไปเสี่ยงชีวิตหาอาหารให้พวกเขา?

เหวินเฉียนแอบจำชื่อคนที่เสนอให้คนอื่นออกไปหาเสบียงไว้ในใจ แล้วหันไปช่วยหลี่โม่เตรียมวัตถุดิบทำหม้อไฟ

คนอื่นบ้านไฟดับ น้ำไม่ไหล อาหารหมด แต่บ้านเธอไม่มีปัญหา!

แถมถึงไม่เปิดแอร์ก็ไม่ร้อน!

วันนั้นระบบแจ้งเธอว่า ภายในพื้นที่ป้องกัน อุณหภูมิจะคงที่ตลอด

เหวินเฉียนสังเกตเห็นว่าตลอดหลายวันที่ผ่านมา บ้านเธอไม่หนาวไม่ร้อน อากาศสบายสุดๆ

พวกเธอยกโต๊ะไปตั้งบนดาดฟ้าสวนหย่อม มีผนังของห้องอื่นบังไว้ ต่อให้เพื่อนบ้านใช้กล้องส่องทางไกลก็ไม่มีทางมองเห็น

เพราะหลี่โม่กินเผ็ดไม่เก่ง วันนี้พวกเธอเลยเลือกใช้ซุปหม้อไฟแบบหยวนหยางครึ่งหนึ่งเป็นซุปเผ็ด อีกครึ่งเป็นซุปมะเขือเทศ

เนื้อวัว เนื้อแกะ เนื้อปลาหญ้า ผ้าขี้ริ้ว กระเพาะวัว หลอดลมเป็ด ไส้เป็ด หมูยอ ลูกชิ้นปลา กุ้งบดฝอย มันฝรั่ง สาหร่าย ผักกาดหอม หน่อไม้จีน ฟักทอง ผักกาดขาว เห็ดเข็มทอง ฟองเต้าหู้

ทุกอย่างที่ทุกคนชอบกินถูกยกขึ้นโต๊ะ พร้อมกับเบียร์เย็นๆ โคล่า น้ำมะพร้าว และน้ำตะไคร้ที่เพิ่งหยิบออกจากตู้เย็น

ตอนแรกเหวินเฉียนอยากกินสมองหมู แต่กลัวว่าพ่อจะคิดไปถึงอย่างอื่นแล้วเสียอารมณ์ตอนกินข้าว เลยตัดใจไม่เอา

ทั้งสี่คนล้อมโต๊ะกินไปคุยไป ลืมเรื่องของบ้านข้างล่างที่หน้าด้านหน้าทนไปหมดสิ้น

หลังจากอิ่มหนำสำราญ เหวินเฉียนนำขยะเศษอาหารไปทิ้งในเครื่องกำจัด ส่วนขยะอื่นๆ เธอเก็บไว้ในมิติชั่วคราว

เธอเว้นพื้นที่ในตู้คอนเทนเนอร์หนึ่งไว้สำหรับเก็บขยะ กะว่าวันไหนออกไปข้างนอกค่อยหาทางทิ้ง

เพราะขยะในมิติคงสภาพเดิม ไม่เน่าเปื่อย ไม่เกิดหนอนและกลิ่นเหม็น แบบนี้เธอรับได้

เมื่ออิ่มท้องกันแล้ว ทุกคนก็เริ่มลงมือทำงานต่อ

เหวินเฉียนลากเหวินร่างไปออกกำลังกาย หลี่โม่เข้าห้องหนังสือไปอ่านตำรา ส่วนเหวินฉางหนิงก็หมกมุ่นอยู่กับการเกษตรและเลี้ยงสัตว์ในมิติ รีบเข้าไปทำงานหาเงินให้ลูกสาวเอาไปแลกอาวุธ

หลังจากฝึกฝนอยู่หลายวัน เหวินร่างรู้สึกได้เลยว่าความแข็งแกร่งของร่างกายเพิ่มขึ้น

แถมทุกคืนที่เข้าไปแช่น้ำพุร้อนในมิติหนึ่งชั่วโมง กล้ามเนื้อก็ไม่เคยปวดล้าเลย

เหวินร่างเลยสบายใจ ฝึกกับน้องสาวต่อไป วิ่ง 10 กิโลเมตรเสร็จ ทำเวทต่ออีกชั่วโมง แล้วเข้ามิติซ้อมต่อสู้

ตอนเด็กเหวินร่างเคยเรียนมวยสากล ช่วงแรกๆ เขาไม่กล้าใช้แรงกับเหวินเฉียน กลัวว่าจะทำเธอเจ็บ

แต่ผลคือ น้องสาวออกแค่กระบวนท่าเดียว ก็ล้มเขาลงได้!

ปลายมีดคมกริบของเธอจ่ออยู่ตรงปลายจมูกเขา เกือบเอาชีวิตเขาไปแล้ว!

ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา เหวินร่างก็ไม่กล้าออมแรงอีกเลย

แต่ถึงจะทุ่มสุดตัวแล้ว เขาก็ยังแตะต้องเส้นผมน้องสาวไม่ได้แม้แต่เส้นเดียว … น่าหงุดหงิดสุดๆ!

กลางสนามฝึก เหวินร่างหอบหายใจหนัก

"ถ้าฉันจำไม่ผิด ตอนเด็กๆ เธอไม่ได้เรียนเปียโนกับบัลเลต์เหรอ?"

"ใช่ แล้วทำไม?"

เหวินเฉียนมองพี่ชายที่นอนแผ่อยู่บนพื้นแล้วยิ้มถาม

"ดูถูกคนสายศิลปะเหรอ?"

"ไม่กล้าๆ" เหวินร่างฝืนลุกขึ้น "ถ้าเจอคนแบบเธอ ฉันจะรีบหนีเลย ต่อให้ต้องไปหาเรื่องคนอื่นก็ไม่อยากเจอพวกเธอหรอก"

โดนอัดฝ่ายเดียวสองชั่วโมงเต็ม พักแป๊บเดียว เหวินเฉียนก็ลากเหวินร่างไปฝึกยิงธนูต่อ

เหวินฉางหนิงเสร็จจากงานเกษตรแล้ว ก็พาลูกสุนัขตัวน้อยมาฝึกตามกันบ้าง

เมื่อเหวินเฉียนกับเหวินร่างฝึกเสร็จ สามคนสี่สุนัขก็ออกจากมิติ เวลานี้ด้านนอกมืดสนิทแล้ว

ในชุมชนมีเสียงกรีดร้องและขอความช่วยเหลือดังขึ้นเป็นระยะๆ บางคนที่ยังไม่ถูกซอมบี้กัด แต่ซ่อนตัวอยู่ในบ้าน ตอนนี้ก็เริ่มกลายร่างแล้ว

น้ำท่วมไหลเข้าท่วมพื้นที่บ้านเดี่ยวด้านล่างจนจมมิด ก่อนจะแผ่ขยายเข้ามาในชุมชนของพวกเขา

ทุกคนเพิ่งนึกขึ้นได้ว่ารถที่จอดอยู่ในลานจอดรถใต้ดินอาจถูกน้ำท่วม พอคิดได้แบบนั้นก็รู้สึกเสียดายกันสุดๆ

ในกลุ่มแชตเริ่มมีคนพูดถึงเรื่องรวมตัวกันออกไปหาเสบียงอีกครั้ง บางคนก็พากันด่าฝ่ายนิติบุคคลอย่างหนัก โทษว่าไม่ส่งคนมาช่วยแก้ปัญหา แถมยังขู่จะไม่จ่ายค่าส่วนกลางอีกต่อไป!

เหวินเฉียนเห็นแล้วก็ได้แต่แอบด่าในใจว่า "พวกโง่"

เธอนอนเอกเขนกอยู่บนโซฟา จู่ๆ ก็เห็นจางจื่อหยางส่งข้อความมาอีกแล้ว

จางจื่อหยาง:เฉียนเฉียน วันนี้เธอพูดแบบนั้นในกลุ่มทำไม? รู้ไหมว่ามันทำร้ายจิตใจคนอื่นมากแค่ไหน?

จางจื่อหยาง:เธอก็น่าจะรู้ดีกว่าใคร ว่าที่ผ่านมา ฉันชอบเธอมากแค่ไหน! ฉันไม่ได้จีบเธอเพราะเงินของเธอนะ! ฉันจริงใจกับเธอ!

จางจื่อหยาง:นอกจากฉันแล้ว เธอคิดว่าจะหาผู้ชายที่ดีกับเธอและซื่อสัตย์ขนาดนี้ได้จากที่ไหนอีก?

จางจื่อหยาง:เลิกดื้อเถอะ บ้านเธอมีตั้งสี่คน ต่อให้มีเสบียงก็อยู่ได้ไม่นานหรอก

จางจื่อหยาง:มาหาฉันดีกว่า ฉันจะปกป้องเธอเอง

จางจื่อหยาง:เรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้ ฉันจะถือว่าไม่เคยเกิดขึ้น แค่เธอขอโทษแล้วมาเป็นแฟนฉัน ฉันก็จะยกโทษให้!

เหวินเฉียนอ่านข้อความจบ กดลบเพื่อนทันที รู้สึกว่าทั้งโลกสงบขึ้นเยอะ

เธอโยนโทรศัพท์ทิ้ง หยิบเสี่ยวไป๋มากอดแล้วเดินไปที่หน้าต่าง

เสี่ยวไป๋มีประสาทรับกลิ่นที่ไวมาก พอได้กลิ่นซอมบี้จากข้างนอกก็เริ่มกระวนกระวาย

เหวินเฉียนลูบหัวมันปลอบใจ “อย่าเพิ่งรีบ รอฝนหยุดก่อน แล้วจะได้ออกไปล่า”

เธอกอดเสี่ยวไป๋อยู่พักหนึ่งก็รู้สึกว่ามันอ้วนเกินไปแล้ว

ช่วงนี้เสี่ยวไป๋กับลูกสุนัขตัวเล็กๆ อีกสองสามตัว ใช้เวลาอยู่ในมิติเป็นส่วนใหญ่

และที่น่าทึ่งก็คือ พวกมันโตเร็วมากในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา

ตอนแรกเสี่ยวไป๋หนักแค่ 7 - 8 กิโล แต่ตอนนี้ขึ้นมาถึง 13 กิโลแล้ว!

ส่วนลูกสุนัข ตอนที่เพิ่งมาใหม่ๆ ยังเดินเซไปเซมา วิ่งก็ยังไม่มั่นคง

แต่ตอนนี้ตัวโตเกือบเท่าเสี่ยวไป๋แล้ว!

เสี่ยวไป๋เองก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน ทำไมเจ้าตัวแสบที่ก่อนหน้านี้มันตบทีเดียวปลิวถึงได้โตเร็วขนาดนี้?

แต่ยังไงพวกมันก็ยังเชื่อฟังมันดี ตรงนี้มันพอใจมาก

ด้านนอกห่างจากชุมชนไปประมาณ 100 เมตร มีเสาไฟพลังงานแสงอาทิตย์เรียงเป็นแนว

เหวินเฉียนพิงกรอบหน้าต่าง มองซอมบี้ที่ถูกแสงไฟดึงดูดให้เดินไปทางนั้น พลางปล่อยใจให้ว่างเปล่า

ทันใดนั้น!

เสียงระบบดังขึ้นในหัวของเธอ!

“ติ๊ง! ภารกิจจำกัดเวลาเริ่มต้น! ภายใน 24 ชั่วโมงนี้ ทุกครั้งที่ฆ่าซอมบี้หนึ่งตัว พลังต่อสู้ของโฮสต์จะเพิ่มขึ้น 1%! หากฆ่าซอมบี้ครบ 100 ตัว สมาชิกคนใดคนหนึ่งในระบบจะได้รับการเพิ่มพลังต่อสู้ 10%!”