ตอนที่ 12 — บทที่ 12

บทที่ 12

หนิงจื่อชิวก็เข้ามา สีหน้าไม่แน่ใจนัก: “……คือสายพื้นที่งั้นเหรอ?”

ซางลั่วไม่ได้ตอบ แต่ท่าทางของเธอได้ให้คำตอบไปแล้ว

หูหลิงหลิง: “！！！”

ภายในใจเธอกรีดร้อง

เทพลั่วตื่นพลังสายพื้นที่ขึ้นมาอีกแล้ว!!! รวมกับสายธาตุน้ำที่ตื่นก่อนหน้านี้

สองพลังพิเศษในคนเดียว

แข็งแกร่งเกินไปแล้ว

สายตาหูหลิงหลิงเป็นประกายระยิบระยับ

ส่วนหนิงจื่อชิวก็ทั้งดีใจทั้งหดหู่

ดีใจที่ซางลั่วมีพลังใหม่

แต่หดหู่ที่ตัวเองยังคงเป็นคนธรรมดา

เมื่อไหร่ตัวเองถึงจะตื่นพลังได้บ้าง? หรือจริงๆ แล้วไม่มีวันตื่นได้เลย?

ตอนหูหลิงหลิงทำอาหารเช้า เท้ารู้สึกเหมือนเหยียบอยู่บนก้อนเมฆ

เมื่อครู่เทพลั่วพูดว่าจะออกไปหาของกับพวกเขา

ถึงจะรู้สึกอับอายอยู่บ้าง

แต่พอได้ยินแบบนั้น ความไม่สบายใจที่จะต้องออกไปไกลเพื่อหาของก็หายวับไปทันที

เวลาต้องออกไปกับหนิงจื่อชิว เธอไม่เคยมั่นใจเลยว่าจะหาเสบียงเจอหรือไม่

แม้กระทั่งไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะรอดกลับมาได้หรือเปล่า

ถ้าจะบอกว่าไม่กลัวเลยก็เป็นไปไม่ได้

แต่ตอนนี้ ความไม่สบายใจและความหวาดกลัวทั้งหมดถูกแทนที่ด้วยความตื่นเต้น

ในใจเธอรู้สึกอย่างไม่รู้ตัวว่า ตราบใดที่ซางลั่วอยู่ ต่อให้ซอมบี้หรือสัตว์ประหลาดเต็มเมืองก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อีกแล้ว

ซางลั่วไม่รู้เลยว่าในใจหูหลิงหลิง เธอกลายเป็นภาพลักษณ์ของ “เทพเจ้า” ไปแล้ว

หลังอาหารเช้า เธอขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้า

ระบบมองเธอเลือกชุดกระโปรงยาวสีแดงสด สายผ้าทิ้งตัวสวยงาม เดินแล้วพลิ้วไหวราวกับระลอกน้ำ

งามหยดย้อยเกินบรรยาย

ซางลั่วมองกระจก ยิ้มพอใจพยักหน้า

ระบบ: “เธอจะใส่นี่ออกไปจริงๆ เหรอ?”

ซางลั่ว: “มีปัญหาอะไร?”

ระบบจำต้องเตือน: “ข้างนอกอุณหภูมิลบสามองศานะ”

ไม่ใช่ว่าบอกว่ากลัวหนาวหรอกหรือ!

ซางลั่วไม่สนใจ เริ่มหยิบกระดาษขาวมาเขียนยันต์

ทีเดียวสิบแผ่น แล้วพับๆ ยัดใส่กระโปรง

ระบบงงงวย: “นั่นยันต์อะไร?”

ซางลั่ว: “ยันต์สร้างความอบอุ่นที่ฉันคิดเอง”

ระบบ: “……” สมกับเป็นเธอจริงๆ

เธอสะบัดผมเบาๆ หยิบเครื่องม้วนผมขึ้นมา มองสองที ก่อนจะตะโกนเรียกหัวหน้าห้อง

หูหลิงหลิงรีบวิ่งปรู๊ดขึ้นมา

“ทำผมลอนได้ไหม?”

หูหลิงหลิงมองเธอแล้วมองเครื่องม้วนผม: “ได้!”

ไม่ได้ก็ต้องได้

ซางลั่วนั่งลง หูหลิงหลิงจึงค่อยๆ ม้วนผมให้เธออย่างระวัง กลัวจะพลาดจนลวก หรือม้วนออกมาไม่สวย

โชคดีที่หัวหน้าห้องมือไม้นุ่มนวล

ทุกอย่างออกมาดีไม่มีพัง

ระหว่างที่เธอม้วนผมให้ ซางลั่วก็เริ่มแต่งหน้า

เธอ! ถึงกับ! แต่งหน้า!!

ระบบ: ???

ระบบอ่อนแรงเหมือนจะต้องใช้เครื่องช่วยหายใจ: “โฮสต์ คุณยังจำได้หรือเปล่าว่ากำลังจะออกไปหาอาหาร!?”

ซางลั่วปัดขนตา: “ก็ใช่นี่ไง กำลังเตรียมตัวออกไป”

ระบบ: “……”

นี่เธอเข้าใจผิดอะไรกับการออกไปหาอาหารหรือเปล่า!?

ข้างนอกเต็มไปด้วยซอมบี้กับสัตว์ประหลาดนะ

ในสายตาของหูหลิงหลิงเต็มไปด้วยความตะลึงงดงาม

จนเกือบจะม้วนผมผิดพลาดไปแล้ว

เธอรีบตั้งสมาธิใหม่

ซางลั่วหยิบลิปสติกหลายสีมาให้เลือก หูหลิงหลิงเลือกสีแดงเชอร์รี่แบบตะกุกตะกัก

ซางลั่วทาลงไป พอใจมากกับสายตาของเธอ

เมื่อม้วนผมเสร็จ ซางลั่วลุกขึ้นจัดตัวเอง

ในกระจก สาวน้อยตรงหน้าแต่งหน้าอย่างพิถีพิถัน ผิวขาวดั่งหิมะ ปากแดงสด; ยามยกคิ้วดวงตาพลิ้วไหวงดงามเหนือสามัญ ยามหลุบตาลงกลับฉายแววเย็นชาไม่แยแส

ระบบ: ……จู่ๆ ก็รู้สึกว่าการมีโฮสต์ที่แต่งตัวสวยออกไปก็ไม่แย่นัก

ซางลั่วยืดตัวบิดขี้เกียจ เผยเรือนร่างโค้งเว้าชัดเจน

หางตาเหลือบเห็นหูหลิงหลิงที่แอบมองแวบๆ เธอส่งยิ้มอ่อน บอกให้ใช้เครื่องสำอางและเสื้อผ้าในห้องได้ตามสบาย

หูหลิงหลิงรีบส่ายหัวปฏิเสธ กลัวอีกฝ่ายเข้าใจผิด

ไม่ต้องพูดถึงว่าตัวเองเตี้ยกว่าซางลั่วหนึ่งหัว เสื้อผ้าเธอคงใส่ไม่ได้อยู่แล้ว

แม้ใส่ได้ ก็ไม่ใส่หรอก

ออกไปหาเสบียงนะ ไม่ใช่ออกไปเที่ยว

แต่เธอก็ยังคิดว่า ซางลั่วก็ควรสวยสง่าออกไปแบบนี้แหละ

หนิงจื่อชิวเตรียมพร้อมเสร็จหมดแล้ว เหลือแค่รอออกเดินทาง

แต่การรอครั้งนี้ กินเวลาไปกว่าชั่วโมง

ในที่สุดก็ได้ยินเสียงฝีเท้าจากบันได เขารีบลุกขึ้น

คนที่ลงมาคือหูหลิงหลิง

เธอรีบไปหยิบผ้าแดงจากห้องเก็บของ——ของที่ได้จากการออกไปครั้งก่อน

แล้วลากหนิงจื่อชิวมาช่วยกันปูตั้งแต่บันไดจนถึงประตูบ้าน

หนิงจื่อชิวทำตามด้วยความ งง งวย

จนปูเสร็จ พอเห็นซางลั่วเดินลงมาจากชั้นบนอย่างสง่างาม เขาถึงเข้าใจทันที

นี่คือการสร้างบรรยากาศเหมือนเดินพรมแดง!

ซางลั่วกะพริบขนตายาว มองผืน “พรมแดง” บนพื้นด้วยความแปลกใจเล็กน้อย

สักพัก ริมฝีปากเธอก็ยกยิ้มโค้งงดงาม

เธอก้าวลงบนพรมแดงอย่างสง่างาม พร้อมเอ่ยขึ้นเล่นๆ ว่า: “ทุกคนลำบากแล้ว”

หูหลิงหลิงกับหนิงจื่อชิวมองตากัน ก่อนจะตอบพร้อมกันอย่างรู้ใจกันที่สุด: “เพื่อเทพลั่วบริการเต็มที่!”

ระบบ: “???”

ระบบ: “……”

เอาเถอะ สู้ไม่ไหวก็เข้าร่วมด้วยแล้วกัน

ระบบเชื่อมต่อกับลำโพง เปิดเพลงบรรเลงประกอบบรรยากาศทันที