ตอนที่ 146 — ตอนที่ 146 ข้อเรียกร้องของกู้เซียนเอ๋อร์

เสียงหวีดร้องนี้แหลมสูงจนแทบจะแสบแก้วหู ผู้คนในที่นั้นต่างได้ยินกันอย่างถ้วนหน้า พากันหันขวับไปมองเด็กสาวผู้เอ่ยปากด้วยความประหลาดใจ

กู้หยุนตงเองก็มองไปยังนาง ชั่วครู่ใหญ่ทีเดียวกว่าจะค้นหาตัวตนของคนผู้นี้เจอจากในความทรงจำ

อ้อ กู้เซียนเอ๋อร์นี่เอง

ลูกสาวของกู้ต้าเหอผู้เป็นท่านอาสอง ลูกพี่ลูกน้องผู้นั้นที่คอยจ้องแต่จะรังแกพี่น้องของนางเป็นประจำ

ในตอนนั้นกู้ต้าเจียงแต่งงานค่อนข้างช้า ด้วยเหตุนีกู้หยุนตงกับน้องสาวลูกพี่ลูกน้องคนนี้จึงมีอายุห่างกันเพียงสี่เดือนเท่านั้น

กู้หยุนตงนึกชิงชังระอาใจกับชีวิตเฮงซวยนี้ยิ่งนัก นางอยากพบกู้ต้าเจียงแต่กลับไม่สมปรารถนา ทว่าบัดนี้กลับต้องมาเจอคนที่แม้แต่จะปรายตามองนางยังไม่อยากมอง

มามาของสกุลเผิงก็มองไปยังกู้เซียนเอ๋อร์ด้วยความประหลาดใจเช่นกัน ทว่าฝ่ายหลังกลับสาวเท้าเพียงไม่กี่ก้าวก็ปรี่เข้ามา คว้าหมับเข้าที่มือของกู้หยุนตงพลางเอ่ยขึ้นว่า “ทำไมเจ้าถึงมาอยู่ที่นี่ได้? เจ้ายังไม่ตายอีกหรือ?”

ถุย เจ้าสิที่ตาย! นางต่างหากที่อยากจะถามว่ากู้เซียนเอ๋อร์โผล่หัวมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร ช่างเป็นคู่ปรับหนีไม่พ้นทางแคบเสียจริง

“ที่นี่คือบ้านของข้า ข้าไม่อยู่ที่นี่แล้วจะไปอยู่ที่ไหน?”

กู้เซียนเอ๋อร์ชะงักงันไป บ้านของนางงั้นหรือ??

จริงสิ ก่อนหน้านี้เฉียนมามาบอกว่า เจ้าของบ้านที่พวกตนนำของขวัญมามอบให้นั้นแซ่กู้ ในตอนนั้นนางยังนึกเปรียบเทียบในใจอยู่เลยว่า แซ่กู้เหมือนกันแท้ๆ แต่ชะตาชีวิตช่างต่างกันราวฟ้ากับเหว ยิ่งตอนที่เห็นบ้านอิฐเขียวมุงกระเบื้องหลังใหญ่นี้อยู่ตรงหน้าประตู นางก็ยิ่งนึกอยากให้ตนเองเป็นเจ้าของบ้านแซ่กู้นั่นเสียเหลือเกิน

นึกไม่ถึงเลยว่า คนผู้นั้นจะกลายเป็นกู้หยุนตงไปได้?!

เรื่องพรรค์นี้จะเป็นไปได้อย่างไร?

กู้หยุนตงกวาดสายตามองไปรอบด้าน พบว่าผู้คนล้วนกำลังจับจ้องมาที่พวกนาง

นางไม่อยากตกเป็นขี้ปากให้คนอื่นซุบซิบนินทา โดยเฉพาะอย่างยิ่ง วันนี้เป็นวันมงคลฤกษ์งามยามดีที่บ้านของพวกนางทำพิธียกเสาเอกขึ้นคาน* หากต้องถูกคนไม่รู้หัวนอนปลายเท้าคนหนึ่งมาทำลายบรรยากาศก็คงจะพาเอาเสนียดจัญไรเข้าบ้านเกินไปแล้ว

ด้วยเหตุนี้นางจึงปรายตามองกู้เซียนเอ๋อร์แวบหนึ่ง แล้วเอ่ยเสียงเรียบ “เจ้าตามข้ามา”

เวลานี้กู้เซียนเอ๋อร์มีข้อข้องใจอัดแน่นอยู่เต็มอก พอได้ยินดังนั้นจึงรีบสาวเท้าตามไปทันที

โจวซื่อเองก็อยู่ในห้องโถงใหญ่ แม้จะไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอันใดขึ้นกันแน่ แต่ถึงอย่างไรก็เป็นถึงภรรยาของผู้ใหญ่บ้าน จึงรีบก้าวขึ้นหน้าไปต้อนรับขับสู้เฉียนมามาและคนอื่นๆ

“ทุกท่านนั่งก่อนเจ้าค่ะ นั่งลงก่อน กินเมล็ดแตงพลางพูดคุยกันไปพลาง ทางนี้มีน้ำน้ำตาลทรายแดง หวานชื่นใจเชียวล่ะ อย่าได้เกรงใจเลย นั่งลงก่อนทุกคนเถิด”

น้ำน้ำตาลทรายแดงงั้นหรือ? นี่เป็นของชั้นดีเชียวนะ บ้านสกุลกู้ถึงกับนำสิ่งนี้ออกมาต้อนรับขับสู้แขกเหรื่อ ช่างใจกว้างเกินไปแล้วหรือไม่?

น้ำตาลทรายแดงเหล่านี้ย่อมเป็นผลพลอยได้จากการทดลองสกัดน้ำตาลทรายขาวของกู้หยุนตงในช่วงที่ผ่านมา

ความสนใจของผู้คนพลันถูกน้ำน้ำตาลทรายแดงดึงดูดไปในทันที มีเพียงคนส่วนน้อยเท่านั้นที่ยังคงทอดสายตามองตามกู้หยุนตงไป

กู้หยุนตงพานางไปยังเรือนปีกด้านใน ตลอดทางที่เดินผ่าน กู้เซียนเอ๋อร์กวาดตามองทัศนียภาพของบ้านสกุลกู้เก็บไว้ในสายตาทุกรายละเอียด แม้จะยังตกแต่งจัดวางไม่เสร็จสมบูรณ์ แต่เพียงแค่ดูโครงร่างที่สร้างเสร็จแล้วในปัจจุบัน ก็เพียงพอให้จินตนาการได้แล้วว่าการได้อาศัยอยู่ในบ้านเช่นนี้จะมีความสุขมากเพียงใด

อย่างน้อยๆ ก็ดีกว่าบ้านเดิมของสกุลกู้ไม่รู้ตั้งกี่เท่า

ในใจของกู้เซียนเอ๋อร์เริ่มลิงโลดจนเนื้อเต้น นึกไม่ถึงเลยจริงๆ นึกไม่ถึงเลยว่ากู้หยุนตงผู้นี้ไม่รู้ว่าไปเหยียบขี้หมาโชคหล่นทับมาจากไหน ไม่เพียงรอดพ้นจากภัยแล้งมาได้อย่างปลอดภัยไร้รอยขีดข่วน ซ้ำยังสร้างบ้านหลังใหญ่โตโอ่อ่าถึงเพียงนี้ได้อีก

กู้เซียนเอ๋อร์นึกยินดีเหลือเกินที่วันนี้ได้ติดตามเฉียนมามามาด้วย

ครั้นปิดประตูเรือนปีก กู้หยุนตงเห็นนางยังคงกวาดตามองซ้ายแลขวาจนดวงตาทอประกายวิบวับ ไม่ต้องคิดก็รู้ว่าในใจของนางกำลังคิดเพ้อเจ้อสิ่งใดอยู่

“ทำไมเจ้าถึงมาอยู่ที่นี่ได้? แล้วไปเป็นบ่าวรับใช้ของจวนสกุลเผิงได้อย่างไร?”

ในที่สุดกู้เซียนเอ๋อร์ก็ดึงสติกลับมาได้ ครั้นได้ยินนางเอ่ยคำว่า ‘บ่าวรับใช้’ สองคำนี้ก็ชักสีหน้าไม่สบอารมณ์ขึ้นมาทันที

“ก็เพราะตาแก่ยายแก่ใกล้ลงโลงสองคนนั้นน่ะสิ ถูกครอบครัวของท่านอาสามยุแยงเข้าหน่อย ถึงกับยอมขายข้าให้พวกนายหน้าค้ามนุษย์** แลกกับมันเทศแค่กระสอบเดียว ข้าถึงได้ถูกนายหน้าค้ามนุษย์กว้านซื้อพามายังอำเภอเฟิ่งไคแห่งนี้นี่แหละ”

ทันใดนั้นนางก็ฉุกคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ ดวงตาทอประกายวาววับขึ้นมาทันควัน ก่อนจะเอ่ยว่า “ในเมื่อเจ้าสามารถสร้างบ้านที่ดีเลิศเช่นนี้ได้ ย่อมต้องมีเงินอยู่ไม่น้อยเป็นแน่ เจ้าจงรีบไปที่จวนสกุลเผิง แล้วไถ่ตัวข้าออกมาประเดี๋ยวนี้เลยนะ”

(ติดตามตอนต่อไป ตอนที่ 147 พวกขี้ขลาดตาขาวชอบรังแกคนอ่อนแอ)

หมายเหตุ

• พิธียกเสาเอกขึ้นคาน (上梁 — ซ่างเหลียง): ประเพณีสำคัญในการก่อสร้างบ้านของชาวจีนโบราณ เมื่อก่อโครงสร้างผนังเสร็จจะทำพิธียกขื่อคานเอกขึ้นพาดติดตั้งบนเสาเรือน ถือเป็นหัวใจของโครงสร้างบ้านและเป็นฤกษ์มงคลสูงสุด เจ้าของบ้านจะประกอบพิธีเซ่นไหว้บูชาเทพเจ้า เลี้ยงฉลอง และเชิญญาติมิตรเพื่อนบ้านมาร่วมอวยพรเพื่อความร่มเย็นเป็นสุข

** นายหน้าค้ามนุษย์ (人牙子 — เหรินหยาจื่อ): พ่อค้าคนกลางในสังคมจีนโบราณที่ทำธุรกิจซื้อขายแลกเปลี่ยนทาส บ่าวรับใช้ หรือหญิงรับใช้ ในยามเกิดกลียุค ข้าวยากหมากแพง หรือภัยแล้ง ครอบครัวยากจนมักจำใจขายบุตรหลานให้แก่นายหน้าค้ามนุษย์เพื่อแลกกับเสบียงอาหารหรือเงินประทังชีวิต