ตอนที่ 147 — ตอนที่ 147 พวกขี้ขลาดตาขาวชอบรังแกคนอ่อนแอ

“หา?”

กู้หยุนตงฟังคำพูดของนางแล้วแทบจะหลุดขำออกมา ไถ่ตัวออกมารึ? นางไม่กดหัวให้อีกฝ่ายจมปลักทำงานเป็นสาวใช้แรงงานในจวนสกุลเผิงไปตลอดชีวิตก็บุญโขแล้ว ยังจะคิดให้ไถ่ตัวออกมาอีกหรือ?

ทว่ากู้เซียนเอ๋อร์กลับไม่ได้สังเกตสีหน้าของนางเลยแม้แต่น้อย นางเงยหน้าขึ้นกวาดสายตามองห้องหับที่ใหญ่โตกว่าห้องเดิมของตนในบ้านสกุลกู้ถึงเท่าตัว พลางเอ่ยขึ้นด้วยความตื่นเต้นระริกระรี้ “ห้องนี้ไม่เลวเลย ต่อไปยกให้ข้าอยู่ก็แล้วกัน ถึงตอนนั้นข้าอยากได้เตียงไม้สลักลายหลังใหญ่สักหลัง แล้วก็ต้องมีโต๊ะเครื่องแป้งด้วย ตรงโน้นต้องวางตู้ไว้อีกสองสามใบ อ้อ จริงสิ ยังต้องมีแจกันดอกไม้อีกนะ พวกตระกูลใหญ่ต่างก็วางแจกันไว้ในห้องทั้งนั้น ในจวนสกุลเผิงก็ทำแบบนี้เหมือนกัน”

นางวางแผนการไว้ในหัวเสร็จสรรพเรียบร้อย ประเดี๋ยวค่อยให้กู้หยุนตงซื้อดอกไม้ผ้าไหมประดับผมให้อีกสองสามดอก แล้วเลือกผ้าสีสันสวยตามาตัดเย็บเสื้อผ้าชุดใหม่อีกสักสองสามชุด

ได้อาศัยอยู่ในห้องเช่นนี้ สวมใส่เสื้อผ้าชุดใหม่ตัวสวย เช่นนี้ก็มิต่างอันใดกับคุณหนูในตระกูลใหญ่หรอกหรือ?

“กู้เซียนเอ๋อร์” กู้หยุนตงเอ่ยขัดจินตนาการเพ้อฝันของนาง พลางแค่นยิ้มเย็นเยียบถามขึ้นว่า “เจ้าไปเป็นบ่าวรับใช้ในจวนสกุลเผิงมานานเท่าใดแล้ว?”

“เจ้าจะถามเรื่องนี้ไปทำไมกัน? ไม่ถึงสองเดือนด้วยซ้ำ” นางตอบกลับอย่างหมดความอดทน

“ไม่ถึงสองเดือนงั้นหรือ” ดูท่าคงจะมาเร็วกว่าตอนที่ตนมาถึงหมู่บ้านหย่งฝูอยู่เล็กน้อย กู้หยุนตงพยักหน้ารับ “นั่นก็นับว่าไม่น้อยแล้วนี่ อะไรกัน? เป็นบ่าวรับใช้เขามาตั้งเกือบสองเดือน ยังไม่เรียนรู้วิธีย่อเข่าก้มหัวอีกหรือไร?”

กู้เซียนเอ๋อร์ชะงักงันไป “จะ…เจ้าหมายความว่าอย่างไร?”

“คนที่เป็นเพียงทาสรับใช้ของผู้อื่น เอาความมั่นหน้ามาจากไหนมาชี้ไม้ชี้มือออกคำสั่งในบ้านของข้า?”

“กู้หยุนตง เจ้ากล้าดียังไงมาพูดกับข้าเช่นนี้?” ในอดีตกู้หยุนตงไม่เคยกล้าต่อปากต่อคำกับนางเลยแม้แต่คำเดียว ต่อให้ถูกนางด่าทอทุบตี อย่างมากก็ทำได้แค่วิ่งไปแอบร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่คนเดียว บัดนี้ตับพองโตขวัญกล้าเทียมฟ้าถึงเพียงนี้เชียวหรือ?

“ทำไมข้าจะไม่กล้า? ที่นี่คือบ้านของข้า เจ้าเหยียบอยู่บนที่ดินบ้านข้าแล้วยังจะมาชี้นิ้วสั่งข้าอีก สมองเจ้ามีปัญหาฟั่นเฟือนไปแล้วหรือไร?” กู้หยุนตงมองนางราวกับกำลังมองคนโง่งม

“เจ้าสิมีปัญหา! เจ้านี่มันใจกล้าบ้าบิ่นเกินไปแล้ว เจ้าไม่กลัวข้าจะ…”

“กลัวเจ้าเรื่องอันใดล่ะ? กลัวเจ้าจะไปฟ้องงั้นหรือ? ไปสิ ไปเลย ไปหาท่านปู่ท่านย่าที่ขายเจ้าทิ้งสิ ไปหาพ่อแม่ที่วันๆ เอาแต่กินทิ้งกินขว้างขี้เกียจสันหลังยาวของเจ้าโน่น รีบไปฟ้องให้ไว” กู้หยุนตงเริ่มเลิกแขนเสื้อขึ้น “หรือกลัวว่าเจ้าจะลงมือทุบตีข้า? มาสิ เจ้าเข้ามาลองดู จะได้รู้ว่ากำปั้นของใครจะแข็งกว่ากัน!”

กู้เซียนเอ๋อร์ถึงกับผงะตกใจขวัญผวา กู้หยุนตง… กู้หยุนตงเปลี่ยนไปแล้วจริงๆ เปลี่ยนไปจนไม่เกรงกลัวนางแม้แต่น้อย ซ้ำยังกล้าจะลงไม้ลงมือกับนางอีกด้วย?

ไม่ถูกสิ นางต้องเห็นว่าตอนนี้ตนไร้ที่พึ่งพิง ท่านปู่ท่านย่าและพ่อแม่ต่างไม่อยู่ที่นี่ นางถึงได้ทำตัวเป็นลิงตั้งตนเป็นพญาในยามที่เสือไม่อยู่ป่า*ต่างหาก!

เมื่อเห็นท่าทางเอาเรื่องของกู้หยุนตงเช่นนี้ กู้เซียนเอ๋อร์ก็อดรู้สึกหวาดหวั่นพรั่นพรึงขึ้นมามิได้ นางก้าวถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะกัดฟันพูดอย่างแข็งใจว่า “จะ…เจ้าไม่กลัวว่าข้าจะออกไปร้องป่าวประกาศข้างนอกหรือ ว่าเจ้า…ว่าเจ้าไม่สนใจความเป็นความตายของน้องสาวลูกพี่ลูกน้องแท้ๆ ว่าเจ้ามีน้องสาวต้องตกเป็นบ่าวรับใช้บ้านอื่นแล้วเจ้ายังแล้งน้ำใจเห็นคนจะตายแต่ไม่ยอมช่วยน่ะ!”

กู้หยุนตงกลับไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย “ก็ไปสิ ลองดูว่ามามาคนที่พาเจ้ามาจะได้ยินคำพูดนี้แล้วจะคิดเช่นไร อ้อ คงจะคิดว่า จวนสกุลเผิงของพวกนางเป็นถ้ำเสือดงมังกรกระมัง หากไม่ไถ่ตัวเจ้าออกไปก็เท่ากับปล่อยให้ตายงั้นสิ?”

สีหน้าของกู้เซียนเอ๋อร์พลันเปลี่ยนไปในทันควัน นางไม่กล้าหรอก

นางเพิ่งจะเข้ามาอยู่ในจวนสกุลเผิงได้ไม่ถึงสองเดือน เป็นเพียงสาวใช้ชั้นล่าง**ที่คอยทำงานหยาบ วันนี้บังเอิญว่าตอนกำลังกวาดลานเรือนอยู่ เฉียนมามาผ่านมาเห็นเข้าพอดีจึงได้เรียกติดสอยห้อยตามมาด้วย ได้ยินว่าเพราะพวกสาวใช้ชั้นสองชั้นสามต่างรังเกียจไม่อยากเดินทางมายังดินแดนชนบทบ้านป่าเมืองเถื่อนแห่งนี้ โอกาสดีเช่นนี้จึงได้หลุดลอยมาตกใส่หัวนาง

ตลอดระยะเวลาการเดินทางที่ผ่านมา นางได้ประจักษ์ถึงความเข้มงวดเด็ดขาดของเฉียนมามามาแล้ว หากคำพูดพวกนี้หลุดไปเข้าหูของเฉียนมามาเข้าล่ะก็ พอนางกลับไปถึงจวนสกุลเผิงคงไม่มีวันได้พบจุดจบที่ดีเป็นแน่

การได้อยู่ในจวนสกุลเผิงมาเป็นเวลาสองเดือน อันที่จริงนางก็พอจะมีสติปัญญาพัฒนาขึ้นมาบ้างเล็กน้อยแล้ว เพียงแต่การได้พบหน้ากู้หยุนตงอย่างกะทันหัน ทำให้นางเคยชินกับการวางก้ามข่มเหงตามสันดานเดิมก็เท่านั้นเอง

บัดนี้เมื่อได้เห็นว่ากู้หยุนตงมิใช่คนที่นางจะเคี้ยวง่ายๆ อีกต่อไป นางจึงไม่กล้ากำเริบเสิบสานจนเกินงามอีก

นี่แหละหนา สันดานของพวกขี้ขลาดตาขาวที่ชอบรังแกแต่คนอ่อนแอ

(ติดตามตอนต่อไป ตอนที่ 148 ข้าเป็นน้องสาวของเจ้านะ)

หมายเหตุ

• เสือไม่อยู่ป่า ลิงตั้งตัวเป็นพญา (山中无老虎猴子称大王): สำนวนจีนโบราณ เปรียบเปรยถึงยามที่คนเก่งกล้าหรือผู้มีอำนาจไม่อยู่ คนต่ำต้อยไร้ความสามารถหรือคนพาลจึงถือโอกาสฉวยอำนาจ วางก้ามทำตัวเป็นใหญ่ขึ้นมาแทน

** สาวใช้ชั้นล่าง (粗使丫头 — ชูสื่อยาโถว): สาวใช้ระดับล่างสุดในจวนขุนนางหรือคหบดีจีนโบราณ ทำหน้าที่ปัดกวาดเช็ดถู หาบน้ำ ผ่าฟืน ซักล้าง หรืองานแรงงานหนักในลานเรือน ไม่มีสิทธิ์เข้าไปปรนนิบัติเจ้านายในเรือนนอนเหมือนสาวใช้ชั้นหนึ่งหรือสาวใช้ประจำตัว