ตอนที่ 225 — ตอนที่ 225 เหยาซื่อเป็นลมไปแล้ว

กู้หยุนตงเพิ่งจะขมวดคิ้ว ก็ได้ยินเขาเอ่ยถามขึ้นว่า “เจ้าคือแม่นางกู้ใช่หรือไม่? ร่างกายเจ้าไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า รู้สึกร้อนรุ่มไปทั้งตัวบ้างหรือไม่ อยากให้ข้าช่วยเจ้าหรือไม่เล่า?”

เขาเอ่ยพลางขยับกายเข้ามาใกล้อีกนิด ในชั่วพริบตาถัดมา กลิ่นเหม็นหึ่งตลบอบอวลจนแทบสำลักก็โชยปะทะใบหน้า

กู้หยุนตงตกใจจนต้องถอยหลังกรูดไปหนึ่งก้าวในทันที “หยุดอยู่ตรงนั้นนะ อย่าเข้ามา! ข้าสบายดี ไม่ได้ไม่สบายตรงไหน และไม่ต้องการให้เจ้าช่วย”

ชายผู้นั้นขมวดคิ้วมุ่น รอยแผลเป็นบนใบหน้าบิดเบี้ยวไปหลายส่วนตามการขยับสีหน้า แลดูแฝงความเหี้ยมเกรียมดุดันอยู่ไม่น้อย

กู้หยุนตงจับต้นชนปลายไม่ถูกว่าคนผู้นี้โผล่พรวดพราดมาจากที่ใด ทว่าคำถามของเขานั้นช่างพิลึกนัก คล้ายกับคาดเดาได้ว่านางจะต้องประสบพบเจอกับเรื่องราวอันใดอย่างนั้นแหละ

เมื่อเห็นว่าชายผู้นั้นกำลังจะก้าวรี่เข้ามาข้างหน้าอีก กู้หยุนตงก็รีบสาวเท้าเดินมุ่งหน้าไปยังด้านนอกสวนเหมยในทันที

ชายคนนั้นรีบวิ่งไล่ตามมาทันควัน ทว่าเพราะกลิ่นกายอันเหม็นร้ายกาจบนตัวเขา กู้หยุนตงจึงไม่มีกะจิตกะใจจะลงไม้ลงมือปะทะด้วยแม้แต่น้อย

นางจึงโกยอ้าววิ่งหนี รอจนวิ่งพ้นออกจากสวนเหมยมาได้ไม่ไกลนัก ก็แลเห็นนายบ่าวเหยาซื่อเข้าพอดิบพอดี

เพียงแต่นายบ่าวทั้งสองกำลังพูดคุยหัวเราะร่า ทว่าหาได้เดินไปยังสวนเหมยไม่ หากแต่กำลังมุ่งหน้าไปยังสวนหรูอี้แทน

กู้หยุนตงแค่นยิ้มเย็นชาหนึ่งเสียง พุ่งพรวดเข้าไปตรงหน้าเหยาซื่อทันที “ฮูหยินน้อย ท่านหมายความว่าอย่างไรกันแน่? มีใครเขาต้อนรับแขกเยี่ยงนี้กัน ตัวท่านเองเดินจากไปก็ช่างเถิด นายน้อยบ้านท่านก็เดินจากไปอีก ทิ้งให้ข้าอยู่คนเดียวในสวนเหมย แม้แต่จะดื่มน้ำชาสักจอกยังหาคนรับใช้ไม่เจอเลยสักคน ซ้ำร้ายยังมาเจอคนพิลึกกึกกือพรรค์นี้ ตัวเหม็นหึ่งก็แล้วไปเถอะ สติสตังยังเลอะเลือน พูดจาวกวนกลับกลอกอีก ฮูหยินน้อย หากท่านมองข้าแล้วขัดหูขัดตาก็ไม่เห็นต้องมาทำเรื่องน่าสะอิดสะเอียนใส่ข้าเช่นนี้เลย ในเมื่อที่นี่ไม่ต้อนรับข้า เช่นนั้นข้าก็จะกลับเดี๋ยวนี้ ข้าก็ไม่ได้พิศวาสอยากจะมานักหรอก!”

เหยาซื่อตกใจกับคนที่พุ่งพรวดเข้ามาตรงหน้าจนสะดุ้งโหยง ยังมิทันได้มองดูให้กระจ่างตา ก็ถูกคำพูดรัวเป็นชุดราวกับประทัดแตก*ของอีกฝ่ายซัดกระหน่ำใส่จนสะท้านสะเทือน ต้องถอยหลังไปหนึ่งก้าว

กว่าจะจับใจความคำพูดเหล่านั้นได้ กู้หยุนตงก็สะบัดแขนเสื้อแล้วหมุนกายเดินจากไปเสียแล้ว

เหยาซื่อกะพริบตาปริบๆ มองตามแผ่นหลังที่ไกลออกไปของนาง แล้วจึงหันไปมองบ่าวรับใช้ที่มีรอยแผลเป็นบนใบหน้าคนนั้น ซึ่งในยามนี้กำลังแอบย่องหนีเตลิดไปทางด้านหลังแล้ว

เหยาซื่อพลันได้สติกลับมา รีบชี้นิ้วสั่งเฉียนมามา “เร็ว รีบไปไล่ตามพานางกลับมาเดี๋ยวนี้!”

“บ่าวจะไปเดี๋ยวนี้เจ้าค่ะ” เฉียนมามาเองก็ยังมึนงงอยู่บ้าง รีบสาวเท้าวิ่งไล่ตามกู้หยุนตงไป

เหยาซื่อเดินวนไปวนมาอยู่นานสองนาน ถึงได้เอ่ยพึมพำออกมาด้วยสีหน้างุนงงเต็มประดา “นี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่? กู้เซียนเอ๋อร์วางแผนการเอาไว้แล้วมิใช่หรือ เหตุใดถึงปล่อยให้กู้หยุนตงวิ่งหนีออกมาได้ บ่าวคนนั้นแม้แต่คนคนเดียวก็ยังรั้งไม่อยู่เชียวหรือ?”

เฉียนมามารีบวิ่งกลับมาอย่างรวดเร็ว แขนขานางแก่ชราปูนนี้แล้ว ซ้ำยังตามหลังอยู่ตั้งหลายก้าว ไหนเลยจะวิ่งไล่ตามทันเล่า พอวิ่งไปถึงหน้าประตูใหญ่ก็ไม่เห็นแม้แต่เงาคนแล้ว

เหยาซื่อยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ ในใจพลันรู้สึกตะหงิดๆ ว่ามีสิ่งใดบางอย่างกำลังหลุดลอยเกินเลยไปจากแผนการของตน

ชั่วขณะนี้นางจึงยังไม่สนใจเรื่องของกู้หยุนตง รีบเอ่ยกับเฉียนมามาว่า “ไป ไปดูที่สวนเหมยกัน”

เฉียนมามาเองก็ร้อนใจและเป็นกังวลยิ่ง ทั้งสองจึงมุ่งหน้าไปยังสวนเหมยด้วยกัน

ทว่ายังมิทันได้ก้าวเข้าไป ก็แลเห็นบ่าวรับใช้หลายคนกำลังยืนล้อมรอบเรือนพักที่อยู่ไม่ไกล พลางชี้ไม้ชี้มือซุบซิบนินทากันอยู่ตรงนั้น

หนังตาของเหยาซื่อพลันกระตุกวูบ รีบก้าวย่างเข้าไปอย่างร้อนรน

สุ้มเสียงที่ดังแว่วออกมาจากข้างในนั้นช่างคุ้นเคยเหลือเกิน นอกจากเผิงจ้งเฟยแล้วยังจะเป็นผู้ใดไปได้อีกเล่า?!

เหยาซื่อแทบจะเป็นลมล้มพับไปตรงนั้น เฉียนมามารีบสั่งให้พวกบ่าวรับใช้คนอื่นๆ แยกย้ายออกไป แล้วตนเองจึงก้าวขึ้นหน้าไปผลักบานประตูห้องให้เปิดออก

ภายในห้องตกอยู่ในสภาพยุ่งเหยิงกระจัดกระจาย ครั้นพอมองเห็นคนที่อยู่ด้านในอย่างถนัดตา เหยาซื่อก็หายใจสะดุดติดขัดขึ้นมาคำหนึ่ง แล้วก็เป็นลมหมดสติไปจริงๆ

เฉียนมามาร้อนรนทำอะไรไม่ถูก จวนสกุลเผิงพลันเกิดความโกลาหลวุ่นวายจนไก่บินสุนัขกระโดด**ขึ้นมาในชั่วพริบตา

กู้หยุนตงหาได้สนใจไยดีคนพวกนั้นไม่ ทันทีที่นางก้าวพ้นประตูใหญ่จวนสกุลเผิง ก็รีบสาวเท้าขึ้นรถม้าอย่างเร่งร้อน ครั้นแล้วก็พบว่าด้านในมีคนที่ไม่คาดคิดนั่งอยู่คนหนึ่ง

“เหตุใดเจ้าถึงมาอยู่ที่นี่ได้?!”

(ติดตามตอนต่อไป ตอนที่ 226 นำข่าวของจวนสกุลเผิงมาส่ง)

หมายเหตุ

• รัวเป็นชุดราวกับประทัดแตก (噼里啪啦 — พีลี่พาลา): คำเลียนเสียงธรรมชาติในภาษาจีน หมายถึง เสียงระเบิดแตกเปรี๊ยะๆ ต่อเนื่องกันอย่างรวดเร็ว เช่น เสียงประทัดจุดไฟ หรือเสียงฝนตกกระทบ ในบริบทนี้ใช้เปรียบเปรยถึงการเอ่ยคำพูดรัวเร็วและเผ็ดร้อนต่อเนื่องจนผู้ฟังตั้งตัวไม่ทัน

** ไก่บินสุนัขกระโดด (鸡飞狗跳 — จีเฟยกั่วเที่ยว): สำนวนจีน หมายถึง สภาพเหตุการณ์ที่เกิดความโกลาหลอลหม่าน วุ่นวายสับสนจนควบคุมไม่ได้ ราวกับสัตว์เลี้ยงตื่นตกใจวิ่งพล่านกระเจิดกระเจิง