ตอนที่ 246 — ตอนที่ 246 หยางซื่อลงมือ

กู้หยุนตงลงไม้ลงมืออย่างไร้ความปรานี ทุกคนต่างพากันอึ้งงันไปตามๆ กัน แม่หนูน้อยคนนี้อายุยังเยาว์วัยนัก นึกไม่ถึงเลยว่า… จะดุร้ายเหี้ยมเกรียมถึงเพียงนี้

เจียงซื่อยืนมองดูนางลงมืออย่างตื่นเต้นสะใจ ทว่าในฐานะภรรยาของผู้ใหญ่บ้าน เมื่อเห็นคนในหมู่บ้านของตนเองถูกทุบตี ย่อมต้องแสร้งทำเป็นออกหน้าเข้ามาห้ามปรามตามธรรมเนียมอยู่บ้าง

เพียงแต่ในเวลานี้ไม่มีผู้ใดสามารถหยุดยั้งกู้หยุนตงที่กำลังโหมกระหน่ำอย่างบ้าคลั่งได้แล้ว โดยเฉพาะอย่างยิ่งวาจาคำพูดที่นางเอ่ยออกมาเหล่านั้น

ฟังดูเอาเถิด แม้กระทั่งผีสางเทวดานางยังไม่เกรงกลัว ถึงขนาดคิดจะทำให้อาหญิงเล็กต้องวิญญาณแตกซ่านดับสูญ ช่างมีความแค้นฝังลึกมากมายปานใดกันหนอ

ฟู่หมิงหลบซ้ายหลบขวา ทั้งร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวดทั้งแหกปากตะโกน “ช่วยด้วย! พวกเจ้ารีบมาจับตัวนางไว้เร็วเข้า นางบ้าไปแล้ว นางบ้าคลั่งเหมือนกับแม่ของนางไม่มีผิด!”

ขณะที่กำลังเอะอะโวยวาย ประจวบเหมาะกับที่มีชาวบ้านคนหนึ่งถือจอบเดินผ่านมาพอดี ฟู่หมิงจึงรีบถลันเข้าไปแย่งชิงจอบในมือของคนผู้นั้นมา แล้วหมุนตัวเงื้อจอบเหวี่ยงฟาดตรงมาที่ศีรษะของกู้หยุนตงทันที “นังเด็กไม่รู้ดีชั่ว เช่นนั้นเจ้าก็จงไปตายเสียเถอะ!”

กู้หยุนตงแสยะยิ้มเย็นชา เอี้ยวตัวหลบไปทางด้านข้างอย่างแผ่วเบาจนพ้นคมจอบ แล้วฟาดท่อนไม้เข้าใส่ขาของเขาอย่างแรงหนึ่งที

ฟู่หมิงเจ็บปวดจนสูดปากลึก ยิ่งเงื้อจอบเหวี่ยงฟาดใส่นางด้วยความบ้าคลั่งยิ่งกว่าเดิม

ผู้ใหญ่บ้านแลเห็นว่าสถานการณ์กำลังจะลุกลามจนถึงขั้นมีคนตาย จึงรีบกวักมือตะโกนร้องสั่งให้ทุกคนเข้าช่วยกันห้ามปราม “มัวยืนบื้อกันทำไม รีบเข้าไปแยกพวกเขาสองคนออกจากกันเร็วเข้า แยกออกจากกันเดี๋ยวนี้!”

ทุกคนพากันกรูเข้าไปในชั่วพริบตา เนื่องจากจอบในมือของฟู่หมิงอันตรายกว่ามาก บรรดาชาวบ้านจึงพุ่งเข้าไปจับล็อกตัวเขาไว้ก่อน เพื่อมิให้เขาเหวี่ยงจอบจนกะโหลกศีรษะของเด็กสาวต้องแตกเป็นรูเลือด

และในจังหวะเวลานี้เอง กู้หยุนตงก็ฟาดท่อนไม้ลงไปตรงหว่างขาของเขาอย่างสุดแรงเกิด

ผู้คนทั้งหลาย “…” รู้สึกเจ็บปวดแทนขึ้นมาในทันที

บรรดาบุรุษที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างขมิบขาหนีบเข้าหากันตามสัญชาตญาณ สูดลมหายใจเข้าปากด้วยความเสียวไส้จนหน้าซีดเผือด

ในเวลานี้จอบของฟู่หมิงถูกชาวบ้านคนเดิมแย่งชิงกลับคืนไปแล้ว ตัวเขาทำได้เพียงนอนกุมจุดสำคัญแล้วกลิ้งเกลือกไปมาบนพื้นดินด้วยความเจ็บปวดแสนสาหัส

สภาพของเขาน่าเวทนาถึงเพียงนี้ ย่อมไม่มีผู้ใดก้าวเข้าไปจับตัวเขาอีก ซ้ำทุกคนยังต่างพากันถอยร่นออกไปสองสามก้าว คล้ายกับว่าทำเช่นนี้แล้วความเจ็บปวดของตนเองจะทุเลาลงได้บ้าง

กู้หยุนตงถูกเจียงซื่อและคนอื่นๆ ดึงตัวรั้งเอาไว้ มีหญิงชาวบ้านคนหนึ่งเอ่ยตำหนิติเตียนนาง “เด็กผู้หญิงคนนี้เป็นอย่างไรกันนะ เหตุใดจึงได้ดุร้ายเหี้ยมเกรียมถึงเพียงนี้ ถือไม้ไล่ทุบตีคนเอาตามอำเภอใจ ซ้ำยังฟาดเข้าใส่หว่างขาของบุรุษ เจ้าอายุเพียงแค่นี้ ช่างไม่รู้จักยางอายเอาเสียเลย”

บัดซบ นางผู้หญิงปากพลอยคนนี้โผล่มาจากไหนกัน!

กู้หยุนตงตวัดสายตาขวับจ้องเขม็งไปยังสตรีผู้นั้นทันที หญิงชาวบ้านคนนั้นถูกสายตาเย็นเยียบดุร้ายของนางจ้องมองจนตกใจกลัว รีบปล่อยมือแล้วถอยหลังไปหนึ่งก้าว

ทว่าพอนึกทบทวนดูก็รู้สึกไม่ยินยอมพร้อมใจ ที่นี่คือหมู่บ้านของพวกตน การต้องมาอกสั่นขวัญผวาเพราะเด็กสาวอายุสิบกว่าขวบคนหนึ่ง จะยอมได้อย่างไร

“เจ้ามาจ้องข้าทำไม ข้าพูดไม่ถูกหรืออย่างไร เขาอย่างไรเสียก็นับเป็นญาติผู้ใหญ่ของเจ้า เจ้าไม่มี…” หญิงชาวบ้านเอ่ยไปได้เพียงครึ่งเดียวก็ไม่กล้าพูดต่อ ท้ายที่สุดจึงได้แต่บ่นพึมพำแล้วล่าถอยจากไป “ฟู่หมิงพูดไม่ผิดเลยจริงๆ ดูท่าทางดุร้ายอำมหิตปานนี้ เป็นคนบ้าชัดๆ”

ส่วนคนอื่นๆ กลับไม่กล้าเอ่ยปาก เจียงซื่อจึงรีบเข้ามาช่วยปลอบโยนนาง “เอาล่ะๆ แต่เดิมก็เป็นเจ้าฟู่หมิงผู้นั้นที่ปากพลอยพูดจาเพ้อเจ้อ สมองของเขาไม่ปกติ เจ้าอย่าได้ไปถือสากับเขาเลยนะ”

กู้หยุนตงเองก็มิได้อยากจะไปถือสากับเขานักหรอก คราวนี้พอเห็นเขา นางก็ตั้งใจจะแสร้งทำเป็นไม่รู้จักแล้วจากไปมิใช่หรือ ทว่าเจ้าคนสารเลวผู้นี้กลับรนหาที่แล่นเข้ามาเสนอหน้าให้ถูกตบตีเอง แล้วจะมาโทษนางได้อย่างไร

ทางด้านของกู้หยุนตงมีคนคอยห้ามปรามไว้ ส่วนทางด้านของฟู่หมิงกลับไม่มีใครยืนอยู่ใกล้ๆ เลยแม้แต่คนเดียว

ด้วยเหตุนี้ จึงไม่มีผู้ใดทันสังเกตเห็นว่า มีเงาร่างร่างหนึ่งกำลังถือหินก้อนใหญ่ก้าวเดินตรงเข้าไปหา จากนั้นก็ทุบฟาดลงบนศีรษะของฟู่หมิงอย่างสุดแรง

“บังอาจมารังแกตงตงของข้า!”

“อ๊อก…”

ฟู่หมิงส่งเสียงครางอู้อี้ออกมาคำหนึ่ง แล้วร่างก็แน่นิ่งไร้ความเคลื่อนไหวไปในทันที

ทุกคนในบริเวณนั้นต่างตกตะลึงจนตาค้าง กู้หยุนตงเบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด “ท่านแม่…”

นางสะบัดหลุดจากมือของทุกคน แล้วรีบถลันเข้าไปโอบกอดหยางซื่อไว้แน่น

หยางซื่อทอดสายตามองดูบาดแผลเลือดอาบเปรอะเปื้อนบนศีรษะของฟู่หมิง ในสมองพลันขาวโพลนว่างเปล่าไปชั่วขณะ จนกระทั่งกู้หยุนตงวิ่งเข้ามากอด นางจึงได้ทิ้งก้อนหินลงบนพื้นแล้วเอ่ยขึ้นเสียงสั่น “ตงตงไม่ต้องกลัวนะ แม่ปกป้องเจ้าเอง”

(ติดตามตอนต่อไป ตอนที่ 247 ท่านแม่ของข้าเพียงแค่ปกป้องข้า)