ตอนที่ 247 — ตอนที่ 247 ท่านแม่ของข้าเพียงแค่ปกป้องข้า

ขอบตาของกู้หยุนตงร้อนผะผ่าว นางลูบแผ่นหลังของหยางซื่อเบาๆ “เจ้าค่ะ ข้าไม่กลัว”

นางเอ่ยพลางปรายตามองฟู่หมิงด้วยสายตาเย็นเยียบดุร้าย ทว่าก็ยังคงลุกขึ้นยืนบังหยางซื่อไว้ด้านหลังตนเองอย่างเงียบเชียบ

ทางด้านนั้นทุกคนต่างเพิ่งจะได้สติฟื้นคืนมา ผู้ใหญ่บ้านหน้าเปลี่ยนสีทันควัน ตะโกนลั่น “มัวยืนบื้อกันทำไม รีบไปตามท่านหมอมาเร็วเข้า! พวกเจ้าสองคน ช่วยกันหามฟู่หมิงเข้าไปข้างในก่อน!”

เรื่องราวเกิดขึ้นที่หน้าประตูบ้านของผู้ใหญ่บ้าน ย่อมต้องช่วยกันหามเข้าไปปฐมพยาบาลในบ้านของเขาก่อนเป็นธรรมดา

กู้หยุนตงและหยางซื่อถูกชาวบ้านล้อมรอบเอาไว้ เมื่อเกิดเรื่องราวเช่นนี้ขึ้น ย่อมไม่อาจปล่อยให้พวกนางออกเดินทางจากไปได้

ฟู่หมิงแม้จะเพิ่งย้ายเข้ามาอยู่ในหมู่บ้านฟู่กุ้ยได้เพียงไม่กี่เดือน ทว่าอย่างไรเสียเขาก็ตบแต่งอยู่กินกับแม่หม้ายซุนแล้ว ย่อมนับว่าเป็นคนของหมู่บ้านฟู่กุ้ย คนนอกถิ่นมาทำร้ายคนของหมู่บ้านตนจนบาดเจ็บ ย่อมต้องมีคำอธิบายที่สมน้ำสมเนื้อ และคำอธิบายนั้นย่อมไม่อาจน้อยนิดได้

คราวนี้แม้แต่ผู้ใหญ่บ้านและเจียงซื่อก็ไม่สะดวกใจที่จะออกหน้าเข้าข้างนางอย่างเปิดเผยได้อีกต่อไป

สองแม่ลูกกู้หยุนตงถูกเชิญตัวกลับเข้าไปในบ้านของผู้ใหญ่บ้านอีกครั้ง ผู้ใหญ่บ้านสั่งให้คนคอยเฝ้าจับตาดูพวกนางไว้ เพื่อรอดูสถานการณ์อาการบาดเจ็บของฟู่หมิงก่อนค่อยตัดสินใจ

ท่านหมอในหมู่บ้านถูกตามตัวมาอย่างรวดเร็ว ครั้นตรวจดูอาการของฟู่หมิงแล้ว โชคยังดีที่ยังไม่สิ้นใจ คนยังมีชีวิตอยู่

เรี่ยวแรงของหยางซื่อมิได้มากมายอันใด ก้อนหินก้อนนั้นก็มีขนาดเพียงเท่ากำปั้น แม้จะมีเหลี่ยมมุมอยู่บ้างทว่าก็มิได้แหลมคมนัก จึงไม่ถึงแก่ชีวิต

เพียงแต่เลือดไหลทะลักออกมามากจนดูน่ากลัวน่าหวาดเสียวเท่านั้น

ทว่าคนผู้นี้ยังคงนอนหมดสติไม่ได้สติอยู่เช่นนั้น จึงไม่อาจล่วงรู้ได้ว่าอาการจะเป็นอย่างไรต่อไป

ท่านหมอใส่ยาสมานแผล ฝังเข็ม และช่วยพันผ้าพันแผลไว้จนเรียบร้อย พร้อมทั้งกำชับให้คอยเฝ้าดูอาการอย่างใกล้ชิด หากตอนนี้ยังไม่เป็นไรแต่ประเดี๋ยวจู่ๆ เกิดสิ้นใจตายขึ้นมาจะทำอย่างไร

เจียงซื่อได้ยินคำพูดของท่านหมอด้านนอก จึงแอบปลีกตัวออกมา วิ่งตรงไปยังห้องที่กักตัวสองแม่ลูกกู้หยุนตงไว้ พลางเอ่ยกับชาวบ้านที่ยืนคุมอยู่หน้าประตู “ข้ามาสอบถามเงินค่าตรวจรักษากับพวกนางน่ะ”

ชาวบ้านจึงยอมเปิดทางให้นางก้าวเข้าไป เมื่อเจียงซื่อเดินเข้ามาในห้อง ก็แลเห็นกู้หยุนตงมีสีหน้าสงบเยือกเย็น ทั้งยังมีแก่ใจคอยเอ่ยปลอบประโลมหยางซื่อที่กำลังกระสับกระส่ายวิตกกังวลด้วยความอดทน

นางอดมิได้ที่จะทอดถอนใจอยู่ในอกเงียบๆ แม่หนูกู้ผู้นี้มิใช่เด็กสาวธรรมดาทั่วไปจริงๆ มิน่าเล่าถึงได้กล้าพาบิดามารดาผู้ไม่ประสีประสาออกเดินทางไกลรอนแรมตามลำพังเพียงสองคน

น่าเสียดายที่แม้หยางซื่อจะเปี่ยมล้นไปด้วยความรักใคร่ปกป้องบุตรสาว ทว่าในท้ายที่สุดก็ยังคงก่อเรื่องเดือดร้อนขึ้นมาจนได้

นางเดินก้าวเข้าไปหยุดยืนข้างกายคนทั้งสอง ครั้นสบเข้ากับใบหน้าเปื้อนยิ้มของกู้หยุนตง จู่ๆ เจียงซื่อก็รู้สึกว่าไม่มีสิ่งใดให้ต้องกังวลอีกต่อไป นางจึงกระซิบเล่าถึงอาการของฟู่หมิงให้ฟังเสียงแผ่วเบา

กู้หยุนตงพยักหน้ารับ บ่งบอกว่ารับรู้แล้ว

เจียงซื่อปรายตามองหยางซื่ออีกครั้ง พลางเอ่ยเสียงกระซิบ “มารดาของเจ้ามีสภาพเช่นนี้ หากวันหน้าพวกเจ้าต้องพบเจอกับเรื่องราวเช่นนี้อีก เกรงว่านางจะเป็นตัวถ่วง…”

“ท่านแม่ของข้าดีมากเจ้าค่ะท่านป้า ท่านแม่ของข้าเพียงแค่ต้องการปกป้องข้าเท่านั้น”

กู้หยุนตงในยามนี้ ลืมเลือนความคิดในตอนที่เพิ่งข้ามภพมายังโลกใบนี้ไปจนหมดสิ้นแล้ว ความคิดที่เคยตั้งแง่ว่าจะไม่ยอมให้สามแม่ลูกหยางซื่อมาเป็นตัวถ่วงชีวิตของตนเอง

ทว่าในบัดนี้ ไม่ว่าจะเป็นหยางซื่อ หยุนซู หรือหยุนเข่อ ล้วนแต่กลายมาเป็นครอบครัวและเป็นความรับผิดชอบในชีวิตของนางไปแล้วทั้งสิ้น

นางจะปกป้องคุ้มครองพวกเขา ต่อให้ในวันนี้ฟู่หมิงจะต้องตายตกไปจริงๆ นางก็ไม่มีวันยอมให้มารดาของนางต้องได้รับอันตรายเป็นอันขาด!

จู่ๆ เจียงซื่อก็รู้สึกอิจฉาหยางซื่อขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก หากวันใดวันหนึ่งข้างหน้าตนเองต้องกลายเป็นคนโง่งม สติฟั่นเฟือน ไม่รู้ความอันใด ซ้ำยังสร้างแต่เรื่องเดือดร้อนให้ลูกหลาน นางจะได้รับการปรนนิบัติดูแลเช่นเดียวกับหยางซื่อหรือไม่

โบราณว่าไว้ นอนป่วยนานวัน หน้าเตียงไร้ลูกกตัญญู* ดั่งเช่นเจ้าอากวงในหมู่บ้านของพวกตน เป็นคนกตัญญูผู้มีชื่อเสียงเลื่องลือไปทั่วแถบนี้ ทว่ายามที่มารดาของเขาล้มป่วยช่วยเหลือตนเองไม่ได้ เขาก็ยังรำคาญใจจนไม่อยากจะเหยียบย่างกลับบ้านมิใช่หรือ

ขณะที่กำลังครุ่นคิดอยู่นั้น จู่ๆ ที่หน้าประตูก็มีเสียงแหลมสูงตวาดแว้ดดังลั่นขึ้นมา

สีหน้าของเจียงซื่อเปลี่ยนไปทันควัน รีบลุกขึ้นยืนพลางเอ่ยเตือนกู้หยุนตง “แม่หม้ายซุนมาแล้วล่ะ ไม่สิ ตอนนี้มิใช่แม่หม้ายแล้ว เอาเถอะ สรุปก็คือภรรยาคนปัจจุบันของฟู่หมิงนั่นแหละ ข้าจะออกไปดูเสียหน่อย”

(ติดตามตอนต่อไป ตอนที่ 248 กู้หยุนตงรังแกได้ง่ายหรือ)

หมายเหตุ

• นอนป่วยนานวัน หน้าเตียงไร้ลูกกตัญญู (久病床前无孝子 — จิ่วปิ้งฉวงเฉียนอู๋เซี่ยวจื่อ): สุภาษิตจีนโบราณ หมายถึง ยามที่พ่อแม่เจ็บป่วยเรื้อรังนอนติดเตียงเป็นเวลานาน แม้ลูกที่เคยได้ชื่อว่ามีความกตัญญูก็อาจจะค่อยๆ หมดความอดทน เกิดความเหนื่อยล้า หรือละเลยการดูแลเอาใจใส่ลงไปตามกาลเวลา