ตอนที่ 254 — ตอนที่ 254 หมอซ่งอยู่ที่นี่

ในคราวก่อนตอนที่เดินทางมาถึงเมืองชิ่งอันนั้น ไม่สามารถผ่านเข้าประตูเมืองได้ ทว่าในคราวนี้นางสามารถเข้าเมืองได้แล้ว ทว่าสภาพบ้านเมืองของเมืองชิ่งอันแห่งนี้เมื่อเทียบกับเมืองเซวียนเหอแล้ว กลับดูรกร้างทรุดโทรมและซบเซากว่ามากนัก

ช่วยไม่ได้จริงๆ ระยะเวลาห่างจากเหตุการณ์จลาจลวุ่นวายใหญ่เมื่อปีก่อนเพิ่งจะผ่านพ้นไปได้ไม่นาน

ได้ยินว่าในตอนนั้นเมืองชิ่งอันไม่เพียงแต่ท่านเจ้าเมืองจะถูกสังหาร ทว่าแม้แต่บรรดาคหบดีผู้มั่งคั่งและขุนนางผู้สูงศักดิ์ในเมือง ต่างก็ตกเป็นเหยื่ออันโอชะให้พวกโจรป่าบุกตะลุยเข้าไปปล้นชิงและเข่นฆ่าฟันถึงในจวน

ราษฎรตาดำๆ ยิ่งต้องเผชิญกับเคราะห์กรรมแสนสาหัส ผู้ที่หลบหนีได้รวดเร็วก็รอดพ้นความตายไปได้อย่างหวุดหวิด ส่วนผู้ที่หลบหนีไม่ทันเมื่อเผชิญหน้ากับพวกโจรป่าไร้มนุษยธรรมเหล่านั้นก็มีแต่ความตายสถานเดียว

ส่วนพวกผู้ลี้ภัย* แม้จะเพียงแค่แย่งชิงข้าวของ ทว่าก็เกิดการปะทะทำร้ายร่างกายกันได้ง่ายดาย มีผู้บาดเจ็บล้มตายไปไม่น้อยเลยทีเดียว

ความโกลาหลในคราวนั้นทำให้เมืองชิ่งอันต้องสูญเสียอย่างมหาศาล

กู้หยุนตงจูงรถม้าก้าวเดินไปตามท้องถนน แลเห็นร้านรวงริมทางมากมายถูกทุบทำลายจนพังเสียหายและกำลังอยู่ในระหว่างการซ่อมแซมบูรณะใหม่

ทว่าบนท้องถนนกลับมีแผงลอยตั้งขายของอยู่ไม่น้อย กู้หยุนตงซื้อของกินรองท้องมามอบให้หยางซื่อ ถือโอกาสเอ่ยสอบถามที่ตั้งของโรงหมอฮุ่ยหมินไปด้วย

ดูเหมือนว่าโรงหมอฮุ่ยหมินจะมีชื่อเสียงเลื่องลือพอสมควร ผ่านไปไม่นานก็มีคนชี้ทางไปข้างหน้า “เจ้าเดินตรงไปตามทางนี้จนสุดสาย จากนั้นเลี้ยวซ้ายแล้วเดินต่อไปอีกสักพักก็ถึงแล้วล่ะ”

กู้หยุนตงเอ่ยขอบคุณ แล้วเร่งฝีเท้าให้เร็วยิ่งขึ้น

ไม่รู้ว่าเวลานี้หมอซ่งจะยังพำนักอยู่ในเมืองชิ่งอันหรือไม่ หวังว่าเขาจะเดินทางมาถึงแล้ว และหวังว่าเขายังมิได้เดินทางจากไป

เมื่อมาถึงหน้าโรงหมอฮุ่ยหมิน กู้หยุนตงก็แลเห็นผู้คนยืนต่อแถวรอรับการตรวจรักษาอยู่ด้านนอกเป็นจำนวนมาก

มีเด็กรับใช้ในโรงหมอคนหนึ่งแลเห็นนาง จึงรีบก้าวเข้ามาบอกให้นางนำรถม้าไปจอดไว้ด้านข้าง แล้วให้ไปเข้าแถวรอตรวจทางโน้น

กู้หยุนตงเห็นว่ารถม้าของตนกีดขวางเส้นทางสัญจรอยู่จริงๆ จึงรีบจูงรถม้าไปจอดแอบไว้ด้านข้างอย่างเรียบร้อย

จากนั้นนางจึงพาหยางซื่อเดินเข้าไปหาเด็กรับใช้ผู้นั้น “พี่ชายตัวน้อย ข้ามาขอพบนายจ้างหลงจู๊ของโรงหมอพวกเจ้าน่ะ”

เด็กรับใช้ชะงักอึ้งไป มองดูกู้หยุนตงที่ตัวเตี้ยกว่าตนเองอยู่ครึ่งศีรษะ

พี่ชายตัวน้อยเนี่ยนะ?!

เด็กรับใช้พยายามมองข้ามสรรพนามที่นางเรียกขาน กระแอมไอเบาๆ แล้วเอ่ยถาม “เจ้าเป็นใคร มาหาหลงจู๊ของพวกเราด้วยเรื่องอันใดหรือ”

“ข้าเดินทางมาจากทางเมืองเซวียนเหอ เป็นหมอเหอที่แนะนำให้ข้ามาที่นี่น่ะ” กู้หยุนตงล้วงจดหมายฉบับหนึ่งออกมาจากอกเสื้อ “นี่คือจดหมายที่หมอเหอเขียนด้วยตนเอง”

เด็กรับใช้รู้ว่าที่เมืองเซวียนเหอมีหมอเหออยู่คนหนึ่งจริงๆ คราวก่อนยังเคยเดินทางมาเยือนที่นี่

เขาจึงรีบนำพากู้หยุนตงเดินเข้าไปด้านใน “เจ้ารออยู่ที่นี่สักครู่ ข้าจะไปตามหลงจู๊มาพบ”

ว่าพลางก็ถือจดหมายของกู้หยุนตงวิ่งตรงไปยังเรือนด้านหลังทันที

ผ่านไปครู่ใหญ่ เด็กรับใช้ผู้นั้นจึงเดินกลับออกมา “หลงจู๊ของพวกเราเชิญพวกเจ้าเข้าไปข้างใน ตามข้ามาเถอะ”

กู้หยุนตงพาหยางซื่อเดินตามหลังเด็กรับใช้ก้าวเข้าสู่ลานเรือนด้านหลัง หลงจู๊ของโรงหมอฮุ่ยหมินเป็นบุรุษวัยกลางคนอายุราวสี่สิบกว่าปี ในเวลานี้กำลังถือกิ่งสมุนไพรพูดคุยอยู่กับท่านหมอท่านหนึ่ง

เมื่อแลเห็นพวกนางเดินเข้ามา หลงจู๊จึงบอกให้ท่านหมอท่านนั้นออกไปตรวจคนไข้ที่ห้องโถงด้านหน้าก่อน

“จดหมายของหมอเหอข้าได้อ่านแล้ว เจตนาในการมาของพวกเจ้าข้าก็เข้าใจกระจ่างแจ้งดี” หลงจู๊ผายมือเชื้อเชิญให้พวกนางนั่งลง ปรายตามองหยางซื่อแล้วเอ่ยถาม “คนไข้ก็คือฮูหยินท่านนี้ใช่หรือไม่”

หยางซื่อขยับตัวหลบไปด้านหลังกู้หยุนตงเล็กน้อยอย่างประหม่า

ในจดหมายของหมอเหอมิได้ลงรายละเอียดลึกซึ้งอันใดมากนัก อย่างไรเสียก็มิได้สนิทสนมคุ้นเคยกับกู้หยุนตงมากเป็นพิเศษ เพียงแต่บอกให้หลงจู๊ช่วยอนุเคราะห์เท่าที่จะช่วยได้ หากสามารถช่วยให้ความกตัญญูของแม่หนูกู้ผู้นี้สมหวังได้ย่อมเป็นเรื่องประเสริฐยิ่ง

ทว่าหากทางฝั่งของหมอซ่งไม่ยินยอม ก็ย่อมไม่อาจฝืนใจบีบบังคับได้เช่นกัน

หลงจู๊เองก็เป็นเพียงแค่คนกลางที่ช่วยประสานงานให้เท่านั้น

“เจ้าค่ะ” กู้หยุนตงกุมมือของหยางซื่อไว้แน่น เอ่ยถามด้วยความร้อนรนใจเล็กน้อย “หมอซ่งอยู่ในเมืองชิ่งอันใช่หรือไม่เจ้าคะ”

หลงจู๊มองเห็นท่าทีห่วงใยนั้น ถอนหายใจอยู่ในอกเงียบๆ “หมอซ่งอยู่ในเมืองชิ่งอันจริงๆ เพียงแต่ว่า…”

“เพียงแต่อะไรหรือเจ้าคะ” กู้หยุนตงรีบถามซ้ำทันควัน

(ติดตามตอนต่อไป ตอนที่ 255 เด็กที่คุ้นหน้าคุ้นตา)

หมายเหตุ

• ผู้ลี้ภัย (流民 — หลิวหมิน): ราษฎรที่ไร้ที่อยู่อาศัย ต้องอพยพพลัดถิ่นฐานเนื่องจากภัยแล้ง ภาวะอดอยาก หรือภัยสงครามจลาจล มักเดินทางรอนแรมเป็นกลุ่มใหญ่เพื่อแสวงหาอาหารและแหล่งพักพิงใหม่