ตอนที่ 259 — ตอนที่ 259 หมอซ่งกลับมาแล้ว

หลงจู๊ได้บอกเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นทั้งหมดให้เจ้าหน้าที่ทางการฟังอย่างละเอียดรอบคอบแล้ว เหลียงจิงเองก็ได้รับฟังจนกระจ่างชัด ในเวลานี้จึงรู้สึกซาบซึ้งในบุญคุณของกู้หยุนตงเป็นล้นพ้น น้ำตาเอ่อล้นคลอเบ้าออกมา

"แม่นาง ขอบคุณเจ้าจริงๆ หากไม่ได้เจ้า ข้าก็ยังไม่รู้เลยว่านายน้อยของข้าจะเป็นอย่างไรบ้าง ข้าเองก็คงได้แต่ชดใช้ความผิดด้วยความตายเท่านั้น เจ้าคือผู้มีพระคุณของข้า ข้าจะโขกศีรษะคารวะเจ้า"

กู้หยุนตงตกใจสะดุ้ง รีบยื่นมือข้างหนึ่งออกไปรั้งตัวนางไว้ "อย่าได้ทำเช่นนี้เลย เห็นความอยุติธรรมบนทางก็ย่อมต้องชักดาบยื่นมือเข้าช่วยเหลือ หากเจ้าคิดจะขอบคุณข้าละก็ ช่วยจ่ายค่าตรวจรักษาของท่านหมอท่านนั้นให้ก็พอแล้ว"

เหลียงจิงชะงักไป พลันรู้สึกหัวเราะไม่ได้ร้องไห้อย่างไม่ออกอยู่บ้าง จึงรีบหยิบถุงเงินบนตัวออกมา "สมควรแล้ว ย่อมสมควรแล้วเจ้าค่ะ"

นางมอบเงินให้แก่ท่านหมอ จากนั้นจึงหันมากล่าวขอบคุณกู้หยุนตงซ้ำแล้วซ้ำเล่าอีกรอบ

หัวหน้าเจ้าหน้าที่ทางการผู้นั้นเองก็หัวเราะฮ่าๆ ขึ้นมา "แม่นางกล่าวได้ดี มีน้ำใจจอมยุทธ์เปี่ยมคุณธรรม ครานี้ไม่เพียงแต่ครอบครัวของเด็กคนนี้ที่ต้องขอบคุณแม่นาง แม้แต่พวกเราก็ต้องขอบคุณเจ้าด้วย เจ้าคงยังไม่รู้ เมื่อคืนวันเทศกาลหยวนเซียวหลายวันก่อน มีพวกพายฮัวจื่อ* ออกตระเวนลักพาตัวเด็กไปขายโดยเฉพาะ หลายวันมานี้พวกเราคอยตามหาเบาะแสกันตลอด ในที่สุดก็ลากคอเจ้าสัตว์เดรัจฉานพวกนี้ออกมาได้เสียที"

พูดจบ เจ้าหน้าที่ทางการก็เตะชายร่างผอมสูงคนนั้นเข้าอย่างจังหนึ่งที "ไอ้เดรัจฉาน ยังกล้ามาถลึงตาใส่ข้าอีก ก่อนหน้านี้มีคนมาร้องเรียนว่าเจ้าโจรลักพาเด็กมีไฝอยู่ที่ปลายจมูก คนผู้นั้นก็คือเจ้าใช่หรือไม่ ตามพวกข้ากลับที่ว่าการ ไปสารภาพมาให้หมดว่าเด็กคนอื่นๆ อยู่ที่ไหน ไป!"

เจ้าหน้าที่ทางการผู้นั้นโบกมือสั่ง "แล้วก็พวกเจ้าอีกสองสามคนด้วย อย่ามาร้องแรกแหกกระเชอว่าตนเองบริสุทธิ์ ไปถึงที่ว่าการแล้วเดี๋ยวก็รู้เองว่าบริสุทธิ์หรือไม่ นำตัวไปให้หมด!"

พูดจบก็หันมาเอ่ยถามกู้หยุนตง "แม่นาง เจ้าจะไปด้วยกันสักรอบหรือไม่"

กู้หยุนตงนึกถึงว่าตนเองยังต้องรอพบหมอซ่ง อีกทั้งบนชั้นสองยังมีหยางซื่ออยู่เพียงลำพัง นางจะวางใจจากไปได้อย่างไร

นางย่อมรู้ดีว่า ในยุคปัจจุบันการที่พยานในที่เกิดเหตุไปบันทึกปากคำยังต้องใช้เวลาไม่น้อย นับประสาอะไรกับที่นี่ เกรงว่าคงต้องซักไซ้ไล่เลียงคาราคาซังไม่จบไม่สิ้น

ครั้นคิดดูแล้ว นางจึงเอ่ยกับเจ้าหน้าที่ทางการผู้นั้นว่า "ต้องขออภัยด้วยจริงๆ เจ้าค่ะ ตอนนี้ข้ายังไม่อาจปลีกตัวไปจากที่นี่ได้ เมื่อครู่นี้เสี่ยวเอ้อร์ก็เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดแล้ว ข้าจะรบกวนให้เขาไปแทนข้าสักรอบได้หรือไม่ มีรายละเอียดอันใดที่ต้องสอบถามท่านก็ถามเขาได้เลย ข้าพักอยู่ที่โรงเตี๊ยมแห่งนี้ หากมีเรื่องใดที่จำเป็นต้องให้ข้าไปช่วยเหลือจริงๆ ข้าค่อยตามไปเจ้าค่ะ"

เจ้าหน้าที่ทางการเห็นท่าทางลำบากใจของนาง พลางคิดว่าเรื่องนี้ไม่ได้มีปัญหาใหญ่โตอะไร จึงพยักหน้ารับ "ได้"

จากนั้นจึงคุมตัวพวกโจรลักพาเด็กจากไป ในฐานะผู้เสียหาย เด็กน้อยผู้นั้นจึงถูกเหลียงจิงอุ้มตามไปด้วย

ฝูงชนจึงค่อยๆ สลายตัวไป ทว่าก็ยังมีผู้คนจำนวนไม่น้อยที่หันมามองกู้หยุนตงพร้อมพยักหน้าชื่นชมซ้ำแล้วซ้ำเล่า

กู้หยุนตงกลับร้อนใจรีบขึ้นไปบนชั้นสอง ครั้นผลักประตูห้องเข้าไป ก็เห็นหยางซื่อนั่งอยู่อย่างเรียบร้อยว่าง่ายหน้าโต๊ะ ดวงตากำลังจดจ้องตัวต่อจิ๊กซอว์บนโต๊ะตัวนั้น

นี่คือสิ่งที่กู้หยุนตงรื้อค้นเจอในมิติวิเศษโดยบังเอิญ นางเองก็จำไม่ได้แล้วว่าเก็บเข้าไปไว้ตั้งแต่เมื่อใด มันเป็นตัวต่อแผ่นไม้แบบง่ายๆ ลวดลายบนนั้นเป็นรูปสัตว์ตัวน้อยน่ารักสองตัว

นางเห็นว่าบางคราวหยางซื่อต้องนั่งอยู่บนรถม้าเพียงลำพังคงจะน่าเบื่อ จึงได้นำออกมาให้นางเล่นแก้เหงา

หยางซื่อชอบมันมาก ตอนที่ได้มาไว้ในมือนั้นถึงกับดีใจจนแทบคลั่ง

ความจริงแล้วนางต่อเป็นแล้ว ทว่าก็ยังโปรดปรานจนแทบไม่อยากวางมือ นั่งต่อซ้ำไปซ้ำมาอย่างเพลิดเพลินไม่มีเบื่อ

เวลานี้เมื่อเห็นกู้หยุนตงเดินเข้ามา นางก็หันหน้ามายิ้มหวานให้ "ตงตง แม่ได้ยินเสียงข้างล่างครึกครื้นมาก เสียงดังเชียว แต่แม่เป็นเด็กดี ไม่ได้เปิดประตู แล้วก็ไม่ได้ออกไปดูด้วยนะ เจ้าดูที่แม่ต่อสิ ใช้เวลาน้อยลงอีกแล้ว"

กู้หยุนตงก้าวเข้าไปดู แล้วเอ่ยชมทันที "ท่านแม่เก่งกาจขึ้นเรื่อยๆ เลยเจ้าค่ะ"

"อืม แม่เล่นบ่อยๆ อีกหน่อย พอกลับบ้านไปจะได้สอนอาซูกับเข่อเข่อได้" ถึงตอนนั้นพวกเขาก็จะรู้สึกว่าแม่คนนี้เก่งกาจมากแล้ว

กู้หยุนตงยากนักที่จะได้เห็นหยางซื่อมีความรู้สึกภาคภูมิใจในความสำเร็จเช่นนี้ จึงได้แต่ยิ้มพลางพยักหน้า

หลังจากรับประทานอาหารเย็นเสร็จเรียบร้อย นางก็พาหยางซื่อเข้านอนพักผ่อน

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น กู้หยุนตงเพิ่งจะจัดการดูแลตนเองเสร็จและตั้งใจว่าจะไปดูที่โรงหมอฮุ่ยหมินสักหน่อย ด้านนอกก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น

นางเปิดประตูออกไปดู ก็พบว่าเป็นเด็กรับใช้ของโรงหมอ

เด็กรับใช้ผู้นั้นเอ่ยกับนางด้วยสีหน้าปลาบปลื้มยินดี "แม่นางกู้ หมอซ่งกลับมาแล้วขอรับ"

(ติดตามตอนต่อไป ตอนที่ 260 เกาเฟิงมาเยือนถึงประตู)

หมายเหตุ

• พายฮัวจื่อ (拍花子) เป็นคำเรียกโจรลักพาเด็กในยุคโบราณ มักใช้อุบายใช้ของเล่นหรือขนมล่อลวง หรือใช้สมุนไพร/แป้งรมยาตบหน้าหรือพัดใส่เด็กให้มึนงงเชื่อฟังแล้วพาตัวไปขาย