ตอนที่ 260 — ตอนที่ 260 เกาเฟิงมาเยือนถึงประตู

กู้หยุนตงชะงักไป บนใบหน้าพลันฉายแววยินดีปรีดาอย่างเหลือล้น

"จริงหรือ นำพวกเราไปเถิด" นางหันกลับไปคิดจะปลุกหยางซื่อที่ยังคงนอนหลับอยู่บนเตียง

ตามปกติแล้วหยางซื่อจะตื่นนอนเช้ากว่านางเสียอีก ทว่าเมื่อวานไม่รู้ว่าเป็นเพราะเหตุใด กลางดึกจึงฝันร้ายสะดุ้งตื่นขึ้นมา ในปากละเมอเพรียกหาแต่กู้ต้าเจียง ผลสุดท้ายจนกระทั่งเกือบจะฟ้าสางจึงเพิ่งผล็อยหลับไปอีกครั้ง

เด็กรับใช้ผู้นั้นรีบเอ่ยว่า "แม่นางกู้ หลงจู๊ของพวกเราบอกว่าหมอซ่งคล้ายกับจะกลับมาเพียงเพื่อหยิบตัวยาเท่านั้น ไม่รู้ว่าจะออกไปอีกเมื่อใด หากไม่รีบไปพบท่าน เกรงว่าจะคลาดกันอีกนะขอรับ"

กู้หยุนตงจึงไม่ทันได้ปลุกหยางซื่อ นางต้องรีบไปพบหมอซ่งก่อน เมื่อขอร้องให้เขายินยอมรักษาอาการป่วยให้ท่านแม่แล้ว ค่อยพานางตามไปก็ยังได้

ดังนั้นนางจึงพยักหน้า "ได้ ข้าจะไปเดี๋ยวนี้"

เด็กรับใช้ผู้นั้นจึงเดินลงบันไดไปก่อน กู้หยุนตงก้าวออกจากห้องแล้วปิดประตูลงกลอนให้เรียบร้อย

พอดีเห็นเสี่ยวเอ้อร์เดินผ่านมา จึงไหว้วานให้เขาช่วยเฝ้าดูทางนี้ไว้ หากท่านแม่ตื่นขึ้นมาก็ให้บอกว่านางออกไปข้างนอกครู่เดียว เดี๋ยวก็กลับมาแล้ว

จากนั้นจึงรีบสาวเท้าตรงไปยังโรงหมอฮุ่ยหมินอย่างเร่งร้อน

และหลังจากที่นางเพิ่งก้าวออกจากโรงเตี๊ยมไปได้ไม่นาน เกาเฟิงก็อุ้มไป๋หยางเดินเข้ามา

"คือโรงเตี๊ยมแห่งนี้ใช่หรือไม่"

เจ้าตัวเล็กที่อยู่ในอ้อมอกของเขาพยักหน้ารัวๆ อย่างกระตือรือร้น "ใช่ๆๆ ที่นี่แหละขอรับ"

เกาเฟิงจึงเดินเข้าไปถามหลงจู๊ "แม่นางที่ช่วยเด็กคนนี้ไว้เมื่อวานนี้อยู่ที่นี่หรือไม่"

หลงจู๊ไม่ได้สังเกต จึงเรียกเสี่ยวเอ้อร์เข้ามาถาม เสี่ยวเอ้อร์เองก็บังเอิญไม่ทันเห็นเด็กรับใช้จากโรงหมอที่มารับกู้หยุนตง จึงไม่รู้ว่านางออกไปที่ใด

ทว่า…

"แม่นางท่านนั้นบอกว่าออกไปข้างนอกประเดี๋ยวเดียวก็กลับมาขอรับ ส่วนท่านแม่ของนางยังคงพักผ่อนอยู่ในห้อง"

เกาเฟิงแหงนหน้ามองขึ้นไปทางชั้นสอง คิดดูแล้วจึงหาที่นั่งลง "เช่นนั้นพวกเราก็รออยู่ที่นี่ก่อนเถอะ"

ในเมื่อบอกว่าจะกลับมาเร็วๆ นี้ คงใช้เวลาไม่นานนัก

ไป๋หยางรู้สึกเสียดายอย่างยิ่ง "ทำไมพี่สาวกู้ถึงไม่อยู่เล่าขอรับ เมื่อวานข้าตกใจแทบแย่ ยังไม่ได้ขอบคุณพี่สาวอย่างจริงจังและซาบซึ้งใจเลย"

เกาเฟิงหลุบตาลง ความเย็นชาเคร่งขรึมเมื่อครู่เจือจางลงเล็กน้อย ลูบศีรษะของเด็กน้อยด้วยท่าทีอ่อนโยน "ไม่เป็นไร เดี๋ยวพอนางกลับมาค่อยขอบคุณอย่างจริงจังก็ยังไม่สาย"

หนึ่งผู้ใหญ่หนึ่งเด็กสั่งอาหารมานั่งรับประทาน พลางพูดคุยและรอกู้หยุนตงกลับมา

ในขณะเดียวกัน กู้หยุนตงกำลังเดินตามหลงจู๊เฉาไปยังลานเรือนด้านหลัง

"หมอซ่งกำลังค้นหาสมุนไพรอยู่ในห้องยาเรือนหลัง ประเดี๋ยวข้าจะเข้าไปช่วยถามให้ เจ้าคอยอยู่ด้านนอกก่อนสักครู่" อย่างไรเสียก็ได้รับน้ำใจเป็นน้ำตาลทรายขาวหนึ่งถุง หลงจู๊เฉาจึงยังมีไมตรีจิตและเป็นกันเองยิ่งนัก

กู้หยุนตงพยักหน้ารับ พอเดินมาถึงหน้าห้องยาก็หยุดฝีเท้าลง

หลงจู๊เฉาเดินเข้าไปเพียงลำพัง ก็เห็นหมอซ่งกำลังขมวดคิ้วแน่น จ้องมองตัวยาในมือพลางครุ่นคิดอย่างเคร่งเครียด

"หมอซ่งขอรับ ด้านนอกมีแม่นางท่านหนึ่งเดินทางรอนแรมมาไกลนับพันลี้จากเมืองเซวียนเหอเพื่อตามหาท่าน อยากจะขอร้องให้ท่านช่วยตรวจรักษาอาการป่วยของท่านแม่นางสักหน่อยขอรับ"

ซ่งเต๋อเจียงยังคงก้มหน้า ราวกับมองไม่เห็นหลงจู๊เฉา และไม่ได้ยินสิ่งที่เขาพูดเลยแม้แต่น้อย เพียงแค่พึมพำอะไรบางอย่างกับตนเองงึมงำ

หลงจู๊เฉาอดที่จะกลืนน้ำลายลงคอไม่ได้ แล้วพยายามเอ่ยต่อไปอีก "หมอซ่งขอรับ? แม่นางท่านนั้นรออยู่ด้านนอกแล้ว อาการป่วยของท่านแม่นางค่อนข้างสาหัสทีเดียว น่าเวทนาในความกตัญญูของนางยิ่งนัก…"

"โอย น่ารำคาญจริง จะตรวจโรคอะไรกันนักหนา ตรวจๆๆ ไม่เห็นหรือว่าข้ากำลังหงุดหงิดใจอยู่ ไสหัวไป!" ซ่งเต๋อเจียงเงยหน้าขึ้นมา ตวาดลั่นด้วยอารมณ์ดุดันเกรี้ยวกราด ดวงตาของเขามีเส้นเลือดฝอยสีแดงก่ำ ดูท่าทางเหมือนไม่ได้นอนหลับพักผ่อนอย่างเต็มอิ่มมาสองวันแล้ว

หลงจู๊เฉาถูกด่าเปิงจนหน้าชา รีบยกมือลูบหน้าเตรียมจะถอยร่นออกไป

ทว่าอย่างไรเสียก็รับน้ำตาลทรายขาวของเขามาแล้วไม่ใช่หรือ ก่อนจะก้าวพ้นประตูจึงยังอดไม่ได้ที่จะเอ่ยเสริมอีกประโยค "ตะ…แต่ว่าแม่นางท่านนั้น ได้รับการแนะนำมาจากหมอเหอที่เมืองเซวียนเหอขอรับ อีกทั้งยังมีจดหมายลายมือของหมอเหอติดตัวมาด้วย"

(ติดตามตอนต่อไป ตอนที่ 261 ไม่รักษา)