ตอนที่ 261 — ตอนที่ 261 ไม่รักษา

"หมอเหอแนะนำมาแล้วอย่างไร คนที่เขาแนะนำมาข้าจำเป็นต้องรักษาด้วยหรือ เจ้าคิดว่าข้าว่างงานไม่มีอะไรทำหรือไรถึงได้พาใครต่อใครมาหาข้า เรื่องของข้าเองยังแก้ไม่ตกเลย จะมารักษาโรคอะไรกัน ไสหัวออกไปให้หมด อย่ามารบกวนข้า!!"

ซ่งเต๋อเจียงบันดาลโทสะอย่างรุนแรง ยกมือคว้าพู่กันบนโต๊ะข้างๆ แล้วขว้างใส่ทันที

หลงจู๊เฉาไม่กล้าเอ่ยคำใดอีกแม้แต่ครึ่งคำ รีบล่าถอยออกจากห้องอย่างกระเซอะกระเซิงอับอายขายหน้า

เขาหันไปมองกู้หยุนตงที่ยืนอยู่หน้าประตู ถอนหายใจพลางส่ายศีรษะ "เจ้าคงได้ยินแล้วกระมัง ไปกันเถอะ"

เสียงของซ่งเต๋อเจียงดังถึงเพียงนั้น กู้หยุนตงย่อมได้ยินชัดเจนเต็มสองหู นางอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วแน่น

อาการป่วยของท่านแม่ไม่อาจประวิงเวลาได้ นางจึงคิดจะก้าวเข้าไปด้วยตนเองทันที

หลงจู๊เฉารีบขวางนางไว้ "เจ้าอย่าได้เข้าไปเชียว หมอซ่งเพิ่งกลับมาจากจวนของคนไข้คนสำคัญผู้นั้น ดวงตาแดงก่ำไปหมด ดูท่าทางคนไข้ท่านนั้นคงทำให้เขาเปลืองแรงไปไม่น้อย ตอนนี้เขากำลังครุ่นคิดเทียบยาอยู่ อารมณ์จึงฉุนเฉียวหงุดหงิดอย่างยิ่ง เวลาเช่นนี้ไม่ว่าเจ้าจะพูดอะไร เขาก็รังแต่จะรำคาญใจยิ่งขึ้น สู้รออีกหน่อยแล้วค่อยคิดหาหนทางอื่นดีกว่า"

ซ่งเต๋อเจียงไม่ใช่หมอประจำโรงหมอฮุ่ยหมินของพวกเขา แต่เป็นแขกผู้มีเกียรติของเถ้าแก่ใหญ่ ตัวเขาเป็นเพียงหลงจู๊ของโรงหมอสาขาย่อยเท่านั้น ไม่กล้าล่วงเกินและไม่กล้าไปสั่งการอันใดได้เลย

กู้หยุนตงได้แต่ชะงักฝีเท้าลง ทว่าในใจกลับร้อนรุ่มกระวนกระวายอยู่บ้าง

หลงจู๊เฉาพานางไปยังห้องโถงด้านหน้า ให้รอดูก่อน เผื่อว่าประเดี๋ยวหมอซ่งอารมณ์ดีขึ้นแล้วอาจจะยอมตรวจรักษาให้ก็เป็นได้

กู้หยุนตงจึงนั่งลงตรงมุมหนึ่งของโรงหมอ ทว่าสายตายังคงจับจ้องไปยังทางออกของลานเรือนหลังตาไม่กะพริบ เพราะกลัวว่าหมอซ่งจะหนีหายไปอีก

จะทำอย่างไรให้เขายินยอมได้นะ หรือจะมัดตัวคนไปเสียเลยดี

ไม่ได้ ไม่ได้เด็ดขาด หากตาเฒ่าคนนี้โกรธจนหน้ามืดตามัว แล้วใช้เข็มแทงท่านแม่จนถึงแก่ชีวิตจะทำอย่างไร

ใช้ผลประโยชน์ล่อใจหรือ เรื่องเงินทองนั้น ดูท่าทางหมอซ่งก็คงไม่ได้ขัดสนอันใด

น้ำตาลทรายขาวหรือ พอนำมาเป็นทางเลือกได้

แล้วยังมีอะไรอีก…

ในฐานะหมอ สิ่งที่ดึงดูดใจเขาได้มากที่สุดก็คงหนีไม่พ้นวิชาแพทย์และตัวยาสมุนไพร

น่าเวทนาที่นางไม่มีความรู้ด้านการแพทย์ หากเป็นสมุนไพรละก็…

แววตาของกู้หยุนตงเหม่อลอย ทว่าแท้จริงแล้วจิตสำนึกกำลังรื้อค้นข้าวของในมิติวิเศษอยู่อย่างขะมักเขม้น

ครั้นนางค้นเจอยาแผนปัจจุบันกองหนึ่งออกมา ก็ได้แต่ลอบถอนหายใจยาวอย่างจนใจ

ขณะกำลังคิดอยู่นั้น จู่ๆ หมอซ่งที่อยู่ทางโน้นก็สาวเท้าพรวดพราดออกมาด้วยความรีบร้อน บนใบหน้ายังมีรอยยิ้มประดับอยู่

กู้หยุนตงรีบลุกขึ้นแล้ววิ่งเข้าไปหา "หมอซ่ง โปรดรอก่อนเจ้าค่ะ"

"รอไม่ได้ รอไม่ได้แล้ว!" ซ่งเต๋อเจียงโบกมือปฏิเสธโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง แล้วสาวเท้ายาวๆ วิ่งออกไปข้างนอกอย่างรวดเร็ว

กู้หยุนตงแทบจะหัวเราะออกมาด้วยความโมโห ดูไม่ออกเลยว่าตาเฒ่าที่อายุอานามปานนี้แล้วจะเคลื่อนไหวได้คล่องแคล่วว่องไวยิ่งนัก

นางคิดจะวิ่งตามไป ทว่าหลงจู๊เฉาก็เข้ามาขวางไว้อีก

กู้หยุนตงสูดหายใจเข้าลึกๆ "หลงจู๊เฉา!! ข้ารู้สึกว่าตนเองไม่ควรให้น้ำตาลทรายขาวแก่ท่านเลยจริงๆ"

หลงจู๊เฉาหัวเราะแห้งๆ "แม่นางกู้ ฟังคำเตือนของข้าสักประโยคเถิด ในช่วงเวลานี้อย่าได้ไปหาเรื่องให้ตนเองโชคร้ายเลย ดูจากท่าทางของหมอซ่งแล้ว ย่อมต้องนึกเทียบยาออกและกำลังจะรีบไปรักษาคนไข้ของเขาเป็นแน่ หากเจ้าไปขวางเขาไว้ในตอนนี้ เขาย่อมต้องบันดาลโทสะแน่นอน เจ้าวางใจเถิด ข้าวของของหมอซ่งยังไม่ได้เอาไปด้วย อย่างไรเขาก็ต้องกลับมา"

กู้หยุนตงเม้มริมฝีปากแน่น ในที่สุดก็ไม่ได้ไล่ตามไปอีก

"เช่นนั้นคงต้องรบกวนหลงจู๊เฉาช่วยแจ้งข้าอีกครั้งเมื่อเขามาถึงด้วยเจ้าค่ะ"

"แน่นอน ย่อมแน่นอนอยู่แล้ว" หลงจู๊เฉาพยักหน้ารัวๆ

กู้หยุนตงชำเลืองมองเขาปราดหนึ่ง กำลังจะหมุนตัวจากไป พลันนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงหันกลับไปถามเขาอีกครั้ง "หมอซ่งท่านนั้นชอบสิ่งใดเป็นพิเศษหรือไม่"

หลงจู๊เฉาฟังปราดเดียวก็เข้าใจทันที นี่คิดจะเอาใจใส่สิ่งที่เขาโปรดปรานสินะ

ทว่าเรื่องนี้เขาไม่รู้กระจ่างจริงๆ อย่างไรเสียตนเองก็เพิ่งพบหมอซ่งเพียงไม่กี่ครั้ง เวลาที่ได้อยู่ร่วมกันยังไม่ถึงสองชั่วยาม* เสียด้วยซ้ำ

เขาจึงจนปัญญาจะช่วยเหลือได้

กู้หยุนตงแทบจะกระอักเลือดออกมาด้วยความเหนื่อยหน่ายใจ สะบัดหน้าเดินกลับโรงเตี๊ยมไป

(ติดตามตอนต่อไป ตอนที่ 262 ดวงตะวันน้อยดวงจันทร์น้อย)

หมายเหตุ

• สองชั่วยาม (两个时辰) หนึ่งชั่วยามเท่ากับ 2 ชั่วโมง สองชั่วยามจึงเท่ากับประมาณ 4 ชั่วโมง