ตอนที่ 266 — ตอนที่ 266 เจ้าเด็กแสบเจ้าเล่ห์นัก

กู้หยุนตงเพิ่งจะเผยสีหน้ายินดีปรีดาออกมาเมื่อได้ยินคำพูดของไป๋หยาง ทว่าก็ถูกท่าทีของซ่งเต๋อเจียงสาดน้ำเย็นเข้าใส่จนมอดดับไป

นางมองเขาด้วยความเคลือบแคลงสงสัย ซ่งเต๋อเจียงกลับแหงนหน้ามองท้องฟ้า ทำทีเป็นไม่รู้ไม่ชี้อันใดทั้งสิ้น

ทว่าไป๋หยางมิได้สนใจเขาแม้แต่น้อย เพียงแต่เอ่ยขึ้นว่า "เมื่อครู่นี้ตอนที่ข้าได้ยินคำว่าไป๋มู่จื่อ ก็รู้สึกคุ้นหูมากเหลือเกิน คล้ายกับเคยได้ยินที่ไหนมาก่อน ข้าคิดอยู่นานเต็มๆ ถึงหนึ่งชั่วยามกว่า ในที่สุดก็นึกออกเสียทีขอรับ"

"บอกให้เจ้าหุบปากแล้วยังจะพูดอีก" ซ่งเต๋อเจียงถลึงตาใส่เจ้าตัวเปี๊ยกผู้นี้ทีหนึ่ง ในใจแทบจะหลั่งเลือด

ไป๋หยางรีบมุดไปหลบอยู่ด้านหลังของกู้หยุนตงทันที "แต่พี่สาวกู้เป็นผู้มีพระคุณช่วยชีวิตข้านี่นา ข้าตัดสินใจแล้วว่าพอโตขึ้นจะยอมเอาตัวเข้าแลกแต่งงานกับนาง* ภรรยาของข้าเอง ข้าย่อมไม่อาจปิดบังนางได้ขอรับ"

กู้หยุนตง "…" เดี๋ยวก่อน เจ้าแอบตัดสินใจอะไรตามอำเภอใจกัน นางไปตกลงยินยอมตั้งแต่เมื่อใด

ซ่งเต๋อเจียง "…" เขาต้องรีบไปบอกไป๋จือเหยียนเสียแล้ว ว่าหลานชายตัวน้อยของเขาแอบผูกสมัครรักใคร่หมั้นหมายตนเองกับคนอื่นเข้าแล้ว ซ้ำยังเป็นสตรีสูงวัยกว่าตั้งหลายปีอีกต่างหาก

กู้หยุนตงตัดสินใจพยายามมองข้ามคำพูดของไป๋หยางไป เพื่อไม่ให้ในภายภาคหน้าเจ้าเด็กนี่นำเอาเรื่องนี้มาเป็นของหมั้นหมายแทนใจ นางจึงรู้สึกว่าอย่าได้รู้เบาะแสจากปากของเขาจะดีกว่า

ดังนั้นนางจึงมองซ่งเต๋อเจียงด้วยแววตาจริงใจยิ่งนัก "หมอซ่ง พูดจามาถึงขั้นนี้แล้ว ท่านช่วยบอกความจริงแก่ข้าได้หรือไม่เจ้าคะ ท่านมีไป๋มู่จื่ออยู่ในมือใช่หรือไม่ ขอเพียงท่านสามารถรักษาอาการป่วยของท่านแม่ข้าให้หายได้ ท่านเรียกร้องสิ่งใดก็ว่ามาได้เลย สิ่งใดที่ข้าทำได้ข้าย่อมจะทำอย่างแน่นอน แม้เวลานี้จะยังทำไม่ได้ ทว่าในวันข้างหน้าข้าก็จะต้องทำได้อย่างแน่นอนเจ้าค่ะ"

ซ่งเต๋อเจียงรู้สึกปวดเศียรเวียนเกล้าอยู่บ้าง เขาถลึงตาดุใส่ไป๋หยางอย่างเอาเรื่องหนึ่งที แล้วหมุนตัวเดินกลับเข้าไปในห้อง

"มาถึงขั้นนี้แล้ว จะบอกความจริงแก่เจ้าก็แล้วกัน"

กู้หยุนตงรีบเดินตามเข้าไปด้วยความดีใจ ใครจะไปรู้ว่าประโยคถัดมาของซ่งเต๋อเจียงจะเปรียบเสมือนน้ำเย็นถังใหญ่ที่สาดซัดลงมาทันควัน

"ทว่าต่อให้เจ้ารู้ร่องรอยของไป๋มู่จื่อแล้ว เจ้าก็ไม่มีทางได้มันมาหรอก"

กู้หยุนตงประคองหยางซื่อนั่งลง "หมายความว่าอย่างไรหรือเจ้าคะ"

"ไป๋มู่จื่อนั่นน่ะ ข้าไม่มีอยู่จริงๆ แต่ว่าทางอาจารย์ของข้ากลับมีอยู่สองต้น"

กู้หยุนตงประหลาดใจ "ท่านยังมีอาจารย์ด้วยหรือเจ้าคะ"

หมอซ่งเบิกตากว้าง "เจ้านี่ถามคำถามประหลาดอันใดกัน หากข้าไม่มีอาจารย์ แล้ววิชาแพทย์ทั่วทั้งตัวนี้ของข้าจะมาจากที่ใดกันเล่า"

"ข้าคิดว่าหมอซ่งมีวิชาแพทย์สูงส่งล้ำเลิศถึงเพียงนี้ บางทีอาจจะมีพรสวรรค์เป็นเลิศจนเรียนรู้สำเร็จได้ด้วยตนเองเสียอีกเจ้าค่ะ" ความจริงแล้วในส่วนลึกของจิตใจ กู้หยุนตงกลับคิดว่า หมอซ่งผู้นี้อายุอานามปานนี้แล้ว อาจารย์ของเขาก็คงจะไม่อยู่บนโลกนี้แล้วกระมัง

ซ่งเต๋อเจียงถูกคำประจบสอพลอนี้ของนางตบแต่งเข้าจนรู้สึกสบายเนื้อสบายตัวไปทั้งร่าง กำลังคิดจะถ่อมตัวสักสองสามประโยค

ทว่ากลับได้ยินไป๋หยางเอ่ยขึ้นว่า "อาจารย์ของท่านปู่ซ่งก็คือท่านตาทวดของข้าเองขอรับ แต่ว่าท่านตาทวดของข้าอายุน้อยกว่าท่านปู่ซ่งเสียอีกนะขอรับ"

กู้หยุนตงหุบปากลงอย่างเงียบกริบ ซ่งเต๋อเจียงแทบจะอยากโยนเจ้าเด็กเหลือขอนี้ออกไปข้างนอกให้พ้นๆ เดิมทีเคยคิดว่าเด็กคนนี้น่ารักน่าเอ็นดู ทว่าเวลานี้กลับพบว่ากลายเป็นทาสพี่สาวไปเสียแล้ว เอาแต่คอยขัดคอฉีกหน้าเขาอยู่ร่ำไป

เห็นหญิงงามดีกว่าสหาย** ไอ้เด็กเวรช่างร้ายกาจนัก!

ซ่งเต๋อเจียงจ้องมองกู้หยุนตงที่กำลังพยายามกลั้นหัวเราะสุดชีวิตด้วยความอับอายจนบันดาลโทสะ "ตกลงว่าเจ้ายังอยากได้ไป๋มู่จื่ออยู่หรือไม่!"

"อยากได้สิเจ้าคะ!!" กู้หยุนตงรีบนั่งตัวตรงวางท่าสำรวม จากนั้นก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย "ทว่าท่านมิใช่บอกว่าข้าไม่มีทางได้มันมาหรอกหรือ เพราะเหตุใดกัน หรือเป็นเพราะท่านอาจารย์ของท่านพูดคุยยากหรือเจ้าคะ"

ซ่งเต๋อเจียงปรายตามองนาง "อาจารย์ของข้าผู้นั้นพูดคุยด้วยยากจริงๆ นิสัยประหลาดพิลึกพิลั่นไม่ไว้หน้าใคร ไป๋มู่จื่อนี้ก็หายากยิ่ง การจะให้เขายอมควักออกมาให้ย่อมไม่ใช่เรื่องง่ายดายอย่างแน่นอน แต่ว่า…" เขาชำเลืองมองไป๋หยางปราดหนึ่ง "เขารักใคร่เอ็นดูบุตรหลานของตนเองเป็นอย่างดี เจ้าช่วยชีวิตหลานชายเพียงคนเดียวของเขาเอาไว้ แค่ไป๋มู่จื่อไม่กี่ต้น อย่างไรเสียเขาก็ย่อมจะมอบให้เจ้าแน่นอน"

"แล้วเพราะเหตุใดเล่า…"

(ติดตามตอนต่อไป ตอนที่ 267 ไป๋หยางผู้ชอบขัดคอ)

หมายเหตุ

• ยอมเอาตัวเข้าแลก (以身相许 อี่เซินเซียงสวี่) สำนวนจีน หมายถึง การยอมอุทิศร่างกายหรือแต่งงานเพื่อตอบแทนบุญคุณ

** เห็นหญิงงามดีกว่าสหาย (重色轻友 จ้งเซ่อชิงโหย่ว) สำนวนจีน หมายถึง ให้ความสำคัญกับความรักหรือเพศตรงข้ามมากกว่าเพื่อนฝูง ในที่นี้หมอซ่งใช้บ่นไป๋หยางเชิงหยอกล้อ