ตอนที่ 85 — ตอนที่ 85 ไม่อนุญาตให้สร้าง

“คำพูดอันใดหรือเจ้าคะ” เมื่อกู้หยุนตงฟังจบ คิ้วเรียวก็ขมวดมุ่นเข้าหากันแน่น

เฝิงต้าเหนิงรู้สึกผิดต่อนางยิ่งนัก ยามเผชิญหน้านางแทบจะก้มหน้าไม่กล้าสบตา “สกุลเผิงบอกว่า แบบแปลนนี้เป็นของบ้านพวกเขา เป็น… เป็นพวกเราที่ขโมยมา ดังนั้นบ้านตามแบบแปลนนี้ผู้อื่นจึงห้ามสร้าง หากใครบังอาจสร้าง พวกเขาจะส่งคนมาทุบบ้านทิ้งให้พังยับเยิน”

กู้หยุนตงแค่นเสียง “เหอะ” ออกมาคำหนึ่ง ช่างวางอำนาจบาตรใหญ่เสียจริง แบบแปลนที่นางวาดขึ้นมาเอง บ้านที่ตนเองอยากจะสร้าง ไม่เพียงถูกคนอื่นฮุบเอาไปเป็นของตน ซ้ำร้ายยังไม่อนุญาตให้นางสร้างอีก

หน้าใหญ่หน้าโตมาจากไหนกัน เก่งกาจสามารถปานนั้น เหตุใดไม่เหาะขึ้นฟ้าไปเลยเล่า!

เฝิงต้าเหนิงรู้สึกละอายใจเป็นอย่างยิ่ง ทว่าแขนหรือจะสู้ต้นขา*

สกุลเผิงนี้เป็นอันธพาลเจ้าถิ่น เรื่องพรรค์นี้มิใช่เพิ่งเคยทำเป็นครั้งแรกเสียเมื่อไร ในสายตาของตระกูลใหญ่ผู้มีทั้งเงินทองและอำนาจบารมีเช่นนี้ การจะฮุบเอาผลงานและหยาดเหงื่อแรงกายของผู้อื่นมาเป็นของตน ย่อมมิใช่เรื่องแปลกใหม่อันใด

ชาวบ้านตาดำๆ ไร้เส้นสายไร้ที่พึ่งพิง พวกเขาย่อมไม่เห็นอยู่ในสายตาแม้แต่น้อย

อย่าว่าแต่เพียงแบบแปลนแผ่นเล็กๆ ไม่กี่แผ่นที่วาดขึ้นมาเองเลย ต่อให้เป็นวิชาฝีมือหรือสูตรลับตกทอดจากบรรพบุรุษ ถูกคนเข่นฆ่าชิงทรัพย์แย่งชิงไปก็มีให้เห็นอยู่ถมไป

ต่อให้ไปฟ้องร้องแล้วจะทำอันใดได้เล่า อย่าว่าแต่เรื่องที่ว่ากล้าหรือไม่กล้าเลย ต่อให้ไปร้องเรียนต่อทางการจริงๆ ทางการจะยืนอยู่ข้างเจ้าหรือไม่ก็ยังไม่แน่ หนำซ้ำพอกลับมายังจะถูกตามล้างแค้นเอาคืนอีก

“หยุนตง เป็นอาเฝิงที่ผิดต่อเจ้า” เฝิงต้าเหนิงนึกเสียใจยิ่งนักที่เมื่อก่อนมิได้ใส่กุญแจกล่องใบนั้นไว้ หากทำเช่นนั้นก็คงไม่ถูกฉางฟู่ขโมยไป “แต่สกุลเผิงมิใช่คนที่จะตอม่อล่อกอได้ง่ายๆ ที่บ้านเจ้ายังมีท่านแม่และน้องๆ ที่ยังเล็ก หากทำให้สกุลเผิงโกรธขึ้นมา พวกเขาก็คงไม่มีวันได้อยู่อย่างสงบสุขแน่ เอาเช่นนี้ดีหรือไม่ พวกเราสร้างเรือนกระเบื้องที่คล้ายๆ กับบ้านของผู้ใหญ่บ้านดีหรือไม่ อาเฝิงจะทุ่มเทแรงกายแรงใจอย่างสุดความสามารถ จะไม่คิดเงินเจ้าแม้แต่อีแปะเดียว ครานี้เป็นอาเฝิงที่ติดค้างเจ้า วันหน้าหากเจ้ามีเรื่องใดต้องการให้อาเฝิงช่วยเหลือ ข้าจะไม่ปฏิเสธเลยแม้แต่น้อย”

แม้กู้หยุนตงจะรู้สึกว่าเฝิงต้าเหนิงสะเพร่าเลินเล่อเกินไปอยู่บ้าง ทว่าตัวการที่แท้จริงคือฉางฟู่กับเผิงจ้งเฟย

อันที่จริง แบบแปลนของนางนั้นก็มิได้มีมูลค่าสูงส่งอันใด หากแต่โดดเด่นตรงที่แปลกใหม่เป็นพิเศษ อาจเป็นเพราะโครงสร้างภายในบ้านได้นำรูปแบบสมัยใหม่บางอย่างมาประยุกต์ใช้ ทว่าหากจะว่ากันตามตรงแล้ว ก็มิใช่สิ่งที่นางคิดค้นขึ้นมาเองแต่แรก

หากสกุลเผิงอยากจะสร้างบ้านเช่นนั้น ก็สร้างไปสิ นางมิได้คิดจะขัดขวาง และไม่ใส่ใจด้วยซ้ำว่าจะเหมือนกับบ้านของตนเองหรือไม่

ทว่าเขามีสิทธิ์อันใดมาขโมยแบบแปลนของนางไปแล้วยังสั่งห้ามมิให้นางสร้าง นึกว่าตนเองเป็นเง็กเซียนฮ่องเต้** คับฟ้าหรืออย่างไร

กู้หยุนตงแค่นยิ้มเย็นชา “ข้าจะสร้างเสียอย่าง ใครจะทำไม ท่านอาเฝิง ท่านไปบอกให้ทุกคนทำงานต่อเถิด ให้สร้างตามแบบแปลนเดิมนั่นแหละเจ้าค่ะ”

เฝิงต้าเหนิงตกตะลึง “หยุนตง เจ้า…”

“ของของข้า ข้าจะไปเอาคืนมาด้วยตัวเองเจ้าค่ะ!!”

ข้าวของของตนถูกคนขโมยไป นางยังจะต้องกล้ำกลืนฝืนทนอีกหรือ ไม่มีเหตุผลเช่นนี้ในโลกแน่

เฝิงต้าเหนิงเป็นกังวลใจอย่างยิ่ง “หยุนตง สกุลเผิงนั้น แม้แต่ใต้เท้านายอำเภอก็อาจจะไม่อยากยื่นมือเข้าไปยุ่งเกี่ยวด้วยซ้ำ”

เมื่อวานตอนที่เขากลับถึงบ้าน ได้ยินหลิวกุ้ยฮวาเล่าเรื่องหัวขโมยสี่คนนั้น จึงแอบสงสัยอยู่ว่าหยุนตงอาจจะรู้จักกับใต้เท้านายอำเภอ

ดังนั้นเขาจึงคิดว่า ที่กู้หยุนตงกล้าแข็งกร้าวถึงเพียงนี้ เป็นเพราะอาศัยอำนาจบารมีของใต้เท้านายอำเภอ

“ข้าทราบดีเจ้าค่ะ” กู้หยุนตงกล่าว ทว่ายังคงไม่เปลี่ยนความตั้งใจ “นายอำเภอดั่งสายน้ำไหล คหบดีท้องถิ่นดุจเหล็กกล้า*** ยามนายอำเภอหมดวาระลงเมื่อใด ก็แค่สะบัดก้นจากไป แต่อันธพาลเจ้าถิ่นนั้นไม่เหมือนกัน ไม่มีใครอยากไปล่วงเกินหรอกเจ้าค่ะ”

“ข้าจะเข้าตัวอำเภอเดี๋ยวนี้” กู้หยุนตงหันหลังเดินกลับเข้าเรือน ครั้นออกมาอีกครา ในมือก็ถือห่อผ้าเล็กๆ ห่อหนึ่ง ไม่รู้ว่าข้างในบรรจุสิ่งใดไว้

เมื่อเห็นเฝิงต้าเหนิงยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม นางจึงเอ่ยเร่งเขา “ท่านอาไปบอกให้ทุกคนเริ่มลงมือก่อสร้างต่อเถิดเจ้าค่ะ”

เฝิงต้าเหนิงเม้มริมฝีปาก แววตาค่อยๆ เปลี่ยนเป็นเด็ดเดี่ยว “เรื่องนี้เป็นเพราะความสะเพร่าเลินเล่อของข้าเอง ข้า… ข้าจะไปเป็นเพื่อนเจ้าด้วย”

กู้หยุนตงมองเขาด้วยความประหลาดใจ นางครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าเอ่ยว่า “ไปกันเถิดเจ้าค่ะ”

กล่าวจบก็สาวเท้าก้าวไปข้างหน้าเป็นคนแรก เฝิงต้าเหนิงรีบก้าวตามไปติดๆ

ทว่าพวกเขายังมิทันเดินไปได้ไกลนัก ด้านหลังกองฟืนหลังเรือน ก็มีใครคนหนึ่งแอบโผล่หน้าออกมาอย่างลับๆ ล่อๆ

หมายเหตุ

• แขนหรือจะสู้ต้นขา (胳膊拧不过大腿 — เกอโปหนิงปู๋กั้วต้าถุ่ย) สำนวนจีน เปรียบเปรยว่า ผู้ที่มีกำลังน้อยกว่าหรือเป็นผู้น้อย ย่อมไม่อาจเอาชนะหรือแข็งข้อต่อผู้ที่มีอำนาจ อิทธิพล หรือกำลังเหนือกว่าได้

** เง็กเซียนฮ่องเต้ (天王老子 — เทียนหวังเหล่าจื่อ) สำนวนจีน หมายถึง ผู้ยิ่งใหญ่สูงสุดคับฟ้า หรือผู้มีอำนาจล้นพ้นที่ไม่มีใครกล้าขัดใจ

*** นายอำเภอดั่งสายน้ำไหล คหบดีท้องถิ่นดุจเหล็กกล้า (流水的县令，铁打的乡绅 — หลิวสุ่ยเตอะเซี่ยนลิ่ง เถี่ยต่าเตอะเซียงเซิน) สำนวนจีนสะท้อนโครงสร้างสังคมโบราณ หมายถึง ข้าราชการหรือนายอำเภอได้รับการแต่งตั้งมาประจำการตามวาระไม่กี่ปีก็ต้องย้ายไป แต่กลุ่มตระกูลคหบดีและผู้มีอิทธิพลในท้องถิ่นนั้นลงหลักปักฐานอยู่อย่างถาวรและมีอิทธิพลหยั่งรากลึกในพื้นที่อย่างแท้จริง