ตอนที่ 84 — ตอนที่ 84 ยังฝากคำพูดมาประโยคหนึ่ง

กู้หยุนตงเงยหน้าขึ้นมองไปยังด้านหลังของเฝิงต้าเหนิง บนที่ดินสร้างบ้านของตนเองทางด้านนั้น มีกลุ่มคนที่มารับจ้างทำงานกำลังยืนอยู่ ปกติเวลานี้ผู้คนคงเริ่มลงมือทำงานกันอย่างขะมักเขม้นคึกคักแล้ว ทว่ายามนี้กลับหยุดมือไม่ขยับ ซ้ำยังมองมาทางนี้ด้วยสีหน้าแววตาวิตกกังวลเป็นอย่างยิ่ง

“เกิดเรื่องอันใดขึ้นหรือ” สีหน้าของกู้หยุนตงพลันเคร่งขรึมจริงจังขึ้นหลายส่วน

เฝิงต้าเหนิงก้มหน้าลงเล็กน้อย ยกมือขึ้นลูบใบหน้าอันหยาบกร้านคราหนึ่ง มือคู่นั้นถึงกับสั่นเทาอยู่บ้าง “เมื่อวานนี้ ศิษย์พี่ของข้ามาหาข้าที่บ้าน แล้วเห็นแบบร่างหลายใบนั้นที่เจ้ามอบให้ข้า นึกไม่ถึงว่าเขาจะแอบม้วนขโมยเอาไป ซ้ำ… ซ้ำยังเอาไปมอบให้ตระกูลเผิงในตัวอำเภอ ตระกูลเผิงเจ้ารู้จักหรือไม่”

กู้หยุนตงส่ายหน้า นางเพิ่งจะย้ายมาที่นี่ อย่าว่าแต่ตระกูลเผิงในตัวอำเภอเลย แม้แต่ผู้คนในหมู่บ้านนี้ นางก็ยังไม่รู้จักเสียเกินครึ่ง

เฝิงต้าเหนิงจึงอธิบายสถานการณ์ของตระกูลเผิงให้นางฟัง ตระกูลเผิงเป็นเจ้าถิ่นผู้มีอิทธิพล* ในอำเภอเฟิ่งไค เป็นตระกูลคหบดีใหญ่ในตัวอำเภอ บรรพบุรุษทำกิจการค้าผ้าแพรพรรณสืบต่อกันมา

ทั่วทั้งอำเภอเฟิ่งไค ร้านผ้าที่มีชื่อเสียงเรียงนามล้วนเป็นกิจการของตระกูลเขาทั้งสิ้น ต่อให้เป็นร้านค้าเล็กๆ รายย่อยทั่วไป ก็ยังมีเรื่องการค้าเกี่ยวพันกับตระกูลเผิงไม่มากก็น้อย

ที่สำคัญที่สุดคือ ตระกูลเผิงมีญาติพี่น้องคนหนึ่งไปรับราชการเป็นขุนนางอยู่ในเมืองหลวง ยิ่งส่งผลให้ฐานะอำนาจบารมีของตระกูลเผิงในอำเภอเฟิ่งไคพลอยสูงส่งขึ้นเป็นเงาตามตัว กระทั่งเหล่าลูกหลานตระกูลเผิงในวันธรรมดาก็พากันวางอำนาจบาตรใหญ่ เดินเบ่งกร่างไปทั่วทุกหนแห่ง

และศิษย์พี่ที่เฝิงต้าเหนิงเอ่ยถึง ก็คือคนที่แอบเอาแบบร่างหลายใบนั้นไปมอบให้เผิงจ้งเฟย คุณชายรองแห่งเรือนใหญ่ตระกูลเผิง

อันที่จริงที่บอกว่าเป็นศิษย์พี่ ก็เป็นเพียงช่วงสองปีที่เฝิงต้าเหนิงไปทำงานอยู่ที่เมืองเอก เพราะเคยมีหัวหน้าช่างคนเดียวกันคอยดูแลสั่งสอน จึงพอจะมีความสนิทสนมคุ้นเคยกันอยู่บ้างเท่านั้น มิได้เป็นศิษย์ร่วมสำนักอย่างเป็นทางการแต่อย่างใด

อีกทั้งชางฟู่ผู้เป็นศิษย์พี่มักจะยกตนว่าเป็นคนในตัวอำเภอ จึงไม่ค่อยเห็นเฝิงต้าเหนิงอยู่ในสายตานัก หลังจากกลับจากเมืองเอกแล้วก็แทบจะไม่ได้ติดต่อกันเลย เว้นเสียแต่เวลาที่ต้องการให้เฝิงต้าเหนิงช่วยเหลือ ถึงจะยอมกระตือรือร้นสนิทสนมขึ้นมาบ้าง

เมื่อวานนี้แต่เช้าตรู่ เขาเดินทางมาที่นี่ก็เพื่อจะขอยืมเงินจากเฝิงต้าเหนิง ทว่าเฝิงต้าเหนิงหลังรับงานของตระกูลกู้แล้วมีกำลังใจเต็มเปี่ยม ทุกวันยังไม่ทันรุ่งสางก็ต้องเดินมาตรวจดูแปลงที่ดินสร้างบ้านแห่งนี้ พร้อมกับขบคิดไตร่ตรองว่าจะทำอย่างไรจึงจะสมบูรณ์แบบไร้ที่ติที่สุด

ส่วนหลิวกุ้ยฮวาภรรยาของเขา ในเวลานั้นกำลังยืนอยู่หน้าประตูบ้านของฟางซื่อ ดูหยุนตงสั่งสอนพวกหัวขโมยสี่คนนั้น พลางแทะเมล็ดแตงไปด้วยอย่างเพลิดเพลิน

ด้วยเหตุนี้ ตอนที่ชางฟู่มาถึง ที่บ้านจึงมีเพียงบุตรชายคนเล็กวัยแปดขวบเฝ้าบ้านอยู่ตามลำพัง

บุตรชายของเขารู้จักชางฟู่ดี หลังจากเชื้อเชิญให้ชางฟู่เข้ามาดื่มน้ำในบ้านแล้ว ก็วิ่งมาที่แปลงที่ดินสร้างบ้านเพื่อเรียกเฝิงต้าเหนิงกลับไป

ในแถบชนบท เวลาญาติผู้ใหญ่รุ่นอาหรือลุงแวะเวียนมาหาก็ล้วนต้อนรับขับสู้กันเช่นนี้ ใครจะไปคาดคิดว่า เด็กเพิ่งจะไปเรียกบิดา ชางฟู่กลับกวาดสายตามองและหยิบจับสำรวจไปทั่ว ครั้นเห็นประตูห้องใหญ่ปิดแง้มไว้เพียงครึ่งเดียว ก็ผลักประตูเดินเข้าไปทันที

จากนั้นก็มองเห็นกล่องไม้ใบเล็กที่มีผ้าคลุมวางอยู่บนโต๊ะหัวเตียง กล่องไม้นั้นถูกเช็ดถูจนสะอาดสะอ้าน มองเพียงปราดเดียวก็รู้ว่าด้านในต้องเก็บของมีค่าไว้เป็นแน่

ทีแรกชางฟู่ก็มิได้คิดจะขโมยเงิน ทว่าเมื่อเห็นแบบร่างที่วางอยู่ข้างใน แววตาก็พลันสว่างวาบขึ้นมาทันที ไม่พูดพร่ำทำเพลง รีบพับเก็บซ่อนไว้ในสาบเสื้อของตนอย่างมิดชิด

เพื่อมิให้เฝิงต้าเหนิงสงสัย เขายังคงแสร้งทำเป็นใจเย็น นั่งดื่มน้ำอยู่ในห้องโถงกลางเพื่อรอเฝิงต้าเหนิงกลับมา และอยู่สนทนาเป็นเพื่อนอีกครู่หนึ่งจึงค่อยขอตัวจากไป

เฝิงต้าเหนิงหมดความอดทนที่จะรับรองขับสู้อีกฝ่ายตั้งนานแล้ว ภาวนาให้เขารีบๆ ไปเสียที เพื่อที่ตนจะได้กลับมาดูความคืบหน้าการสร้างบ้านที่แปลงที่ดินต่อ

ด้วยเหตุนี้ กว่าเขาจะรู้ตัวว่าแบบร่างหายไป ก็ล่วงเลยเข้าช่วงค่ำแล้ว

ตอนนั้นหน้าเขาถอดสีเป็นสีเผือด รีบรุดเดินทางไปยังตัวอำเภอตลอดทั้งคืน ทว่าพอไปถึง ประตูเมืองก็ปิดเสียแล้ว รอจนรุ่งเช้าประตูเมืองเปิด จึงรีบวิ่งไปยังบ้านของชางฟู่ทันที ทว่าทุกอย่างสายเกินไปแล้ว ชางฟู่ได้นำแบบร่างไปมอบให้เผิงจ้งเฟยเรียบร้อยแล้ว

เฝิงต้าเหนิงใจหายวาบเย็นเยียบไปทั้งดวง ทว่ายังไม่หมดเพียงเท่านี้ เผิงจ้งเฟยยังให้ชางฟู่ฝากคำพูดมาประโยคหนึ่งด้วย

หมายเหตุ

• เจ้าถิ่นผู้มีอิทธิพล (地头蛇 — ตี้โถวเสอ) มาจากสุภาษิต "มังกรข้ามถิ่นมิอาจข่มงูดินเจ้าถิ่น" หมายถึง ผู้มีอิทธิพล คนกว้างขวาง หรือตระกูลใหญ่ที่ครอบครองอิทธิพลในท้องถิ่นนั้นๆ มาช้านานจนยากที่คนนอกจะต่อกรได้