ตอนที่ 87 — ตอนที่ 87 เส้าชิงหยวนรุดหน้าไปตัวอำเภอ

หูเลี่ยงรีบออกไปหากลุ่มเพื่อนกินเพื่อนเที่ยวของเขา ทว่ากลับไม่ได้วิ่งไปที่บ้านของจวงจื่อซึ่งอยู่ในหมู่บ้านเดียวกัน หากแต่มุ่งหน้าไปยังบ้านของโก่วเซิ่งในหมู่บ้านข้างเคียง

โก่วเซิ่งเองก็นอนพักรักษาตัวอยู่ที่บ้านเช่นกัน แม้ใบหน้าของเขาจะไม่ได้ถูกซ้อมจนบวมปูดเหมือนคนอื่น ทว่าเมื่อวานก่อนก็ถูกเส้าชิงหยวนซ้อมไปหลายยกจนเจ็บปวดระบมไปทั้งร่าง

ยามที่หูเลี่ยงมาถึง เขากำลังนั่งเหม่อมองท้องฟ้าอยู่ในลานบ้านด้วยแววตาเลื่อนลอยสับสน

“โก่วเซิ่ง ตามข้ามาเร็ว! นึกไม่ถึงเลยว่าโอกาสแก้แค้นของพวกเราจะมาถึงเร็วขนาดนี้”

“แก้แค้นอะไรกัน”

“นังเด็กบ้านกู้นั่นไปล่วงเกินตระกูลเผิงเข้าแล้วน่ะสิ! ตระกูลเผิงสั่งห้ามมิให้บ้านนางสร้างเรือน บอกว่าจะส่งคนมาทุบทิ้งให้พังยับ พวกเราไปช่วยทุบตอนนี้เลย ยังสามารถไปเสนอหน้าเอาความดีความชอบกับตระกูลเผิง ขอรับเงินรางวัลได้อีกนะ!”

เขาเล่าคำพูดชุดนั้นที่ได้ยินมาจากจินเยวี่ยเซียงซ้ำอีกรอบ โก่วเซิ่งชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะถูกหูเลี่ยงฉุดกระชากลุกขึ้นมาจากม้านั่ง

“เร็วเข้า พวกเราไปเรียกต้าเฉียนอีกคน พวกเราสามคนไปด้วยกัน”

“ต้าเฉียนไม่อยู่บ้าน ออกไปหารับจ้างทำงานแล้ว” โก่วเซิ่งเอ่ย ที่บ้านของต้าเฉียนมีเพียงเขากับท่านย่าที่พึ่งพาอาศัยกันอยู่สองคน ท่านย่าก็แก่ชรามากแล้ว ห้าตำลึงเงินที่ติดค้างกู้หยุนตงไว้ย่อมมีแต่เขาที่ต้องดิ้นรนหาทางจัดการด้วยตัวเอง

หูเลี่ยงขมวดคิ้ว “เช่นนั้นพวกเราสองคนไปกัน”

โก่วเซิ่งรู้สึกสงสัยอยู่บ้าง “แล้วทำไมเจ้าไม่ไปตามจวงจื่อล่ะ”

“ถุย! อย่ามาพูดถึงเจ้าหลานเต่า* นั่นให้ข้าได้ยินเชียว เมื่อวานไม่ยอมช่วยข้าก็ช่างเถอะ นี่ยังกล้ามาเตือนไม่ให้ข้าไปหาเรื่องนังเด็กตัวแสบนั่นอีก มันจะต่างอะไรกับพ่อแม่ขี้ขลาดตาขาวของมันเล่า! ต่อไปข้าไม่คบค้าพามันไปด้วยแล้ว ไปๆๆ เร็วเข้า!”

หูเลี่ยงเพิ่งจะดึงแขนเขาเตรียมก้าวออกไป จ้าวจู้ผู้เป็นพ่อของโก่วเซิ่งก็เดินกลับมาพอดี

เขารูปร่างสูงใหญ่กำยำล่ำสัน ความจริงหูเลี่ยงรู้สึกขยาดกลัวเขาอยู่ไม่น้อย

จ้าวจู้ตวัดสายตามองโก่วเซิ่ง “จะไปไหนอีก อยู่บ้านรักษาแผลเสีย”

หูเลี่ยงเบะปาก ในใจนึกดูแคลน วางท่าเป็นพ่อผู้ยิ่งใหญ่ไปได้ โก่วเซิ่งไม่มีทางฟังเจ้าหรอก

ทว่าเขากำลังนึกเช่นนั้นอยู่แท้ๆ โก่วเซิ่งที่ยืนอยู่ข้างๆ กลับก้มหน้าก้มตารับคำแต่โดยดี “ทราบแล้วพ่อ ข้าไม่ได้จะออกไปไหน”

หูเลี่ยงเบิกตากว้างอย่างไม่อยากจะเชื่อ โก่วเซิ่งผีเข้าหรืออย่างไรกัน

ความสัมพันธ์ระหว่างโก่วเซิ่งกับพ่อของเขานั้นเรียกได้ว่าแค้นลึกดั่งทะเลลึก ในอดีตมารดาของโก่วเซิ่งด่วนจากไป พ่อของเขาก็แต่งแม่เลี้ยงเข้ามา การที่แม่เลี้ยงจะเลี้ยงดูเด็กอายุเพียงไม่กี่ขวบให้เสื่อมเสียกลายเป็นคนไม่เอาถ่านนั้นช่างง่ายดายยิ่งนัก

ทว่าจ้าวจู้กลับเป็นคนพูดไม่เก่ง ยึดมั่นในหลักการ ‘ไม้เรียวสร้างคนกตัญญู’** ทั้งสองไม่เคยปรับความเข้าใจกันก็แล้วไปเถอะ แม่เลี้ยงยังคอยยุแยงตะแคงรั่ว ทำให้โก่วเซิ่งเข้าใจผิดคิดว่ามารดาแท้ๆ ของตนถูกพ่อทำร้ายจนตาย

ครั้นเมื่อจ้าวจู้ล่วงรู้เรื่องนี้เข้า ความสัมพันธ์ระหว่างพ่อลูกคู่นี้ก็ยากจะประสานรอยร้าวเสียแล้ว ดังนั้นแม้ว่าแม่เลี้ยงคนนั้นจะถูกขับไล่หย่าร้างไปแล้ว โก่วเซิ่งก็ยังคงมองพ่อของตนดั่งศัตรูคู่อาฆาต เที่ยวลักเล็กขโมยน้อยทำตัวเสเพลอยู่ข้างนอก แทบไม่เคยเหยียบย่างกลับบ้าน

วันนี้พอพ่อของเขาปั้นหน้าตึงเอ่ยสั่ง เขาถึงกับไม่คิดจะแข็งขืนต่อต้านพ่อของตนแม้แต่น้อย

มิหนำซ้ำ เขายังเอ่ยเตือนหูเลี่ยงอีกว่า “เรื่องพวกนี้เป็นแค่ข่าวลือ ฟังหูไว้หูก็พอแล้ว นังหนูบ้านกู้นั่นร้ายกาจจะตาย เจ้าอย่าไปยุ่งเกี่ยวด้วยเลยดีกว่า”

หูเลี่ยงสะบัดมือของเขาออกอย่างแรงด้วยความโมโหเดือดดาล “เจ้าเองก็เป็นไอ้ขี้ขลาดเหมือนกัน! ดี เจ้าไม่ไป ข้าไปเอง!”

เขาสะบัดหน้าเดินหนีไป มุ่งหน้ากลับหมู่บ้านของตน แล้วตรงดิ่งไปยังที่ดินสร้างบ้านของกู้หยุนตงทันที

ทว่าพอเหลือบไปเห็นคนงานรับจ้างจำนวนมากกำลังก้มหน้าก้มตาทำงานอยู่ในลานสร้างบ้าน ตัวเขาที่มาเพียงลำพังก็พลันใจฝ่อขลาดกลัวขึ้นมาทันที

หูเลี่ยงเดินวนรอบที่ดินสร้างบ้านอยู่หนึ่งรอบ ก็ยังหาจังหวะลงมือไม่ได้แม้แต่น้อย

ทันใดนั้น ความคิดหนึ่งก็ผุดวาบขึ้นมาในหัว… ใช่แล้ว! สามารถไปหานายน้อยเผิงได้นี่นา เขาบังเอิญรู้จักกับบ่าวปัดกวาดเช็ดถูในจวนตระกูลเผิงคนหนึ่ง ถึงเวลานั้นเขาก็ค่อยไปเป่าหูนายน้อยเผิงว่า กู้หยุนตงไม่เพียงไม่หยุดสร้างบ้าน แต่ยังประกาศกร้าวว่าจะสั่งสอนตระกูลเผิงให้รู้สำนึก ซ้ำยังอ้างว่ามีใต้เท้านายอำเภอคอยหนุนหลังอยู่อีกด้วย!

เรื่องเติมสีตีไข่ใส่ไฟเขาถนัดที่สุดอยู่แล้ว รับรองว่าจะพูดจนนายน้อยเผิงเดือดดาลเป็นฟืนเป็นไฟ แล้วลงมือจัดการกู้หยุนตงให้ตายคามือไปเลย!

ตัวเขาลงมือเองไม่ได้ แต่สามารถ ‘ยืมมีดฆ่าคน’ ได้นี่นา ไม่แน่ว่าพอนายน้อยเผิงพอใจ อาจจะตบรางวัลให้เขาสักสองสามตำลึงเงิน ยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว* ชัดๆ!

พอนึกถึงตรงนี้ หูเลี่ยงก็ลิงโลดด้วยความตื่นเต้น หันหลังสาวเท้าก้าวตรงไปยังทางเข้าหมู่บ้านทันที

ทว่าเพิ่งจะเดินมาถึงทางเข้าหมู่บ้าน จู่ๆ เขาก็เหลือบไปเห็นร่างของคนผู้หนึ่งกำลังก้าวเท้าอย่างเร่งรีบมุ่งหน้าไปยังตัวอำเภออยู่ข้างหน้า

ครั้นเพ่งมองให้ชัดตา คนผู้นั้นมิใช่… เจ้าลูกหมาป่าหรอกหรือ!

(ติดตามตอนต่อไป ตอนที่ 88 เจ้าจำข้าได้หรือไม่)

หมายเหตุ

• หลานเต่า (龟孙子 — กุยซุนจื่อ) คำด่าเปรียบเปรยในภาษาจีน หมายถึง คนขี้ขลาดตาขาว คนไม่ได้เรื่อง หรือคนที่ยอมก้มหัวหดหัวอยู่ในกระดองเหมือนเต่า

** ไม้เรียวสร้างคนกตัญญู (棍棒底下出孝子 — กุ้นปั้งตี่เซี่ยชูเซี่ยวจื่อ) สำนวนโบราณของจีน ตรงกับสำนวนไทยว่า "รักวัวให้ผูกรักลูกให้ตี" สื่อถึงความเชื่อดั้งเดิมที่ว่าการลงทัณฑ์เคี่ยวเข็ญด้วยไม้เรียวจะทำให้บุตรหลานเติบโตมาเป็นคนดีและมีความกตัญญู

*** ยืมมีดฆ่าคน (借刀杀人 — เจี้ยเตาสาเหริน) กลยุทธ์ลำดับที่ 3 ในตำราพิชัยสงครามสามสิบหกกลยุทธ์ หมายถึง การยืมมือหรือกำลังของผู้อื่นไปกำจัดศัตรูแทนตนเอง เพื่อไม่ต้องเปลืองแรงหรือรับเคราะห์ด้วยตนเอง

**** ยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว (一箭双雕 — อีเจี้ยนซวงเตียว) สำนวนจีน แปลตามตัวอักษรคือ "เกาทัณฑ์ดอกเดียวสอยนกอินทรีสองตัว" หมายถึง การกระทำเพียงอย่างเดียวแต่ได้รับผลประโยชน์สองต่อ