ตอนที่ 88 — ตอนที่ 88 จำข้าได้หรือไม่

หูเลี่ยงค่อนข้างหวาดกลัวเส้าชิงหยวนอยู่บ้าง ควรกระจ่างว่าทั่วทั้งหมู่บ้านหย่งฝู บรรดาเด็กหนุ่มในวัยไล่เลี่ยกันกับพวกเขา ล้วนไม่มีใครไม่หวาดกลัวเขา

ดังนั้นเขาจึงหยุดฝีเท้าลงทันควัน วิ่งไปหลบอยู่หลังต้นไม้ใหญ่ข้างทางเข้าหมู่บ้าน แม้ในใจจะร้อนรนกระวนกระวาย ทว่าก็ยังจำต้องรอให้อีกฝ่ายเดินผ่านไปเสียก่อน

เคราะห์ดีที่เส้าชิงหยวนเดินเร็วยิ่งนัก เพียงชั่วครู่ก็ลับสายตาไป ไม่เห็นแม้แต่เงา

หูเลี่ยงลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก ถึงได้มุ่งหน้าไปยังตัวอำเภอ เพียงแต่ด้านหน้ามีเส้าชิงหยวนอยู่ เขาจึงมิได้ก้าวเดินเร็วเหมือนก่อนหน้านี้

เส้าชิงหยวนมิได้สังเกตเห็นเขา ในใจของเขาก็ร้อนรุ่มกระวนกระวายเช่นกัน

เช้าตรู่วันนี้เขาตื่นขึ้นมาก็มุ่งตรงขึ้นเขาไปทันที เพื่อพิสูจน์วาจาที่ตนกล่าวไว้เมื่อคืน จึงตั้งใจไปล่าไก่ฟ้ามาสองตัว ตัวหนึ่งมอบให้บ้านกู้ อีกตัวหนึ่งใช้เป็นค่าอาหารเพื่อให้กู้หยุนตงช่วยทำอาหารดีๆ สักมื้อ

ทว่าใครจะล่วงรู้ เมื่อเขาลงมาจากเขา กลับได้ยินคนในหมู่บ้านต่างพากันวิพากษ์วิจารณ์เรื่องของแม่หนูนั่นกับตระกูลเผิงกันให้แซ่ด

เขาได้ยินมาไม่ค่อยชัดเจนนัก จึงรีบร้อนรุดกลับบ้าน ครั้นวิ่งไปบ้านข้างๆ ก็เห็นเพียงกู้หยุนซูกำลังปลอบประโลมต่งซื่อที่เดินวนเวียนไปมาจนหัวหมุน ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดี

กู้หยุนซูมีความเชื่อมั่นในตัวกู้หยุนตงอย่างเปี่ยมล้น พี่ใหญ่บอกว่าไม่เป็นไร เขาก็เชื่อตามนั้น จากนั้นจึงเฝ้าดูแลท่านแม่และน้องสาวอยู่อย่างว่าง่าย

กลับเป็นต่งซื่อ ตอนที่เฝิงต้าเหนิงมาหากู้หยุนตงนั้น นางยืนอยู่ด้านหลังไม่ไกล ต้นสายปลายเหตุจึงกระจ่างแจ้งยิ่งกว่าใคร

ครั้นเห็นเส้าชิงหยวนเดินมา นางก็ไม่มัวคำนึงแล้วว่าเส้าชิงหยวนกับกู้หยุนตงมิได้สนิทสนมกัน ถามความเห็นของเขาออกไปตามสัญชาตญาณ

เส้าชิงหยวนถึงได้รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่ เขาส่งมอบไก่สองตัวให้ต่งซื่อ แล้วตนเองก็รีบร้อนออกจากประตูบ้านไปทันที

ยามนี้ในสมองของเขาแล่นพล่านอย่างรวดเร็ว ครุ่นคิดว่าจะทำอย่างไรถึงจะแย่งชิงสิ่งที่เป็นของกู้หยุนตงกลับคืนมาด้วยการสูญเสียที่น้อยที่สุด ซ้ำยังต้องสั่งสอนบทเรียนให้เผิงจ้งเฟยสักหน่อย

เขาไม่เคยคิดจะยอมความให้เรื่องเงียบสงบ ยอมให้กู้หยุนตงกล้ำกลืนฝืนทนกับเรื่องนี้เลยแม้แต่น้อย เส้าชิงหยวนเองก็มิใช่คนประเภทยอมคนเช่นนั้นอยู่แล้ว

ด้วยเหตุนี้ จึงไม่ได้สังเกตเห็นว่าเมื่อครู่หูเลี่ยงแอบซ่อนอยู่หลังต้นไม้ใหญ่ด้านหลังตน

เส้าชิงหยวนยิ่งเดินก็ยิ่งเร็ว ถึงช่วงท้ายก็แทบจะวิ่งเต็มฝีเท้า

ทว่าเพิ่งวิ่งไปได้เพียงช่วงสั้นๆ ตรงหน้าก็มีรถม้าคันหนึ่งแล่นสวนมา

เส้าชิงหยวนตามองตรงไม่วอกแวก ก้าวสวนผ่านมันไปโดยไม่สนใจ

ทว่าม่านหน้ารถม้าคันนั้นกลับถูกเลิกขึ้น พร้อมกับมีศีรษะที่ดูเกียจคร้านศีรษะหนึ่งยื่นโผล่ออกมา

ในพริบตาที่มองเห็นเส้าชิงหยวน เจ้าของศีรษะนั้นพลันตื่นตัวกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันควัน รีบร้องบอกคนขับรถม้าข้างหน้าว่า “หยุด หยุด หยุด!”

“ฮี้…” รถม้าหยุดลงได้อย่างหวุดหวิด คนในรถม้ายื่นศีรษะออกมาครึ่งหนึ่งพลางตะโกนเรียกเขา “เฮ้ เฮ้ เดี๋ยวก่อนสิ ข้าเอง เจ้าจำข้าได้หรือไม่!”

เส้าชิงหยวนทำเป็นหูทวนลม คนในรถม้าจึงรีบสั่งคนขับ “รีบกลับรถเร็วเข้า ตามไปให้ทัน!”

รถม้าเลี้ยวกลับลำ เสียงกีบเท้าม้าดัง ‘กุบกับ’ วิ่งเหยาะๆ ไม่กี่ก้าว ก็แล่นขนานเคียงข้างเส้าชิงหยวนทันที

เส้าชิงหยวนจึงขมวดคิ้วเหลือบมองเขาแวบหนึ่ง ดูคุ้นหน้าอยู่บ้าง อ้อ เป็นคุณชายผู้นั้นแห่งตระกูลหลิว หลิวเหวย

เจ้าหมอนี่ เมื่อวานยังจิกกัดกู้หยุนตงไปประโยคหนึ่งที่หน้าประตูบ้านฟางซื่อ บอกว่าใต้เท้านายอำเภอไม่มีทางรู้จักนางแน่

อืม พวกสมองมีปัญหา ไม่จำเป็นต้องไปสนใจ

เส้าชิงหยวนหันหน้ากลับมา เตรียมจะเดินต่อ

ทว่าเพิ่งยกเท้าขึ้น ดวงตาก็พลันหรี่ลง รถม้าของเขา…

หลิวเหวยชะโงกตัวออกมามากยิ่งขึ้น หากมิใช่เพราะในรถม้ายังมีคนรับใช้คอยรั้งตัวไว้ เกรงว่าคงพลัดตกรถไปแล้ว “เจ้าชื่อเส้าชิงหยวนใช่หรือไม่ เจ้ายังจำข้าได้หรือเปล่า ข้าตั้งใจมาหาเจ้าที่หมู่บ้านหย่งฝูโดยเฉพาะเลยนะ”

ทว่าเส้าชิงหยวนกลับหมุนตัวขวับ มือข้างหนึ่งยันคานเทียมรถม้า* ออกแรงกระโดดเพียงแผ่วเบา ร่างก็มุดพรวดเข้าไปในรถม้าทันที!

หลิวเหวยชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะร่าออกมา “ถูกแล้วสิ ขึ้นรถมาถึงจะคุยกันสะดวก เมื่อครู่ทำเอาข้าเหนื่อยแทบแย่!”

(ติดตามตอนต่อไป ตอนที่ 89 พาข้าไปด้วย)

หมายเหตุ

• คานเทียมรถม้า (车辕 — เชอหยวน) คือท่อนไม้ยื่นยาวขนานกันสองข้างจากตัวเกวียนหรือรถม้า เพื่อใช้ยึดผูกกับแอกหรือเทียมเข้ากับตัวม้าสำหรับใช้เทียมลากรถ