ตอนที่ 89 — ตอนที่ 89 พาข้าไปด้วย

เส้าชิงหยวนเอ่ยสั่งคนขับรถม้าโดยตรงทันที “ไปตัวอำเภอ”

“ไฉนถึงไปตัวอำเภอเล่า ต้องไปหมู่บ้านหย่งฝูของพวกเจ้าสิ ข้าอุตส่าห์มาตามหาเจ้าก็เพราะอยากให้เจ้าพาข้าเข้าป่าขึ้นเขาไปล่าสัตว์ ข้าให้เจ้าหนึ่งร้อยตำลึงเงิน เจ้าพาข้าไปล่ากวางโร* สักตัวเป็นอย่างไร” หลิวเหวยเอ่ยอย่างกระตือรือร้นพลางเตรียมจะสั่งให้คนขับรถม้ากลับหัวรถ

ทว่าเส้าชิงหยวนกลับจ้องมองเขาเขม็ง ก่อนจะย้ำอีกครั้ง “ไปตัวอำเภอ” มีเรื่องขอร้องเขาก็ต้องฟังเขา มิฉะนั้นเขาคงถีบอีกฝ่ายตกรถ แล้วชิงรถม้าไปหน้าตาเฉย

หลิวเหวยถูกเขาจ้องจนสะท้านเยือกไปทั้งตัว จึงหัวเราะแห้งๆ ออกมาคราหนึ่ง “ฟังเจ้า ฟังเจ้าแล้ว ดูท่าเจ้าคงมีธุระด่วนในตัวอำเภอสินะ ตัวข้านั้นเป็นคนมีน้ำใจชอบช่วยเหลือผู้อื่น จะไปส่งเจ้าก็แล้วกัน แต่ตกลงกันไว้ก่อนนะ พอเจ้าจัดการธุระเสร็จแล้ว ต้องพาข้าไปล่ากวางโรด้วย เมื่อวานนี้ข้าก็เคยแวะไปที่หมู่บ้านของพวกเจ้า เดิมทีตั้งใจจะไปหาเจ้านั่นแหละ แต่ยังไม่ทันไรก็มีเรื่องด่วนจนต้องรีบกลับเสียก่อน”

ที่หลิวเหวยรู้จักเส้าชิงหยวน ก็เป็นเพราะหมูป่าตัวนั้นที่เส้าชิงหยวนล่าได้คราวก่อนขายให้แก่เขานั่นเอง ชายหนุ่มผู้นี้ใจกว้างมือเติบ จ่ายให้ทันทีถึงห้าสิบตำลึงเงิน

หมูป่าตัวนั้นนับเป็นสัตว์ร่างยักษ์ตัวเบ้อเริ่ม ตอนนั้นหลิวเหวยรู้สึกเลื่อมใสในตัวเส้าชิงหยวนยิ่งนัก ทว่าหลังจากอีกฝ่ายได้รับเงินไปแล้ว อาศัยช่วงที่เขาไม่ทันสังเกตก็เดินจากไปเสียเฉยๆ จนเขาไม่ทันได้ซักถามทั้งชื่อแซ่และที่อยู่ด้วยซ้ำ

คราวนี้เขาต้องการล่ากวางโรไปมอบให้คนผู้หนึ่ง ซึ่งมีความสำคัญต่อการใหญ่ของเขาเป็นอย่างยิ่ง ในตอนนั้นเขาก็นึกถึงเส้าชิงหยวนขึ้นมาทันที เพียงแต่มิมีข่าวคราวของอีกฝ่ายเลย

ขณะที่เขากำลังขบคิดไตร่ตรองว่าควรจะเปลี่ยนไปหานายพรานคนอื่นพาเข้าป่าขึ้นเขาดีหรือไม่ ก็บังเอิญพบเข้ากับเฉินอวี่หลาน

ฟางซื่อกับเฉินอวี่หลานเดินทางไปร่วมงานมงคลสมรสของหลานชายฟางซื่อ ซึ่งสตรีที่หลานชายแต่งเข้ามาเป็นภรรยานั้น บังเอิญเป็นสาวใช้ชั้นสองข้างกายมารดาของหลิวเหวย ครั้นนางอายุถึงเกณฑ์จึงได้รับการปล่อยตัวออกเรือน และได้ดูตัวจนถูกชะตากับหลานชายของฟางซื่อเข้าพอดี

ในวันที่สองหลังจากเข้าพิธีวิวาห์ สาวใช้ผู้นั้นก็เดินทางมาที่จวนสกุลหลิวเพื่อโขกศีรษะคารวะท่านแม่ของเขา ถือเป็นการบอกกล่าวตามธรรมเนียมความสัมพันธ์นายบ่าว หรืออาจเพื่อบอกให้สกุลฟางล่วงรู้ว่า ก่อนหน้านี้นางเคยเป็นคนโปรดของเรือนเจ้านายและยังมีผู้หนุนหลัง มิใช่ลูกสะใภ้ที่ผู้ใดจะมาข่มเหงรังแกได้ตามอำเภอใจ

ครานั้นเฉินอวี่หลานนึกอยากติดตามมาด้วย โดยอ้างว่าอยากมาเปิดหูเปิดตาดูโลกภายนอก ทั้งยังเอ่ยปากยกยอปอปั้นพี่สะใภ้ลูกพี่ลูกน้องซึ่งเดิมทีเป็นเพียงสาวใช้ผู้นี้ไม่ขาดสาย ผนวกกับมีญาติผู้ใหญ่คอยช่วยพูดเกลี้ยกล่อม สาวใช้ผู้นั้นจนปัญญา จึงจำต้องพาเฉินอวี่หลานร่วมเดินทางมายังจวนสกุลหลิวด้วยกัน

เวลานั้นหลิวเหวยกำลังนั่งสนทนากับมารดา และประจวบเหมาะกับที่เอ่ยถึงเรื่องหมูป่าที่เพิ่งซื้อมาเมื่อสองวันก่อนพอดี

เฉินอวี่หลานได้ยินเข้าก็สะดุดหู เรื่องหมูป่าหรือ นางจำได้ว่าก่อนที่ตนกับมารดาจะออกเดินทางไปบ้านท่านยาย บังเอิญได้ยินเรื่องที่เจ้าลูกหมาป่าในหมู่บ้านล่าหมูป่ามาได้ และเตรียมจะนำเข้าไปขายในตัวอำเภอ

น่าเสียดายที่เวลานั้นตนกับมารดากำลังรีบเร่งออกเดินทาง จึงไม่มีเวลาไปมุงดู

บัดนี้พอได้ฟังหลิวเหวยเอ่ยเช่นนี้ ทั้งช่วงเวลาก็ตรงกัน รูปร่างหน้าตาและอายุก็สอดคล้อง จะเป็นใครไปได้อีกหากมิใช่เส้าชิงหยวน!

ในตอนนั้นเฉินอวี่หลานรู้สึกตื่นเต้นยินดียิ่งนัก สบโอกาสจึงเอ่ยบอกหลิวเหวยด้วยท่าทีเหนียมอายว่า นายพรานผู้นั้นเป็นคนในหมู่บ้านของนางเอง

เมื่อหลิวเหวยได้ยินเข้าก็บอกให้นางช่วยนำทางทันที เพื่อจะมุ่งหน้าไปยังหมู่บ้านตามหาเส้าชิงหยวน

ด้วยเหตุนี้ ในครานั้นกู้หยุนตงจึงได้เห็นหลิวเหวยยืนอยู่กับสองแม่ลูกฟางซื่อ

เพียงแต่นึกไม่ถึงว่า เมื่อวานนี้หลิวเหวยเพิ่งจะมาถึงหมู่บ้านหย่งฝูและได้ดูเรื่องสนุกไปฉากหนึ่ง ยังไม่ทันจะได้พบเส้าชิงหยวน ก็ถูกบ่าวรับใช้ตามตัวมาเสียก่อน โดยบอกว่าที่บ้านมีเรื่องด่วน ให้เขารีบกลับไปทันที

หลิวเหวยจึงจำต้องบอกอย่างเสียดายว่าวันหลังจะมาใหม่ ผู้ใดจะคาดคิดว่าวันนี้ระหว่างทางที่เดินทางมา กลับบังเอิญพบเข้ากับเส้าชิงหยวนเข้าพอดี

ยอดเยี่ยมไปเลย เช่นนี้เรื่องกวางโรของเขาก็มีความหวังแล้ว

ลึกๆ ในใจของหลิวเหวยเชื่อมั่นว่าเส้าชิงหยวนเป็นคนมีความสามารถ เขารู้ดีว่าเส้าชิงหยวนมิได้ขายหมูป่าไปแค่ตัวเดียว

หลิวเหวยคิดถึงเรื่องนี้แล้วในใจก็กระหยิ่มยิ้มย่อง สวรรค์เบื้องบนช่วยเขาแท้ๆ เขาจึงเอ่ยย้ำเพื่อความแน่ใจอีกครา “ประเดี๋ยวพอเจ้าจัดการธุระในตัวอำเภอเสร็จเรียบร้อยแล้ว ก็จะพาข้าเข้าป่าขึ้นเขาได้แล้วใช่หรือไม่ ข้าจะไปล่าด้วยตัวเองเชียวนะ จะพาข้าไปใช่หรือไม่”

เส้าชิงหยวนขมวดคิ้ว คนผู้นี้น่ารำคาญยิ่งนัก

ทว่าจู่ๆ ก็คล้ายนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ เขาหันขวับกลับมาทันควัน ก่อนจะเอ่ยถามอีกฝ่าย “เจ้ารู้จักเผิงจ้งเฟยหรือไม่”

หมายเหตุ

• กวางโร (狍子 — พาวจื่อ): สัตว์ป่าจำพวกกวางขนาดเล็ก ลำตัวสีน้ำตาล มีลักษณะเด่นคืออยากรู้อยากเห็น ซื่อและตื่นคนได้ง่าย เป็นสัตว์ป่าทางภาคเหนือของจีนที่นิยมล่ามาบริโภคเนื้อ