ตอนที่ 1 — 001

บทที่ 1 เรื่องราวในเฟิงตู ลู่เจี๋ยลวี่ตายแล้ว เธอตายในปีที่สิบของยุควันสิ้นโลกระหว่างการต่อสู้ครั้งใหญ่กับราชาซอมบี้ เดิมทีคิดว่าหลังตายจะสามารถเกิดใหม่ในมิติอื่นได้ตามใจผ่านอุปกรณ์ข้ามมิติ หรือไม่ก็ข้ามมิติล้มเหลวจนร่างและวิญญาณดับสูญไปเท่านั้น ผลปรากฏว่า เธอกลับได้พบทางเลือกที่สาม โถงกว้างสว่างราวกับกลางวัน ช่องบริการที่เต็มไปด้วยเสียงผู้คน ลิฟต์ที่มีผู้คนขึ้นลงอย่างไม่ขาดสาย รวมถึงชายคนหนึ่งที่กำลังมีเรื่องกับเจ้าหน้าที่ และตอนถูกลากออกไปก็ยังด่าทอไม่หยุด ถ้าไม่ใช่เพราะสายตาไวและเห็นคำว่าเฟิงตูตอนเดินเข้ามา เธอคงคิดว่าตัวเองย้อนกลับมาก่อนยุคอนาคตวันสิ้นโลกแล้ว คน เอ่อ ไม่สิ ผี มีจำนวนมากก็จริง แต่การดำเนินงานกลับรวดเร็วมาก อีกทั้งเธอยังไม่ต้องไปรับบัตรคิวด้วยซ้ำ เพียงไม่นานเสียงประกาศก็เรียกชื่อของเธอแล้ว ไม่รู้เหมือนกันว่าตั้งแต่ก้าวเข้าประตูมาก็มีการจับคู่ดวงวิญญาณแล้วหรือไม่ เธอไม่รู้และก็ไม่อยากถามอยู่แล้ว ยังไงก็ตายไปแล้ว จะไปสนอะไรอีก “ลู่เจี๋ยลวี่ ผู้มีพลังพิเศษธาตุดินระดับสูงจากโลกวันสิ้นโลกสายเทคโนโลยีหมายเลข 66 ถึงแก่อายุสามสิบสองปี กรุณาตรวจสอบข้อมูลด้วย” ลู่เจี๋ยลวี่รับแท็บเล็ตมา และเพราะอยากรู้ว่าข้างในเขียนอะไรไว้จึงตั้งใจอ่านอย่างละเอียด หลังอ่านจบเธอมีความคิดอยู่เพียงอย่างเดียว คือมันละเอียดชะมัด ละเอียดเกินไปด้วยซ้ำ เรื่องอย่างเคยถูกหมาไล่หรือเคยอ่านนิยายผู้ใหญ่จำเป็นต้องเขียนไว้ด้วยหรือ ตอนทำไม่รู้สึกอะไร แต่ตอนนี้กลับรู้สึกเหมือนหลังตายแล้วยังถูกขุดเรื่องเก่ามาประจาน จนรู้สึกอึดอัดไปทั้งตัว “คุณลู่ มีข้อสงสัยอะไรหรือเปล่า” “ฮ่า ๆ ไม่มีค่ะ” เจ้าหน้าที่เม้มปากยิ้ม “ไม่ต้องอายหรอก เอาอย่างนี้แล้วกัน เรื่องแค่นี้พวกเราไม่ได้สนใจเอาไปเมาท์ต่อหรอก” ลู่เจี๋ยลวี่ “...” “ต่อจากนี้ฉันต้องทำอะไรล่ะ” รีบ ๆ ผ่านช่วงนี้ไปเถอะ ไม่ใช่เรื่องน่าภูมิใจอะไรสักหน่อย “อ้อ ต่อไปก็เป็นแบบนี้ ตอนนี้โลกสายเทคโนโลยีส่วนใหญ่มีอัตราการเกิดต่ำ โควตาเกิดใหม่ไม่เพียงพอ หากคุณเลือกเกิดใหม่ จะมีสองทางเลือก” “หนึ่ง ไปเกิดในประเทศที่มีประชากรมากของโลกเหล่านั้น หรือไม่ก็เข้าคิวรอหลายร้อยถึงหลายพันปี แต่ถ้าเลือกประเทศจีน ตามแต้มบุญที่คุณมี ระยะเวลาจะสั้นลงเล็กน้อย” “ส่วนข้อสอง คือไปเกิดในโลกยุคโบราณ เราสามารถจัดให้คุณเกิดเป็นชนชั้นสูงได้ คุณจะเลือกแบบไหน” ลู่เจี๋ยลวี่หัวเราะเยาะในใจ จะเลือกอะไรล่ะ ไม่มีสักข้อที่อยากเลือก ถ้าเลือกข้อแรกก็ไม่เท่ากับให้เธอไปเกิดใหม่ในพวกประเทศนั้นหรือ ไม่ว่าจะตู้ตู้ เฟยเฟย อาไท่ หรือเสี่ยวเหมี่ยน สถานที่แบบนั้นมีอะไรให้น่าไปเกิดใหม่กัน หรือจะเอาไว้เพิ่มประสบการณ์การเกิดใหม่ ส่วนชนชั้นสูงในยุคโบราณก็ไม่ต้องพูดถึง ไม่ว่าจะเป็นชนชั้นสูงหรือสามัญชน สถานะผู้หญิงล้วนเป็นหลุมยักษ์ทั้งนั้น เธอไม่อยากให้ชาติหน้าต้องเหนื่อยสายตัวแทบขาดและต่อสู้กับทั้งสังคมอีก เหนื่อยมาทั้งชีวิตแล้วยังจะให้เริ่มใหม่อีกหรือ ไม่มีทาง เธอไม่อยากขยับตัวเลยสักนิด “มีทางเลือกอื่นอีกไหมคะ ฉันว่าตำแหน่งข้าราชการยมโลกก็ดูดีนะ” เจ้าหน้าที่หัวเราะแห้ง ๆ “ฮ่า ๆ ก็ดีนะ ผมก็ว่าดีเหมือนกัน เพียงแต่ตอนนี้ไม่มีตำแหน่งว่างแล้ว” “ถ้าอยากเข้าทำงานก็ต้องรอ รอให้เพื่อนร่วมงานคนไหนเบื่องานและอยากไปเกิดใหม่ก่อน ถึงจะมีตำแหน่งว่าง” “คุณเป็นผู้มีบุญกุศลสูง เรื่องนี้ถือว่าได้เปรียบ เข้าคิวติดสามร้อยอันดับแรกแน่นอน” “ที่แท้ยมโลกก็มีตำแหน่งฝากกันเหมือนกันสินะ” สามร้อยอันดับแรกงั้นหรือ ฟังจากที่อีกฝ่ายพูด ต่อให้รอเป็นพันปีอาจยังไม่ถึงคิว เส้นทางนี้ไปไม่รอด “แล้วมีทางเลือกอื่นอีกไหม” “มีสิ บางทีคุณอาจสนใจแผนกทะลุมิติ” “แผนกทะลุมิติ ทำภารกิจทะลุมิติงั้นเหรอ” “โอ้ ฟังดูก็รู้เลยว่าเป็นคนคอเดียวกัน แบบนี้นะ ผมจะเขียนจดหมายแนะนำให้ คุณลองไปฟังรายละเอียดดูก่อน ถ้าไม่ชอบค่อยกลับมาทำเรื่องเข้าคิวเกิดใหม่” “ก็ได้ค่ะ แต่ทำไมถึงเขียนจดหมายแนะนำให้ฉันล่ะ เราเคยรู้จักกันมาก่อนหรือ” “ไม่เคยสิ ก็คุณเป็นผู้มีบุญกุศลสูงนี่ ถ้าจัดการเรื่องของคุณได้เรียบร้อย ผมก็มีโอกาสได้รางวัลพนักงานดีเด่นประจำปี ซึ่งรางวัลดีมาก” ลู่เจี๋ยลวี่นิ่งไปชั่วขณะ ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง เธอนึกว่าอีกฝ่ายถูกชะตากับเธอเสียอีก สุดท้ายก็เป็นสัญชาตญาณของมนุษย์เงินเดือนอยู่ดี ซึ่งก็ถูกแล้ว ใต้หล้าผู้คนต่างวิ่งวุ่นเพราะผลประโยชน์ ยมโลกก็เหมือนกัน สุดท้ายก็ล้วนเคยเป็นมนุษย์มาก่อน แต่พูดอีกอย่าง การที่อีกฝ่ายมีจุดประสงค์และพูดออกมาตรง ๆ ยังทำให้เธอสบายใจกว่าการได้โชคหล่นจากฟ้า ลู่เจี๋ยลวี่รับจดหมายแนะนำ ขอบคุณเจ้าหน้าที่ แล้วเดินตามป้ายบอกทางไปยังแผนกทะลุมิติ ไปถึงเร็วก็จบเร็ว ถึงจะเป็นยมโลกเธอก็ต้องหาที่พักก่อนอยู่ดี หวังว่าที่นี่จะมีหอพักพนักงาน แบบนั้นเธอจะได้ลดเรื่องยุ่งยากไปได้มาก “สวัสดีค่ะ ฉันลู่เจี๋ยลวี่ นี่คือจดหมายแนะนำของฉัน ขอถามหน่อยว่าที่นี่เป็นอย่างไรบ้าง” “แค่ก ๆ สวัสดีครับ คืออย่างนี้ ไม่ทราบว่าคุณเคยได้ยินเรื่องสามพันมหาโลกหรือเปล่า” “เคยสิ สามพันมหาโลก สามพันโลกชั้นกลาง สามพันโลกชั้นเล็ก อ้อ ใช่แล้ว ยังมีนักเขียนจำนวนไม่น้อยเสนอแนวคิดว่านิยาย ภาพยนตร์ เกม และสิ่งอื่น ๆ สามารถก่อกำเนิดเป็นโลกของตัวเองได้” “ถูกต้อง ที่บอกว่าสามพันเป็นเพียงตัวเลขสมมติ ความจริงมีเท่าไรมีแต่ผู้ยิ่งใหญ่ระดับสูงเท่านั้นที่รู้ ส่วนพวกเจ้าหน้าที่ระดับล่างอย่างเราแค่รักษาเสถียรภาพก็พอ และเพราะแบบนั้นจึงเกิดปัญหาหนึ่งขึ้น” “ปัญหาอะไร หรือว่าจะเหมือนในนิยายจริง ๆ ที่ความอาฆาตพุ่งทะลุฟ้าจนขัดขวางการพัฒนาของโลกย่อย” ชายคนนั้นตบมือฉาดหนึ่งที “ใช่เลย ดูท่าคุณจะมีประสบการณ์ไม่น้อยนะ ลู่เจี๋ยลวี่ใช่ไหม ขอแนะนำตัวอย่างเป็นทางการ ผมคือเมิ่งอู๋มิ่ง หัวหน้าแผนกทะลุมิติ ยินดีที่ได้รู้จัก” “สวัสดีค่ะหัวหน้าเมิ่ง ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกันค่ะ” ก็แค่พูดตามมารยาทเท่านั้น เธอเคยเป็นมนุษย์เงินเดือนมาก่อน เรื่องเล็กน้อย “งั้นเรามาต่อกัน เพราะเหตุนี้ หน้าที่ของแผนกทะลุมิติของเราจึงเป็นการเข้าไปในโลกเหล่านั้น ทำตามความปรารถนาของพวกเขา สลายความอาฆาต และช่วยให้โลกย่อยดำเนินไปอย่างปกติ” ลู่เจี๋ยลวี่ไม่ได้คัดค้านอะไรกับเรื่องนี้เลย ในฐานะหนอนหนังสือมาหลายปี เธอฝึกจิตใจให้สงบนิ่งไม่หวั่นไหวไปนานแล้ว แต่... “หัวหน้าเมิ่งคะ ฉันมีคำถามหนึ่งเก็บไว้ในใจมานานมาก และไม่เคยหาคนที่ตอบได้ ตอนนี้มีโอกาสแล้วจึงอยากถามให้หายสงสัย” “ถามมาได้เลย ผมจะตอบทุกอย่างที่รู้” เมิ่งอู๋มิ่งเองก็อยากดึงคนเข้าทีมให้เร็วที่สุด ทุกวันนี้พนักงานดี ๆ หายาก ไม่ว่าจะบนโลกมนุษย์หรือยมโลกก็เหมือนกัน แผนกทะลุมิติของพวกเขามีหน้าที่สลายความอาฆาต หากส่งคนมั่ว ๆ เข้าไป เขากลัวว่าความอาฆาตจะไม่ลดลงแต่กลับเพิ่มขึ้น หากพลาดจนทำให้โลกย่อยล่มเร็วกว่าเดิม เขาก็ต้องรับผิดชอบร่วมด้วย แต้มบุญจะถูกหักจนอยากตายอีกรอบ ดังนั้นคนตรงหน้าที่มีบุญกุศลสูง แถมยังเป็นบุญกุศลที่สร้างขึ้นเอง จึงน่าสนใจมาก อย่างน้อยเรื่องนิสัยใจคอก็พอเชื่อถือได้ “คือว่า ทำไมไม่ให้พวกเขากลับไปเองล่ะ แล้วพวกเราซึ่งเป็นคนนอกไปทำความปรารถนาแทน แบบนั้นจะสลายความอาฆาตของพวกเขาได้จริงหรือ” “อย่างแรก ผมไม่สามารถให้พวกเขาเกิดใหม่พร้อมความทรงจำได้ ไม่อย่างนั้นสถานการณ์จะควบคุมไม่ได้ แต่ถ้าทำแบบนั้นก็มีโอกาสสูงมากที่จะกลับไปอย่างเสียเปล่า” “เพราะนิสัยของคนคนหนึ่งนั้นเปลี่ยนยากมาก และพวกเขาเองก็อาจไม่กล้ากลับไปเผชิญหน้ากับคนที่เคยทำร้ายตัวเองอีก” “ต่อให้กล้าก็เถอะ การเกิดใหม่ไม่ได้ทำให้ฉลาดขึ้น บางทีเริ่มใหม่อีกรอบอาจแย่กว่าชาติแรกด้วยซ้ำ” ฟังดูมีเหตุผลอยู่เหมือนกัน หรือจะให้ล้มเหลวแล้วลองใหม่อีกรอบ ใครจะมีเวลามานั่งเล่นแบบนั้น “แล้วอีกเรื่องหนึ่ง ถ้าฉันไปทำความปรารถนาให้ตัวประกอบ นางร้าย หรือนางเอก” “แต่ระหว่างนั้นกลับมีคนอื่นเกิดความอาฆาตขึ้นมาอีก อย่างนั้นก็ต้องส่งคนเข้าไปสลายความอาฆาตอีกไม่ใช่หรือ แบบนี้มันจะไม่มีวันจบสิ้นหรือเปล่า” “เพราะงั้นหลังจากเข้าไปแล้ว พยายามอย่าไปเกี่ยวข้องกับตัวละครในเนื้อเรื่องมากนัก” สิ่งที่เมิ่งอู๋มิ่งไม่ได้พูดคือ คิดหรือว่าทุกคนจะมีสิทธิ์ได้รับการสลายความอาฆาต ต้องมีบุญกุศลก่อนถึงจะได้คิว หากไม่มีบุญกุศล ใครจะมาสนใจ เฟิงตูมีวิธีจัดการวิญญาณอาฆาตมากมายอยู่แล้ว ที่ยอมปลอบโยนก็เพราะมีผลประโยชน์ตอบแทนเท่านั้น ลู่เจี๋ยลวี่เข้าใจทันที “เข้าใจแล้ว ก็คือใช้ชีวิตของตัวเองให้ดี และไม่ต้องไปยุ่งเรื่องของคนอื่น” “สอนได้ง่ายจริง ๆ” “แล้วอีกคำถามหนึ่ง ฉันจะถูกส่งไปอยู่ฝ่ายไหน” เมิ่งอู๋มิ่งยิ้ม “ดูท่าคุณจะรู้เรื่องสายงานนี้ดีนะ ขนาดเรื่องฝ่ายย่อยยังรู้” “ก็ใครไม่เคยเป็นมนุษย์เงินเดือนบ้างล่ะ ฉันมีประสบการณ์” แผนกทะลุมิติใหญ่ขนาดนี้ จะไม่มีฝ่ายย่อยหลายฝ่ายได้อย่างไร ขนาดบริษัทเล็ก ๆ ยังมีหลายแผนกเลย “งั้นผมจะอธิบายคร่าว ๆ ให้ฟัง แผนกทะลุมิติของเรามีขอบเขตงานกว้างมาก หากแบ่งตามโลกก็มีโลกโบราณ โลกปัจจุบัน โลกดวงดาว โลกวันสิ้นโลก โลกเซียน และอื่น ๆ” “หากแบ่งตามประเภทก็มีแนวนางเอกเก่ง แนวปลูกผักสร้างตัว แนวชิงอำนาจ แนวตบหน้าตัวร้าย รวมถึงนิยายยุคสมัย นิยายดราม่าและอีกมากมาย ซึ่งฝ่ายย่อยก็คือการนำหมวดเหล่านี้มาผสมกัน แน่นอนว่ารายละเอียดพวกนี้คุณไปอ่านในเอกสารได้” “ก่อนอื่นผมจะเล่าเรื่องสวัสดิการก่อน หลังเข้าทำงานสำเร็จจะได้รับจัดสรรหอพักทันที ต้องรู้ไว้นะว่าช่วงหลายปีมานี้เฟิงตูคนแน่นมาก การมีที่พักสักแห่งไม่ใช่เรื่องง่าย” “อีกอย่างคือทำภารกิจสำเร็จหนึ่งโลกจะได้รับแต้ม และแต้มสามารถใช้ซื้อของจากห้างหมื่นโลกได้” “โลกแรกมีสวัสดิการสำหรับพนักงานใหม่ ต่อให้ทำภารกิจไม่สำเร็จก็ไม่ถูกหักแต้ม แต่หลังจากนั้นจะไม่มีสิทธิพิเศษแบบนี้แล้ว” “ถ้าภารกิจล้มเหลวจะเกิดอะไรขึ้น แล้วถ้าตายในโลกภารกิจจะมีผลอย่างไร” “ภารกิจล้มเหลวจะถูกหักแต้ม แต่ทางที่ดีที่สุดคืออย่าให้แต้มติดลบ เพราะจะส่งผลต่อดวงวิญญาณของคุณ” “ส่วนถ้าตายในโลกภารกิจ ก็ตายสิ ตายแล้วก็กลับมาบ้านอันแสนอบอุ่นของเราอยู่ดี” เออแฮะ ฟังดูมีเหตุผลมาก ยมโลกก็เป็นสถานที่ดูแลคนตายอยู่แล้วนี่นา เมิ่งอู๋มิ่งพูดต่อ “หลังเข้าทำงาน คุณจะได้รับป้ายชะตาชีวิตหนึ่งชิ้น และระบบผู้ช่วยสำหรับทำภารกิจอีกหนึ่งตัว” “คุณจะต้องทิ้งพลังวิญญาณส่วนหนึ่งไว้ในป้ายชะตาชีวิต หากเกิดอันตรายถึงชีวิต พวกเราจะสามารถตรวจสอบได้ตลอดเวลา” “หากเกิดเหตุไม่คาดฝัน ระบบก็สามารถพาคุณถอนตัวออกมาได้ทุกเมื่อ รับรองว่าจะไม่เกิดปัญหาวิญญาณกลับมาไม่ได้ นี่คือสวัสดิการของข้าราชการ” “แน่นอนว่าหากคุณไปโลกเซียน ก็ช่วยระวังตัวสักหน่อย เผลอ ๆ ถูกฆ่าจนวิญญาณสลายจริง ๆ ต่อให้เราอยากช่วยก็ช่วยไม่ได้” “ระบบเป็นฝ่ายควบคุมหลักหรือคะ” “ผมรู้อยู่แล้วว่าคนอ่านนิยายเยอะต้องถามแบบนี้ แต่ของเราเป็นระบบผู้ช่วย” “พวกเราเป็นหน่วยงานของยมโลก ส่งคนไปอย่างถูกต้องตามขั้นตอน และมีความร่วมมือกับกฎสวรรค์ของแต่ละโลก” “ไม่มีเรื่องภารกิจล้มเหลวแล้วลบวิญญาณแน่นอน” “หากคุณพบสิ่งผิดปกติในโลกภารกิจ ป้ายชะตาชีวิตก็คือหลักประกันชั้นที่สองที่พวกเรามอบให้” “คุณสามารถใช้มันกลับมายมโลกได้ทุกเมื่อ”