ตอนที่ 28 — ตอนที่ 28 กวาดเสบียงถนนอุปกรณ์สัตว์เลี้ยงไปสองสาย

ด้วยแรงต้านของมวลน้ำ แม้กระจกจะแตกร้าว แต่เศษกระจกก็ไม่ได้ปลิวกระจายไปทั่ว หากแต่ค่อยๆ จมดิ่งลงสู่ก้นน้ำอย่างช้าๆ

หนานฉือรอคอยจนกระทั่งเศษกระจกทั้งหมดจมลงสู่พื้น จึงค่อยคิดจะว่ายเข้าไปข้างใน

เพิ่งจะเตรียมขยับตัว หนานฉือพลันนึกถึงแมวทั้งสี่ตัวขึ้นมาได้ จึงรีบกวาดสายตามองไปรอบๆ เพื่อตามหาร่างของพวกมัน

ทว่าหนานฉือเพิ่งจะหันศีรษะไป ก็แลเห็นร่างยักษ์ใหญ่เงาหนึ่งกำลังแหวกว่ายเข้าไปในช่องหน้าต่างอย่างรวดเร็ว

เมื่อเพ่งมองดู ก็พบว่าเป็นไจ่ไจ๋นั่นเอง

เมื่อมีไจ่ไจ๋เป็นผู้นำ บรรดาแมวตัวอื่นๆ ก็พากันว่ายตามเข้าไปติดๆ

เถียนเถียนที่รั้งท้ายอยู่ด้านหลัง ถึงขั้นหันมาโบกอุ้งเท้าให้หนานฉือ ราวกับกำลังส่งสัญญาณเร่งให้หนานฉือรีบตามเข้าไปเร็วๆ

ใบหน้าของหนานฉือสวมหน้ากากออกซิเจนอยู่ จึงทำได้เพียงแย้มยิ้มออกมาอย่างไร้เสียง แล้วเร่งความเร็วแหวกว่ายตามเข้าไป

ภายในร้านเอ่อล้นไปด้วยน้ำมานานแล้ว ข้าวของเครื่องใช้พลาสติกบางส่วนล้วนลอยเคว้งคว้างอยู่กลางน้ำ

ทว่าชั้นวางสินค้า เนื่องจากวางของอัดแน่นจนมีน้ำหนักมาก จึงยังคงตั้งตระหง่านอยู่อย่างมั่นคง

บนชั้นวางมีทั้งอาหารแมว อาหารกระป๋องแมว ทรายแมว ขนมแมวเลีย และฟรีซดราย สิ่งเหล่านี้ล้วนได้รับการปิดผนึกมาอย่างแน่นหนา

แต่ต่อให้มิดชิดเพียงใด มันก็แช่อยู่ในน้ำมานานครึ่งเดือนแล้ว หนานฉือจึงไม่แน่ใจว่าของข้างในเน่าเสียไปแล้วหรือยัง

ในยามนี้ไม่มีสภาพแวดล้อมที่เอื้ออำนวยให้เปิดตรวจดู หนานฉือจึงกวาดเก็บทั้งสิ่งของและชั้นวางสินค้าเข้าไปในมิติช่องว่างพร้อมกันเสียเลย

ทว่าคราวนี้หนานฉือไม่ได้นำสิ่งของเข้าไปเก็บไว้ในห้องใต้ดิน หากแต่วางกองไว้บนที่ดินว่างเปล่าสองฟากฝั่งลำธาร รอให้กลับถึงบ้านแล้วค่อยจัดระเบียบและตรวจเช็กดูอย่างละเอียดอีกที

ชั้นวางสินค้าในร้านถูกหนานฉือกวาดเข้ามิติไปจนหมด ห้องทั้งห้องจึงพลันโล่งเตียนในพริบตา ประตูบานเล็กที่เชื่อมไปยังโกดังเก็บสินค้าจึงเผยออกมาให้เห็น

หนานฉือกำลังจะว่ายตรงไปยังประตูบานเล็ก ก็เห็นไจ่ไจ๋ว่ายน้ำตรงรี่เข้ามาหา ในปากคาบถังพลาสติกทรงกลมใบหนึ่งเอาไว้

เธอเอื้อมมือไปรับถังใบนั้นมาดูใกล้ๆ ก็พบว่าด้านในบรรจุของเล่นชิ้นเล็กๆ สำหรับหยอกล่อแมวเอาไว้เต็มเปี่ยม ซึ่งล้วนเป็นของเล่นประเภทที่เธอเคยซื้อมาให้พวกมันทั้งสิ้น

ของเล่นเหล่านี้หากไม่ทำจากพลาสติก ก็พันด้วยเชือกป่าน อีกทั้งยังบรรจุอยู่ในกล่องพลาสติกที่ปิดสนิท จึงลอยละล่องอยู่เหนือน้ำ

หากไม่ใช่เพราะไจ่ไจ๋คาบมาให้ หนานฉือคงไม่คิดจะเก็บมันเลยสักนิด เพราะของเล่นจำพวกนี้ ในห้องใต้ดินของมิติมีตุนไว้มากมายจนนับไม่ถ้วน

ทว่าเมื่อเห็นท่าทางกระตือรือร้นอยากได้เป็นอย่างยิ่งของไจ่ไจ๋ หนานฉือจึงเก็บมันเข้าไปในมิติช่องว่างแต่โดยดี พร้อมกับยื่นมือไปลูบหัวมันเบาๆ “ฉันช่วยเก็บไว้ให้นะ พอกลับไปแล้วจะเอาออกมาให้นายเล่น”

ไจ่ไจ๋หรี่ตาลงอย่างมีความสุข ก่อนจะว่ายน้ำผละออกไปอย่างร่าเริง

เมื่อมีไจ่ไจ๋เป็นตัวเปิด บรรดาแมวตัวอื่นๆ ก็พากันเลียนแบบบ้าง ต่างแยกย้ายกันไปเสาะหาของที่ตนเองถูกใจ แล้วคาบมาส่งให้หนานฉือ

หนานฉือไม่ปฏิเสธเลยแม้แต่น้อย ยินดีเก็บรับเอาไว้ทั้งหมด

ห้องใต้ดินในมิติช่องว่างกว้างใหญ่ไร้ขอบเขต ของที่เหล่าเจ้านายทั้งสี่ตัวต้องการ ย่อมต้องขนกลับไปให้หมด!

ในเวลาเดียวกัน หนานฉือก็ว่ายลึกเข้าไปในโกดังเก็บของ

โกดังชั้นล่างมีขนาดเล็ก จึงเก็บของไว้ได้ไม่มากนัก หนานฉือจึงว่ายทวนบันไดขึ้นไปยังชั้นสอง

โชคดีที่ข้าวของบนชั้นสองไม่ทำให้หนานฉือต้องผิดหวัง

กล่องกระดาษที่ถูกน้ำท่วมขังจนเปื่อยยุ่ยเสียรูปทรงวางซ้อนกันเป็นพะเนิน มองปราดเดียวก็รู้ว่าด้านในมีสินค้าอยู่เป็นจำนวนมาก

หนานฉือไม่คิดจะเสียเวลาเปิดดู เธอเดินหน้ากวาดเก็บเข้ามิติอย่างต่อเนื่อง

ของบนชั้นสองมีจำนวนมหาศาลจริงๆ แต่ความเร็วในการเก็บกวาดของหนานฉือก็รวดเร็วอย่างยิ่ง ใช้เวลาเพียงไม่นานก็เก็บสินค้าจนเกลี้ยงเกลา

เพียงแค่ร้านค้าแห่งเดียว ก็ทำให้หนานฉือเก็บเกี่ยวผลประโยชน์ได้มากมายถึงเพียงนี้ ไม่ต้องพูดถึงเลยว่าบริเวณนี้มีถนนที่เปิดเป็นร้านจำหน่ายอุปกรณ์และอาหารสัตว์เลี้ยงอยู่ถึงสองสาย

ขอเพียงกวาดสินค้าจากถนนทั้งสองสายนี้จนหมด การเดินทางออกมาในครั้งนี้ก็นับว่าคุ้มค่าเกินพอแล้ว!

ในใจหนานฉือคิดเช่นนั้น และสองมือก็ลงมือทำเช่นนั้นจริงๆ

การเคลื่อนไหวอยู่ใต้น้ำไม่เหมือนกับการก้าวเดินบนบก ต่อให้หนานฉือจะมีทักษะการดำน้ำที่ยอดเยี่ยม ทั้งร่างกายยังได้รับการปรับปรุงให้แข็งแกร่งด้วยน้ำพุวิเศษแล้วก็ตาม แต่หลังจากเก็บกวาดถนนทั้งสองสายนี้จนหมดสิ้น เธอก็เหนื่อยหอบจนแทบหมดแรง

หนานฉือไม่โลภมากไปกว่านี้ เธอค่อยๆ ลอยตัวขึ้นสู่ผิวน้ำ แล้วปีนกลับขึ้นไปบนเรือจู่โจม

วินาทีที่ถอดหน้ากากออกซิเจนออก หนานฉือรู้สึกราวกับตนเองได้ฟื้นคืนชีพขึ้นมาใหม่อีกครั้ง เธออ้าปากกอบโกยอากาศเข้าปอดพลางหอบหายใจอย่างหนักหน่วง

เมื่อก้มมองนาฬิกาข้อมือที่วางอยู่บนเรือ ถึงได้รู้ว่าตอนนี้ล่วงเลยมาถึงบ่ายโมงตรงแล้ว

เธออยู่ใต้น้ำมานานถึงสามชั่วโมงเต็ม

พอหันไปมองแมวทั้งสี่ตัวที่ยังคงแหวกว่ายเล่นน้ำกันอย่างสนุกสนาน หนานฉือก็อดอิจฉาพวกมันอย่างสุดซึ้งไม่ได้

หากร่างกายของเธอสามารถวิวัฒนาการได้เหมือนกับแมวทั้งสี่ตัวล่ะก็ อย่าว่าแต่ถนนสองสายนี้เลย ก่อนฟ้ามืดเธอคงกวาดข้าวของในตลาดค้าส่งแห่งนี้เข้ามิติได้จนเกลี้ยงแน่

คงเป็นเพราะเห็นหนานฉือขึ้นเรือไปแล้ว หรืออาจเป็นเพราะเล่นสนุกกันมานานพอแล้ว แมวทั้งสี่ตัวจึงปีนขึ้นเรือตามมาทีละตัว

ทันทีที่ขึ้นมาบนเรือ แมวทั้งสี่ตัวก็คืนร่างกลับสู่ขนาดปกติ พวกมันยืนเกาะเบาะที่นั่ง ชูคอขึ้นแล้วสะบัดขนอย่างแรง จนละอองน้ำกระเซ็นไปทั่วทุกทิศทาง

หนานฉือเห็นดังนั้น จึงรีบหยิบผ้าขนหนูแห้งสะอาดออกมาจากมิติช่องว่าง แล้วลงมือเช็ดตัวให้พวกมันทีละตัวอย่างทะนุถนอม

ปากก็คอยเอ่ยกำชับไปพลาง “พวกแกห้ามกระโดดลงน้ำอีกแล้วนะ ได้ยินไหม”

สภาพอากาศในตอนนี้หนาวเย็นมากแล้ว อุณหภูมิเหลือเพียงไม่กี่องศาเท่านั้น

แม้ฝนจะหยุดตกแล้ว แต่สายลมยังคงพัดกรรโชกอยู่ เมื่อสายลมพัดมาปะทะตัว หนานฉือก็ยังรู้สึกหนาวสะท้านขึ้นมาเบาๆ

ต่อให้ร่างกายของแมวทั้งสี่ตัวจะวิวัฒนาการแล้วก็ตาม แต่ก็ไม่อาจประมาทเลินเล่อได้

หลังจากเล่นสนุกจนหนำใจแล้ว แมวทั้งสี่ตัวก็ว่าง่ายเชื่อฟังเป็นอย่างดี พวกมันยอมให้หนานฉือเช็ดเนื้อเช็ดตัวแต่โดยดี นั่งนิ่งๆ อยู่ตรงนั้นไม่ขยับเขยื้อน

หนานฉือเพิ่งจะเช็ดตัวให้พวกมันจนแห้งสนิท กำลังคิดจะขับเรือแล่นออกไปข้างหน้า ทว่าจู่ๆ ก็ได้ยินเสียงคำรามของเครื่องยนต์ดังกระหึ่มขึ้นมา

หนานฉือหันขวับไปมองตามทิศทางของเสียงโดยสัญชาตญาณ ก็เห็นเรือจู่โจมหลายลำกำลังแล่นตรงดิ่งเข้ามาทางนี้ด้วยความเร็วสูง

พวกมันแล่นมาเร็วมาก จนแหวกผืนน้ำเกิดเป็นละอองคลื่นสาดกระจาย ผิวน้ำที่เคยสงบนิ่งพลันปั่นป่วนขึ้นมาทันตา

หนานฉือไม่แน่ใจว่าคนที่มาเป็นใคร จึงรีบเก็บแมวทั้งสี่ตัวกลับเข้าไปในมิติช่องว่างอย่างรวดเร็ว พร้อมกับจับจ้องมองเรือจู่โจมที่ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ด้วยความระแวดระวัง

ผ่านไปราวสามนาที เรือจู่โจมสามลำก็แล่นเข้ามาจอดเทียบใกล้กับหนานฉือ ความเร็วของเรือชะลอลง

เรือจู่โจมของพวกเขาไม่มีหลังคาผ้าใบ และมีขนาดเล็กกว่าเรือของหนานฉือ

บนเรือจู่โจมแต่ละลำมีคนนั่งอยู่สามคน และทุกคนล้วนเป็นผู้ชายฉกรรจ์

พวกเขาสวมเสื้อหนัง กางเกงหนัง และรองเท้าบูตเป็นหลัก บนใบหน้าสวมแว่นตากันแดด สีหน้าท่าทางดูอหังการและคึกคะนอง บางคนถึงกับส่งเสียงโห่ร้องตะโกนก้องออกมาเป็นระยะ

เพียงแค่เห็นการแต่งกายของพวกเขา หนานฉือก็รู้ได้ทันทีว่า คนพวกนี้ก็คงออกมาตระเวนงมหาเสบียงและสิ่งของเหมือนกับเธอนั่นเอง

“โอ้โฮเฮะ! นึกไม่ถึงว่าจะมีเรือจู่โจมลำหนึ่งมาจอดลอยลำอยู่ตรงนี้แล้ว! พี่เฉิงดูสิ มีคนมาถึงเร็วกว่าพวกเราเสียอีก”

“คนเดียวเองเหรอเนี่ย แถมยังเป็นสาวน้อยคนสวยอีกต่างหาก?”

“เรือจู่โจมลำนี้ใหญ่กว่าของพวกเราตั้งเยอะ มีหลังคาด้วยแฮะ ถ้าเป็นของพวกเราก็คงดีไม่น้อยเลย พี่เฉิงว่าจริงไหมล่ะ”

ชายฉกรรจ์หลายคนตะโกนพูดคุยกันเสียงดัง ทว่าชายคนที่ถูกเรียกว่าพี่เฉิงกลับยังคงปิดปากเงียบ ไม่เอ่ยอะไรออกมาแม้แต่คำเดียว

ในระยะประชิดขนาดนี้ อีกทั้งเสียงของพวกเขายังดังลั่น หนานฉือย่อมได้ยินบทสนทนาทั้งหมดอย่างแจ่มชัด

หากเปลี่ยนเป็นคนอื่น ตกอยู่ในสภาพแวดล้อมเช่นนี้ ทั้งฝ่ายตรงข้ามมีจำนวนคนมากกว่า อีกทั้งยังได้ยินคำพูดกำกวมทำนองนั้น ย่อมต้องรู้สึกหวาดระแวงและอกสั่นขวัญแขวน จนถึงขั้นอยากจะรีบสตาร์ตเรือแล่นหนีไปในทันที

ทว่าหนานฉือกลับไม่มีความหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย สีหน้าของเธอยังคงสงบนิ่งเยือกเย็น จ้องมองพวกเขากลับไป

ชายคนที่ถูกเรียกว่าพี่เฉิงก็กำลังกวาดสายตามองสำรวจหนานฉืออยู่เช่นกัน สายตาของเขาประสานเข้ากับสายตาของหนานฉือโดยธรรมชาติ

หลังจากสบตากันอยู่ชั่วครู่ พี่เฉิงก็หัวเราะร่าออกมาอย่างเปิดเผย “พวกแก ไอ้หมาพวกนี้นี่! พวกเราก็มีเรือจู่โจมของตัวเองอยู่แล้ว จะไปอิจฉาตาร้อนอยากได้ของคนอื่นเขาทำไมกัน อะไรกัน พอเห็นเขาเป็นสาวน้อยน่ารักหน้าตาสะสวย ก็คิดจะทิ้งฉันแล้วไปเข้าพวกกับเธอหรือไงวะ”