ตอนที่ 52 — ตอนที่ 52 บ้านของหลิวชุนหัวถูกน้ำท่วมแล้ว

หนานฉือเอ่ยถามด้วยความจริงใจ ทว่าน่าเสียดายที่แมวน้อยทั้งสี่ตัวพูดไม่ได้ ได้แต่เอียงคอจ้องมองหนานฉือตาแป๋ว

ในจังหวะที่หนานฉือกำลังงุนงงเป็นไก่ตาแตก จู่ๆ แมวทั้งสี่ตัวก็เปลี่ยนทิศทาง เดินตรงไปยังหน้าประตูห้อง

พอไปถึงหน้าประตู แมวทั้งสี่ตัวก็ทำท่าทางเดียวกันขึ้นมาพร้อมกัน นั่นคือ——เช็ดกระจก

ขาหลังยืนหยัดบนพื้น สองขาหน้าตะกุยแผ่นประตูอย่างไม่หยุดหย่อน

คนที่ดูออกย่อมรู้ว่าพวกมันอยากให้เปิดประตู แต่คนที่ไม่เข้าใจคงนึกว่าพวกมันกำลังช่วยเช็ดกระจกอยู่จริงๆ

นับตั้งแต่ฝนตกกระหน่ำเป็นต้นมา แมวทั้งสี่ตัวไม่เคยมีท่าทางอยากออกไปข้างนอกอย่างร้อนรนถึงเพียงนี้มาก่อน

เมื่อมองดูท่าทางของพวกมัน หนานฉือก็รู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาด คล้ายกับเคยเห็นภาพเหตุการณ์ทำนองนี้ที่ไหนมาก่อน

หลังจากหรี่ตาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง หนานฉือก็กระจ่างแจ้งขึ้นมาทันที

เมื่อครู่นี้ตอนอยู่ที่ห้อง 3202 เจ้าเต่าที่นักพรตเฒ่าเลี้ยงไว้ ก็ทำท่าแบบนี้เหมือนกันไม่ใช่เหรอ

ในอดีตเวลาหนานฉือกลับมาจากข้างนอก แมวทั้งสี่ตัวก็ไม่ได้มีปฏิกิริยาอะไรเป็นพิเศษ

วันนี้จู่ๆ กลับทำตัวผิดปกติขนาดนี้ จะเป็นเพราะพวกมันได้กลิ่นของเต่าตัวนั้นที่ติดอยู่บนตัวเธอหรือเปล่า

ประสาทรับกลิ่นของแมวนั้นไวเป็นพิเศษ ตัวหนานฉือเองไม่อาจสัมผัสได้ว่าบนตัวมีกลิ่นอะไร แต่แมวย่อมดมกลิ่นได้ เรื่องนี้จึงไม่ใช่เรื่องแปลกแต่อย่างใด

หลังจากคิดจนเข้าใจกระจ่าง หนานฉือก็ค่อยๆ ลุกขึ้นยืน เดินไปข้างกายแมวทั้งสี่ตัว แล้วยื่นมือออกไปลูบศีรษะของพวกมันเบาๆ

"วันนี้ให้พวกแกออกไปไม่ได้หรอกนะ แต่ถ้ามีโอกาสในวันข้างหน้า ฉันจะพาพวกแกไปเจอเจ้าเต่าตัวนั้นแน่นอน"

แมวทั้งสี่ตัวนับตั้งแต่เกิดการวิวัฒนาการ ก็แสนรู้และเข้าใจจิตใจมนุษย์มากขึ้น อีกทั้งยังฟังคำพูดของหนานฉือรู้เรื่อง

พวกมันเอียงคอจ้องมองหนานฉืออยู่พักหนึ่ง คล้ายกำลังใคร่ครวญคิดตาม

ผ่านไปครู่หนึ่ง พวกมันจึงค่อยยอมวางขาทั้งสี่ข้างลงกับพื้น ชูหางขึ้นสูง แล้วเยื้องย่างด้วยฝีเท้าแมวอันสง่างาม เดินกลับไปยังห้องนั่งเล่นทีละก้าว

เมื่อเห็นดังนั้น หนานฉือก็รู้ว่าเจรจาเข้าใจกันเรียบร้อยแล้ว ในใจจึงลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก

การพูดคุยกันรู้เรื่องย่อมเป็นเรื่องดีอย่างแน่นอน

เพราะอย่างไรเสียพวกมันก็เป็นแมว ไม่สามารถสื่อสารด้วยภาษามนุษย์ได้ หากเจรจาไม่รู้เรื่องจริงๆ หนานฉือเองก็คงปวดหัวไม่น้อยเหมือนกัน

หนานฉือไปล้างมือและล้างหน้าให้เรียบร้อยก่อน แล้วจึงเดินไปยังห้องนั่งเล่น

เธอหยิบชามข้าวใบใหญ่เฉพาะตัวของแมวทั้งสี่ตัวออกมา เทอาหารแมวปรุงเองลงไป จากนั้นเปิดอาหารเปียกกระป๋องใส่ลงไปชามละสองกระป๋อง แล้วคลุกเคล้าให้เข้ากัน

แทบไม่ต้องให้หนานฉือเอ่ยปากเรียก เพียงหนานฉือยืดตัวยืนขึ้น แมวทั้งสี่ตัวก็เดินตรงไปยังชามข้าวของแต่ละตัวทันที แล้วก้มหน้าก้มตากินอาหารอย่างเอร็ดอร่อย

เมื่อเห็นพวกมันกินอย่างเอร็ดอร่อย หนานฉือก็เริ่มเตรียมอาหารสำหรับตัวเองบ้าง

ก่อนจะจัดวางอาหาร เธอก็เปิดซีรีส์สำหรับดูตอนกินข้าวไว้ก่อน

ระบบกันเสียงของห้องนี้ดีเยี่ยม หนานฉือจึงปรับระดับเสียงให้อยู่ในระดับปกติ โดยไม่ต้องกังวลเลยแม้แต่น้อยว่าเสียงจะเล็ดลอดออกไปข้างนอก

หลังจากนั่งลงเรียบร้อย หนานฉือจึงเริ่มจัดจานอาหาร

วันนี้เธออยากกินอาหารอีสานเหนือเป็นพิเศษ จึงหยิบกัวเปาโร่ว ผัดผักรวมมิตร ซี่โครงตุ๋นหม้อเหล็ก และเพิ่มยำเต้าหู้เย็นมาอีกหนึ่งจาน

มีทั้งเนื้อสัตว์และผัก มีทั้งรสหวานและรสเค็มกลมกล่อม

ไม่ต้องตักข้าวสวยเพิ่มเลย ขนมปังข้าวโพดแปะขอบกระทะในเมนูหม้อเหล็กตุ๋นมีมากถึงสิบชิ้น ก็เพียงพอให้หนานฉือกินได้อย่างอิ่มหนำแล้ว

กับข้าวเต็มโต๊ะเช่นนี้ หากเป็นบ้านคนธรรมดาทั่วไป คงต้องให้คนในครอบครัวสี่คนถึงจะกินหมด

ทว่าสำหรับหนานฉือแล้ว กินคนเดียวถือว่ากำลังพอดี

กระทั่งพอกินเสร็จและเก็บกวาดโต๊ะเรียบร้อย หนานฉือยังสามารถกินโยเกิร์ตผลไม้ต่อได้อีกหนึ่งถ้วย

ผลไม้เธอหั่นด้วยตัวเอง เนื้อผลไม้สดใหม่และหลากหลายชนิด

โยเกิร์ตเป็นของที่ซื้อกักตุนไว้ แต่ละรสชาติตุนไว้เป็นจำนวนมหาศาล เพียงพอให้หนานฉือกินไปได้ตลอดทั้งชีวิต

หลังจากกินอิ่มหนำสำราญ หนานฉือเหลือบมองสายฝนที่ตกกระหน่ำหนักขึ้นเรื่อยๆ ด้านนอก เธอจึงพาแมวทั้งสี่ตัวเข้าไปในมิติช่องว่าง

เป้าหมายของการเข้ามิติช่องว่างในคราวนี้ไม่ใช่เพื่ออาบแดด แต่เป็นการลงแปลงเกษตรไปทำงาน

เดิมทีต้นผลไม้เหล่านั้นมีอัตราการเติบโตตามปกติ ทว่านับตั้งแต่หนานฉือนำน้ำพุวิเศษที่เจือจางแล้วมารดพืชผลทุกชนิด พืชพันธุ์ทั้งหมดก็เริ่มเติบโตอย่างบ้าคลั่ง

บนต้นผลไม้ออกผลดกหนาแน่น กลิ่นหอมของผลไม้ลอยอบอวล เห็นได้ชัดว่าสุกงอมจนพร้อมให้เก็บเกี่ยวได้แล้ว

แม้ข้าวโพด มันเทศ และมันฝรั่งจะยังไม่โตเต็มที่ แต่เมื่อประเมินจากสภาพในตอนนี้ อีกราวๆ หนึ่งสัปดาห์ก็น่าจะเก็บเกี่ยวได้เช่นกัน

ส่วนผักนานาชนิดบนเนื้อที่สองหมู่นั้น ล้วนสุกงอมเต็มที่ทั้งหมดแล้ว

หากปล่อยทิ้งไว้ไม่เหลียวแล อย่างมากแค่วันเดียว ก็คงทำได้เพียงตัดไปโยนให้เป็ด ไก่ วัว แกะ กินเท่านั้น

ผักที่หนานฉือลงแรงปลูกมาอย่างเหน็ดเหนื่อย ย่อมไม่อยากนำไปเป็นอาหารสัตว์ จึงทำได้เพียงเร่งมือเก็บเกี่ยวโดยด่วน

แม้จะไม่สามารถใช้พลังจิตเก็บเกี่ยวได้โดยตรง แต่ผักและผลไม้ที่เด็ดลงมาแล้ว สามารถส่งตรงไปยังตำแหน่งที่กำหนดไว้ในห้องใต้ดินได้ทันที จึงนับว่าสะดวกสบายและประหยัดแรงไปได้มาก

แต่ก่อนหนานฉือไม่คิดว่าตนเองเป็นโรคย้ำคิดย้ำทำ ทว่าในครั้งนี้ เธอกลับก้มหน้าก้มตาทำงานจนไม่อาจหยุดมือได้เลย

จนกระทั่งเก็บเกี่ยวผักและผลไม้ทั้งหมดเสร็จสิ้น หนานฉือจึงค่อยบิดขี้เกียจและระบายลมหายใจยาวด้วยความโล่งอก

เมื่อเหลือบมองเวลาบนนาฬิกาข้อมือ ก็พบว่าล่วงเลยมาถึงสามทุ่มแล้ว

ในมิติช่องว่างไม่มีกลางคืน ไม่ว่าจะเวลาใด พระอาทิตย์ก็ยังคงลอยอยู่ที่ตำแหน่งเดิมเสมอ

ดินแดนที่พระอาทิตย์ไม่เคยตกดิน ประกอบกับการทุ่มเททำงานอย่างจดจ่อ จึงทำให้คนลืมเลือนวันเวลาได้ง่ายดายจริงๆ

แปลงดินยังไม่ได้พรวนปรับปรุง แต่ตอนนี้ก็ไม่ทันการแล้ว

หนานฉือใช้การเคลื่อนย้ายในพริบตาตรงไปยังห้องน้ำเพื่อล้างเนื้อล้างตัวทันที สิ่งแรกที่เธอทำหลังจากก้าวออกจากห้องน้ำก็คือการให้อาหารแมว

บนหลังคาของเรือนไผ่ในมิติช่องว่างปูแผงโซลาร์เซลล์ไว้จนมีไฟฟ้าใช้ได้อย่างอิสระ หนานฉือจึงนำเครื่องให้อาหารแมวอัตโนมัติและน้ำพุแมวอัตโนมัติมาตั้งไว้ในห้องนั่งเล่นของเรือนไผ่

เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดปัญหาในยามที่เธอติดธุระจนไม่มีเวลาเข้ามาให้อาหารพวกมันในมิติ

ทว่าปริมาณการกินของแมวทั้งสี่ตัวในตอนนี้มหาศาลมาก อาหารเม็ดในเครื่องให้อาหารอัตโนมัติจึงทำได้เพียงช่วยรองท้องเท่านั้น หากจะให้พวกมันอิ่มแปล้จริงๆ ย่อมเป็นไปไม่ได้

หลังจากให้อาหารแมวเสร็จ หนานฉือถึงค่อยมีเวลามาใส่ใจเรื่องอาหารการกินของตนเอง

มื้อค่ำเธอไม่อยากกินอะไรที่ยุ่งยาก จึงกินข้าวหน้าหมูพะโล้ไปสองสามชาม

เครื่องดื่มที่ทานคู่กัน เป็นชาผลไม้สดที่ชงจากผลไม้ที่เพิ่งเก็บมาสดๆ ร้อนๆ

ชาผลไม้นั้นในอดีตหนานฉือเคยดื่มมานับครั้งไม่ถ้วน ทว่าหลังจากจิบคำแรกเข้าไป ดวงตาของหนานฉือก็เบิกกว้างขึ้นมาทันควัน

สาเหตุไม่มีอื่นใด นอกจากเพราะชาผลไม้นี้มันอร่อยเกินไปแล้วจริงๆ!

มีชีวิตมาสองชาติภพ นี่เป็นครั้งแรกที่หนานฉือได้ลิ้มรสชาผลไม้ที่เลิศรสถึงเพียงนี้

กลิ่นหอมของผลไม้อบอวลฟุ้งกระจาย ทว่ากลับไม่หวานเลี่ยนแสบคอ และไม่มีร่องรอยของสารแต่งกลิ่นรสทางอุตสาหกรรมเลยแม้แต่น้อย

ผลไม้ที่รดด้วยน้ำพุวิเศษยังอร่อยถึงขนาดนี้ รสชาติของพืชผักชนิดอื่นย่อมต้องยอดเยี่ยมไม่แพ้กันอย่างแน่นอน

ข้อสันนิษฐานของหนานฉือข้อนี้ ได้รับการพิสูจน์ยืนยันในวันรุ่งขึ้น

วันต่อมา อาหารที่หนานฉือปรุงจากผักที่ปลูกในมิติช่องว่าง อร่อยจนเธอฟาดเรียบจนพุงกาง

ยามที่เรอเอิ๊กออกมาด้วยความอิ่ม ในใจของหนานฉือมีความคิดเพียงอย่างเดียว นั่นคือเธอต้องนำผักที่เก็บเกี่ยวได้ทั้งหมดนี้ มาปรุงเป็นอาหารสุกให้หมด!

เพื่อบรรลุเป้าหมายนี้ ในช่วงกลางวันหนานฉือจึงใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่ในมิติช่องว่าง มีเพียงบางครั้งที่แวบออกมาข้างนอก เพื่อตรวจดูสถานการณ์ภายนอกผ่านจอกล้องวงจรปิด และใช้วิทยุสื่อสารพูดคุยกับพวกมู่เฉี่ยนเฉี่ยนสองสามประโยค

เนื่องจากหมกมุ่นอยู่กับความวุ่นวาย หนานฉือจึงไม่ค่อยรู้สึกถึงการเคลื่อนผ่านของวันเวลา เผลอพริบตาเดียวก็ผ่านไปหนึ่งสัปดาห์แล้ว

ตลอดหนึ่งสัปดาห์นี้ฝนยังคงตกกระหน่ำไม่หยุด ระดับน้ำเอ่อสูงขึ้นมาอีกไม่น้อย จนท่วมมิดชั้น 22 ไปแล้ว

ลูกบ้านเดิมของชั้น 21 และ 22 ต่างพากันหอบลูกจูงหลานขนย้ายสัมภาระหนีน้ำขึ้นมายังชั้นบน

และหนึ่งในนั้น ก็มีหลิวชุนหัวที่อาศัยอยู่ที่ห้อง 2201 รวมอยู่ด้วย

ในฐานะหัวหน้าตึก หลิวชุนหัวยกย่องตนเองว่าเป็นผู้มีหน้ามีตา จึงไม่ยอมตกระกำลำบากมานอนอยู่ตรงโถงบันได อีกทั้งยังกังวลว่าระดับน้ำจะเพิ่มสูงขึ้นเรื่อยๆ จึงไม่อยากพักอยู่บนชั้นยี่สิบกว่าๆ แต่พาคนในครอบครัวมุ่งหน้าตรงขึ้นไปยังชั้น 33 โดยตรง