ตอนที่ 93 — ตอนที่ 93 เธอยังมีมันเทศอยู่อีกเหรอเนี่ย สุดยอดเกินไปแล้ว

รถวิ่งบนหิมะสองคันแล่นจากไปอย่างไร้อุปสรรคขัดขวาง และลับสายตาของผู้คนไปอย่างรวดเร็ว

เมื่อมองดูรถวิ่งบนหิมะหายลับไปต่อหน้าต่อตา ฝูงชนก็ระเบิดเสียงวิพากษ์วิจารณ์ดังกระหึ่มขึ้นมาอีกระลอก

"ไปเฉยๆ แบบนี้เลยเหรอ"

"ฐานที่มั่นเฮงซวยอะไรกันเนี่ย นอกจากจะไม่พาพวกเราไปด้วยแล้ว พอไปถึง ยังจะให้พวกเราทำงานให้ฟรีๆ อีก เชื้อเพลิงตั้งห้าสิบจินเชียวนะ! ถ้าวันหนึ่งฉันหาได้มากขนาดนั้น ฉันเอามาจุดเผาที่บ้านตัวเองไม่สบายกว่าหรือไง"

"ฉันว่านี่ไม่ใช่ฐานที่มั่นของฝ่ายทางการเลยสักนิด ไม่แน่ว่าอาจจะแอบอ้างชื่อฐานที่มั่นของทางการมาหลอกลวงพวกเราไปเป็นวัวเป็นม้าให้พวกมันก็ได้!"

"ฉันก็ว่างั้นแหละ! ฐานที่มั่นกระจอกแบบนี้ หมายังไม่ไปเลย นายจะไปไหม"

"ฉันไม่ไปแน่นอน อยู่บ้านไม่ดีกว่าเหรอ จะไปทนทุกข์ทรมานที่นั่นทำไมกัน"

"ใช่แล้ว ฉันเองก็ไม่ไปเหมือนกัน!"

ขณะที่ผู้คนต่างพูดจาโต้ตอบกันอยู่นั้น ต่างก็คอยลอบสังเกตอีกฝ่ายไปด้วย แววตาเต็มไปด้วยความสลับซับซ้อน ส่วนในใจลึกๆ กำลังคิดคำนวณสิ่งใดอยู่ มีเพียงพวกเขาเองเท่านั้นที่รู้ดี

เมื่อเห็นผู้คนด้านล่างทยอยแยกย้ายกันไป พวกหนานฉือทั้งสี่คนจึงถอนสายตากลับมา หมุนตัวเดินกลับมานั่งลงบนโซฟา

เพิ่งจะนั่งลงได้ มู่เฉียนเฉียนก็อดรนทนไม่ไหวต้องเอ่ยถามขึ้นมา "พวกเขาจะไม่ไปฐานที่มั่นกันจริงๆ เหรอ"

เมื่อได้ยินคำถามของมู่เฉียนเฉียน คนทั้งสามที่เหลือต่างก็หันไปมองเธอพร้อมกัน

แววตาของหนานฉือเจือรอยยิ้ม โจวจื่อหยางมีสีหน้าจนใจ ส่วนนักพรตเฒ่าถึงกับหัวเราะพรวดออกมาเสียงดัง

"เฉียนเฉียนเอ๊ย ความคิดของเธอช่างไร้เดียงสาเกินไปแล้ว" โจวจื่อหยางลูบศีรษะของมู่เฉียนเฉียนเบาๆ "ที่พวกเขาพูดแบบนั้น เป็นไปได้สูงว่าเพราะไม่อยากให้คนไปที่ฐานที่มั่นเยอะเกินไป หากไม่มีคนไปฐานที่มั่นมากขนาดนั้น สภาพความเป็นอยู่ของพวกเขาก็จะดีขึ้นไม่ใช่เหรอ"

มู่เฉียนเฉียนได้ฟังก็เบิกตากว้าง แววตาเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ "ที่แท้เป็นแบบนี้เองเหรอ ฉันยังนึกว่าพวกเขาไม่อยากไปฐานที่มั่นจริงๆ เสียอีก!"

นักพรตเฒ่าไม่ได้พูดคุยประเด็นนี้ต่อ ทว่าจู่ๆ ก็โยนคำถามใหม่ออกมาประเด็นหนึ่ง

"พวกเธอลองคิดดูสิว่า ทำไมฐานที่มั่นถึงต้องเที่ยวป่าวประกาศการมีอยู่ของตัวเองไปทั่ว แล้วทำไมถึงอยากให้บรรดาผู้รอดชีวิตพากันไปที่นั่นกันล่ะ"

มู่เฉียนเฉียนยิ่งมองนักพรตเฒ่าด้วยความประหลาดใจ "ท่านนักพรต คำพูดของท่านฟังดูแปลกๆ อยู่นะคะ อย่างไรเสียฐานที่มั่นก็เป็นของฝ่ายทางการ พวกเขาควรจะต้องคำนึงถึงประชาชนอยู่แล้วไม่ใช่เหรอคะ"

"พูดเช่นนั้นก็ไม่ผิดหรอก" แววตาของนักพรตเฒ่าทอประกายลึกล้ำ "แต่ฐานที่มั่นแห่งหนึ่งยังสร้างไม่เสร็จสมบูรณ์ เงื่อนไขทุกด้านล้วนธรรมดาอย่างยิ่ง จำนวนคนที่สามารถรองรับได้ก็มีจำกัดมาก ในสถานการณ์เช่นนี้ ไม่ควรจะป่าวประกาศอย่างเอิกเกริก เพราะหากรับคนเกินขีดความสามารถที่ฐานจะแบกรับไหว จนระบบการทำงานของฐานเกิดปัญหาขึ้นมา ผลลัพธ์ในตอนนั้นจะยิ่งร้ายแรงกว่าเดิมเสียอีก"

มู่เฉียนเฉียนฟังคำพูดของนักพรตเฒ่าแล้วรู้สึกว่ามีเหตุผลมาก จึงพยักหน้าตามสัญชาตญาณ "แล้วมันเป็นเพราะอะไรกันล่ะคะ"

นักพรตเฒ่าทอดสายตามองออกไปนอกหน้าต่าง "อาจเป็นเพราะ ในสายตาของฝ่ายทางการแล้ว หากผู้รอดชีวิตไม่ยอมไปที่ฐานที่มั่น อาจก่อให้เกิดผลลัพธ์ที่เลวร้ายและรุนแรงยิ่งกว่าก็เป็นได้"

ส่วนที่ว่าผลลัพธ์ที่ร้ายแรงเช่นไรนั้น นักพรตเฒ่าไม่ได้เอ่ยออกมา และมู่เฉียนเฉียนก็ไม่ได้ซักไซ้ต่อ

คนทั้งสี่จึงตกอยู่ในความเงียบงัน ได้ยินเพียงเสียงฟืนในเตากระทะเหล็กโบราณแตกปะทุดังเปรี๊ยะๆ เป็นครั้งคราว

ท่ามกลางบรรยากาศเช่นนี้ จู่ๆ หนานฉือก็อยากกินมันเทศเผาขึ้นมาจับใจ

ในเวลาที่อารมณ์ไม่แจ่มใส การได้กินของหวานๆ สักหน่อยจะช่วยให้อารมณ์ดีขึ้นได้

เมื่อคิดได้ดังนั้น หนานฉือจึงลุกขึ้นยืนทันที "ห้องฉันยังมีมันเทศอยู่อีกจำนวนหนึ่ง ฉันจะไปเอามาเผาสักสองสามหัวนะ"

มู่เฉียนเฉียนที่เมื่อครู่ยังมีสีหน้าสับสนซับซ้อน พอได้ยินคำนี้เข้า ก็ฉีกยิ้มกว้างในทันใด ความกระปรี้กระเปร่าฟื้นคืนกลับมาทันที

"หนานฉือ เธอยังมีมันเทศอยู่อีกเหรอเนี่ย สุดยอดเกินไปแล้ว!"

ก่อนวันสิ้นโลก มันเทศเป็นพืชอาหารที่พบเห็นได้ทั่วไปที่สุด ผลผลิตต่อหมู่ทะลุหมื่นจินไปนานแล้ว

ทั้งสี่ฤดูกาล ไม่ว่าวันไหนอยากกินมันเทศ ขอเพียงเดินเข้าไปในซูเปอร์มาร์เก็ตสักรอบ ก็หาซื้อได้ทุกสายพันธุ์

หากไม่อยากทำเอง ไปเดินเล่นบนท้องถนนสักรอบ ก็สามารถหาซื้อมันหวานเผาตามร้านค้า หรือจะซื้อมันเทศเผาตามตรอกซอกซอยข้างทางก็ได้

ทว่าในยามนี้ การจะได้ลิ้มรสมันเทศเผาหอมหวานสักหัว ช่างยากเย็นยิ่งกว่าการปีนป่ายขึ้นสวรรค์

ตัวมู่เฉียนเฉียนเองแทบจะลืมไปแล้วว่าไม่ได้กินมันเทศเผามานานแค่ไหน

เพียงแค่นึกถึงรสชาติหวานละมุนลิ้น น้ำลายก็พลอยสอขึ้นมาไม่หยุด

ท่าทางตะกละตะกลามเล็กน้อยของมู่เฉียนเฉียน ทำให้หนานฉือรู้สึกเพลิดเพลินใจไม่น้อย

สำหรับคนที่เป็นสายกิน การได้พบเพื่อนสายกินที่รู้ใจและมีความชอบตรงกัน นับเป็นเรื่องที่น่ายินดีอย่างยิ่ง

"ฉันค่อนข้างชอบกิน ก็เลยซื้อตุนไว้เยอะ ตอนนี้ยังเหลืออยู่อีกเพียบเลยล่ะ"

หนานฉือพูดพลางก้าวเดินไปที่ประตู เปิดประตูแล้วก้าวออกไป

เพิ่งจะก้าวพ้นประตูออกมา ก็เห็นประตูห้อง 3201 เปิดออกพอดี หลี่ชวั่งเดินออกมาจากข้างใน

หลี่ชวั่งในเวลานี้มีสีหน้าท่าทางรีบร้อน พอเห็นหนานฉือก็แสดงสีหน้าประหลาดใจออกมา

"หนานฉือ พวกเธอก็กำลังเก็บข้าวของเตรียมจะไปฐานที่มั่นเหมือนกันเหรอ"

หนานฉือส่ายหน้า "พวกเราไม่ไปหรอกค่ะ"

หลี่ชวั่งชะงักประหลาดใจไปวูบหนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าอย่างเข้าใจในทันที "พวกเธอล้วนเป็นคนมีความสามารถ ทั้งยังไม่มีคนแก่หรือเด็กให้ต้องดูแล ไม่ต้องไปฐานที่มั่น อยู่บ้านก็สามารถใช้ชีวิตได้อย่างสุขสบาย ไม่เหมือนกับฉันที่มีภาระครอบครัว มีทั้งคนแก่ข้างบนและเด็กเล็กข้างล่าง ให้อยู่แต่ในบ้านต่อไปคงทนไม่ไหวจริงๆ"

ไม่ว่าจะเป็นคนชราหรือเด็กเล็ก ความต้านทานต่อความหนาวเย็นล้วนไม่อาจเทียบกับคนหนุ่มสาวได้

ต่อให้ให้อยู่ข้างกองไฟ พวกเขาก็ไม่แน่ว่าจะทนทานไหว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการออกไปตระเวนหาเชื้อเพลิงข้างนอกเลย

หลี่ชวั่งกับภรรยาต้องออกไปหาเสบียงสิ่งของและเชื้อเพลิง ยามอยู่นอกบ้านยังต้องคอยพะวงถึงความปลอดภัยของคนแก่และเด็กที่อยู่ในห้อง ย่อมอิดโรยเหนื่อยล้าทั้งกายและใจจริงๆ

ในสถานการณ์เช่นนี้ การย้ายไปอยู่ฐานที่มั่นกลับกลายเป็นทางเลือกที่ดีเยี่ยม

อย่างน้อยภายในฐานที่มั่น ความปลอดภัยก็ยังพอมีหลักประกันอยู่บ้างในระดับหนึ่ง

แม้ความสัมพันธ์กับหลี่ชวั่งจะไม่ได้ลึกซึ้งอะไร ทว่าไม่ว่าจะเป็นเรื่องเรือดำน้ำหรือศูนย์กระจายพัสดุด่วน หนานฉือต่างก็ถือว่าได้รับน้ำใจจากหลี่ชวั่งมา เมื่อคิดดูแล้ว หนานฉือจึงเอ่ยปากเตือนไปประโยคหนึ่ง

"เชื้อเพลิงคราวก่อนน่าจะยังเหลืออยู่อีกไม่น้อยใช่ไหมคะ พกติดตัวไปสักสองถัง ไม่แน่ว่าอาจจะมีประโยชน์เกินคาดก็ได้นะ"

แววตาของหลี่ชวั่งเป็นประกายขึ้นมาทันที "หนานฉือ เธอหมายความว่า…"

หนานฉือยกมุมปากขึ้นบางๆ "ฉันไม่ได้พูดอะไรเลยนะคะ"

หลังจากกล่าวจบ หนานฉือก็หมุนตัวเดินกลับเข้าห้องของตนเอง และปิดประตูลงตามความเคยชิน

ในวินาทีที่ประตูกำลังจะปิดสนิท หนานฉือก็ได้ยินเสียงของหลี่ชวั่งดังแว่วเข้ามา

"ขอบคุณมากที่ช่วยเตือน"

หนานฉือไม่ได้ตอบกลับ หากแต่เริ่มค้นหามันเทศในมิติช่องว่าง

มันเทศเผาหากอยากให้อร่อย จำเป็นต้องคัดเลือกมันเทศหัวเรียวยาว

มันเทศทรงนี้เวลาย่างจะได้รับความร้อนอย่างทั่วถึง จะไม่เกิดปัญหาที่เปลือกข้างนอกไหม้เกรียมเป็นถ่านแต่เนื้อข้างในยังไม่สุก

เธอหยิบถุงพลาสติกออกมาใบหนึ่ง บรรจุมันเทศทรงเรียวยาวลงไปสิบกว่าหัว จากนั้นจึงเปิดประตูเดินออกไป

เพิ่งจะเดินมาถึงหน้าประตูห้องข้างๆ บานประตูก็ถูกเปิดออกจากด้านใน มู่เฉียนเฉียนชะโงกหน้าออกมามอง "เธอกลับมาแล้วเหรอ! รีบเข้ามาเร็ว รีบเข้ามา!"

หนานฉือก้าวเดินเข้าไปตามคำชวน ยิ้มพลางยื่นถุงในมือให้มู่เฉียนเฉียน "เธอไม่ได้กำลังรอฉันหรอก แต่กำลังรอมันเทศอยู่ต่างหากล่ะ!"

มู่เฉียนเฉียนพูดด้วยสีหน้าจริงจังเคร่งขรึม "พูดจาเลอะเทอะน่า! ฉันย่อมต้องรอเธออยู่แล้วสิ! แค่รอมันเทศไปด้วยเป็นของแถมเฉยๆ เองต่างหาก!"