ตอนที่ 114 — 114

บทที่ 114 ภาค – สาวชาวบ้านตัวน้อยหนีภัยแล้งในยุคโบราณ 19 หนุ่มน้อยหนุ่มใหญ่เหล่านี้ล้วนเป็นลูกหลานผู้โดดเด่นที่แต่ละตระกูลส่งมา ในช่วงที่ราชวงศ์ใหม่เพิ่งสถาปนาขึ้น หากสามารถช่วงชิงที่ยืนในราชสำนักได้สักแห่ง ตระกูลก็อาจรุ่งเรืองต่อไปได้อีกหลายร้อยปี แต่ตระกูลใหญ่เหล่านี้ก็ฉลาดไม่น้อย ย่อมไม่มีทางบังคับลูกหลานที่ไม่เต็มใจปรนนิบัติรับใช้ฝ่าบาทให้มา หากส่งคนเช่นนั้นมาอยู่ข้างพระวรกาย ไม่เพียงไม่ได้รับผลประโยชน์ ยังอาจผูกความแค้นจนชักนำภัยถึงชีวิตมาสู่ตระกูลอีกด้วย ลูกหลานเหล่านี้ บ้างก็เลื่อมใสชื่นชมฝ่าบาทจากใจจริง บ้างก็คาดหวังว่าจะได้ก้าวเข้าสู่วงการการเมือง ฉีเล่อเล่อมองเหล่าแม่ทัพหนุ่มที่คอยเอาอกเอาใจตลอดทาง เพียงแย้มยิ้มโดยไม่กล่าวอะไร คิดจะใช้บุรุษรูปงามกับความรู้สึกมาควบคุมนาง พวกเขาคำนวณผิดเสียแล้ว นางมันพวกใจแข็งดุจเหล็ก ต่อให้ฉวยโอกาสรับผลประโยชน์มาแล้ว ก็ใช่ว่าจะตอบแทนผลประโยชน์กลับไปเสียหน่อย ยังอยู่ห่างจากเมืองหลวงอีกไกล แต่ขบวนรับเสด็จก็ตั้งแถวรออยู่นอกเมืองแล้ว ฮ่องเต้หญิงเสด็จนำทัพออกรบด้วยพระองค์เอง ทรงพิชิตทุกแคว้นที่ยกทัพมารุกราน ตีเสียจนแต่ละแคว้นแทบสิ้นชาติ จากนั้นจึงทรงรับหนังสือยอมจำนนและเครื่องบรรณาการ ก่อนยกทัพกลับเมืองหลวง ก่อนเสด็จกลับ ยังทรงพาองค์ชายและรัชทายาทของแต่ละแคว้นกลับมาเป็นตัวประกันด้วย โดยตรัสว่า ให้พวกเขาได้รับการอบรมขัดเกลาจากดินแดนแห่งอารยธรรมเสียบ้าง ยามว่างจะได้ไม่เอาแต่คิดหมายปองสิ่งของในมือผู้อื่น ฉีเล่อเล่อกำลังประทับบนหลังม้า เสด็จไปข้างหน้าอย่างสบายพระทัย แม้ทุกคนจะอยากถวายการอารักขาพระองค์ไว้ตรงกลางขบวน แต่นางไม่อยากมองท้ายทอยคนเป็นกอง เพียงชั่วพริบตาก็ควบม้าขึ้นไปอยู่หน้าสุดเสียแล้ว เมื่อเห็นผู้ใต้บังคับบัญชาที่กำลังเร่งตามมาจากด้านหลัง ฉีเล่อเล่อจึงชะลอความเร็ว ปล่อยให้ม้าเหยาะย่างไปเรื่อย ๆ ไกลออกไปมีคนผู้หนึ่งยืนอยู่เพียงลำพัง ร่างเดียวดายไร้ผู้ติดตาม เขาหันหน้ามาทางนางแล้วกล่าวว่า “ฝ่าบาท ขอถวายพระพรชัยที่ทรงมีชัยครั้งใหญ่และเสด็จกลับมาอย่างปลอดภัยพ่ะย่ะค่ะ” ฉีเล่อเล่อมองชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งสง่างามที่ยืนอยู่ตรงนั้น จู่ ๆ ก็รู้สึกว่า อืม...เจ้าหมอนี่มีพื้นเพต่ำต้อยเสียจนยังนับว่าเป็นบัณฑิตจากครอบครัวยากจนไม่ได้ด้วยซ้ำ อีกทั้งสร้างความชอบจากการติดตามนางมาตั้งแต่เริ่มก่อร่างสร้างอำนาจ มีวุฒิซิ่วไฉเพียงอย่างเดียว ไม่ได้สังกัดฝ่ายใด จึงทำได้เพียงเป็นขุนนางที่จงรักภักดีต่อฮ่องเต้โดยตรง ดูไปแล้วก็น่าสงสารอยู่เหมือนกัน นางแย้มยิ้มพลางควบม้าไปข้างหน้า อวี๋จิ่นจือตามอยู่ด้านหลังโดยเว้นระยะครึ่งช่วงตัวม้า ฉีเล่อเล่อกล่าวอย่างจนใจ “ไม่ต้องเคร่งครัดกับเรื่องเล็กน้อยพวกนี้ถึงเพียงนั้นก็ได้กระมัง” อวี๋จิ่นจือกล่าวอย่างจริงจัง “ธรรมเนียมละเลยมิได้พ่ะย่ะค่ะ หากฝ่าบาททรงปล่อยปละคนเบื้องล่าง ย่อมมีผู้ที่ไม่รู้จักขอบเขต” ฉีเล่อเล่อทอดถอนใจ “ดูท่าข้าคงต้องเป็นผู้โดดเดี่ยวไร้ญาติมิตรเสียแล้วกระมัง?” อวี๋จิ่นจือเอ่ยเสียงเบา “จะเป็นเช่นนั้นได้อย่างไร กระหม่อมจะ...” ฉีเล่อเล่อหันกลับมา “อะไร?” อวี๋จิ่นจือรีบหันไปด้านหลัง “พวกเขาตามมาทันแล้วพ่ะย่ะค่ะ” เหล่าแม่ทัพนายกองหนุ่มกลุ่มหนึ่งควบม้าเข้ามารายล้อม “ฝ่าบาท ทักษะการขี่ม้าของพระองค์ยอดเยี่ยมยิ่งนัก ทำเอากระหม่อมตามเสียเหนื่อยเลยพ่ะย่ะค่ะ” ฉีเล่อเล่อเบ้ปาก “เจ้าคนประจบสอพลอ” คนผู้นั้นกลับทำราวกับได้รับคำชม หัวเราะฮ่า ๆ อย่างเบิกบาน หลิวหมิ่นเลิกคิ้วให้อวี๋จิ่นจือ แต่อวี๋จิ่นจือเบือนหน้าหนี ไม่สนใจเขา ไม่นานขบวนก็กลับถึงเมืองหลวง ราษฎรถูกองครักษ์เมืองหลวงตั้งแนวเป็นกำแพงมนุษย์กั้นไว้ด้านนอก แต่ก็ไม่อาจขวางความตื่นเต้นยินดีของพวกเขาได้ ต่างตะโกนจากที่ไกล ๆ “ฝ่าบาททรงพระเจริญ! ทรงประกาศพระเกียรติยศและแสนยานุภาพแห่งแคว้นเรา!” “ฝ่าบาท สามีของหม่อมฉันได้กลับจากเมืองชายแดนเสียที ฮือ ๆ...” ราษฎรบ้างซาบซึ้ง บ้างตื่นเต้น ความรักบ้านเมืองพุ่งสูงอย่างยิ่ง ฉีเล่อเล่อกระซิบบอกกัวจู้จื่อสองสามคำ กัวจู้จื่อซึ่งเป็นผู้ประกาศประจำกองทัพมานานหยิบเครื่องขยายเสียงขนาดใหญ่ออกจากห่อสัมภาระ พลางควบม้าตามฉีเล่อเล่อไป พลางประกาศเสียงดัง “มีพระราชโองการจากฝ่าบาท ที่ดินทั่วแผ่นดินได้รับการยกเว้นภาษีสามปี เพื่อให้ราษฎรได้พักฟื้นและตั้งตัว! ที่ดินทั่วแผ่นดินได้รับการยกเว้นภาษีสามปี เพื่อให้ราษฎรได้พักฟื้นและตั้งตัว!” ตอนแรกเหล่าราษฎรยังไม่เข้าใจ พอจับใจความได้ ความตื่นเต้นและซาบซึ้งก็ถาโถมราวกระแสน้ำ ผู้คนสองข้างถนนพากันคุกเข่าลงเป็นแถบ “ฝ่าบาททรงพระเจริญหมื่นปี หมื่นปี หมื่นหมื่นปี!” “ฝ่าบาททรงพระเจริญหมื่นปี หมื่นปี หมื่นหมื่นปี!” ฉีเล่อเล่อหรี่ตายิ้ม ดูท่าถึงเวลาต้องเริ่มจัดการเรื่องต่าง ๆ อย่างจริงจังแล้ว ในยุคที่เกษตรกรรมเป็นรากฐานเช่นนี้ เสบียงอาหารคือสิ่งสำคัญที่สุด เงินน้อยแล้วอย่างไร? วิธีหาเงินนางยังมีอีกมาก ในฐานะฮ่องเต้ การขยายอาณาเขตกับการทำให้ราษฎรอยู่เย็นเป็นสุข ขาดสิ่งใดสิ่งหนึ่งไปไม่ได้ หลังรับการถวายการต้อนรับจากขุนนางทั้งราชสำนักแล้ว ก็มีการจัดงานเลี้ยงฉลองขึ้นในพระราชวัง จากนั้นพระราชโองการฉบับแล้วฉบับเล่าก็ถูกประกาศออกไป หน่วยงานต่าง ๆ ต่างเริ่มงานกันอย่างขะมักเขม้น ................................................................. ราชวงศ์ต้าฮั่นเต็มไปด้วยบรรยากาศรุ่งเรืองเฟื่องฟู เมื่อเห็นทุกอย่างค่อย ๆ เข้าที่เข้าทาง ฉีเล่อเล่อก็เริ่มมีเวลาว่างขึ้นมา แต่ละหน่วยงานต่างทำหน้าที่ของตน นางเพียงควบคุมทิศทางโดยรวมก็พอ การตรากตรำทำงานแทบตายอยู่บนบัลลังก์ไม่ใช่สิ่งที่นางใฝ่หา วันนี้หลี่อวี้เฉิงถูกเรียกตัวเข้าวัง ฉีเล่อเล่อมองเด็กหนุ่มที่ดูห่อเหี่ยวอยู่บ้าง ก่อนตบไหล่เขาเบา ๆ “เป็นอะไรไป?” หลี่อวี้เฉิงมองนางแล้วกล่าว “พี่ ตอนนี้ชีวิตก็ดีขึ้นแล้ว เหตุใดเรื่องในบ้านกลับยิ่งมากขึ้นทุกวัน พวกเขาเอาแต่คิดโน่นคิดนี่กันไม่หยุด...” ฉีเล่อเล่อหรี่ตามองเขา “แล้วเจ้าคิดบ้างหรือไม่?” แน่นอนว่าฉีเล่อเล่อรู้ดีว่าเจ้าพวกโง่ในบ้านกำลังคิดอะไร ตาเฒ่าหลี่กับแม่เฒ่าหลี่ตายระหว่างศึกบุกเข้าเมืองครั้งแรก ลุงใหญ่ของตระกูลหลี่มองดูฉีเล่อเล่อก้าวขึ้นสู่อำนาจทีละขั้น จากเดิมที่คอยหลบหน้าหลบตา ความทะเยอทะยานก็ค่อย ๆ งอกเงยขึ้นมา ลุงใหญ่หลี่ถึงกับพูดกับคนในครอบครัวว่า “เด็กสาวคนหนึ่งจะถืออำนาจมากมายขนาดนั้นไปทำไม? สุดท้ายก็ต้องตกเป็นของคนนอกอยู่ดี แบ่งให้คนในครอบครัวตนเองบ้างแล้วจะเป็นอะไร?” หลี่อิ๋นซานนับวันยิ่งได้ใจจนแทบชูหางขึ้นฟ้า ไม่มีใครในบ้านกล้ายั่วโมโหเขาอีก แต่ความขลาดยังคงฝังอยู่ในนิสัย ตอนนี้จึงยังไม่กล้าออกไปวางอำนาจข้างนอก หลิวซื่อเฝ้าหวังให้ฉีเล่อเล่อแบ่งผลประโยชน์ให้ลูกชายของนางบ้าง แต่เพราะหวาดกลัวฉีเล่อเล่ออยู่ในใจ จึงกล้านินทาลับหลังเท่านั้น พวกเขาต่างรู้ว่าฉีเล่อเล่อไม่เคยแสดงสีหน้าดี ๆ ต่อคนอื่นในครอบครัว จึงยุยงหลี่อวี้เฉิงให้มาขอผลประโยชน์จากนาง แม้หลี่อวี้เฉิงจะเป็นคนซื่อ แต่ก็ยังรู้ว่าอะไรควรไม่ควร เพียงถูกคนในบ้านบีบบังคับจนหมดหนทางเท่านั้น ฉีเล่อเล่อบอกเขาว่า “ตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไป เจ้าตามอวี๋จิ่นจือเสีย เรียนรู้จากเขาว่าควรดูคนและวางตัวอย่างไร แม้อายุเจ้าเริ่มเรียนสิ่งเหล่านี้จะช้าไปบ้าง แต่ถึงอย่างไรก็ต้องเรียนไว้” หลี่อวี้เฉิงได้ยินก็ดีใจทันที “พี่ ข้าไม่กลับบ้านได้หรือไม่?” ฉีเล่อเล่อหัวเราะหึ “กลับสิ เหตุใดจะไม่กลับ? จวนนั่นข้าเป็นคนพระราชทานให้เจ้าไม่ใช่หรือ?” หลี่อวี้เฉิงก้มหน้าลงอีกครั้ง ฉีเล่อเล่อรู้สึกจนใจอยู่บ้าง เด็กคนนี้ช่างผลักดันได้ยากจริง ๆ มอบอำนาจให้แล้วแท้ ๆ แต่กลับยังเป็นใหญ่ในบ้านของตัวเองไม่ได้ นางจึงส่งคนไปเรียกหัวหน้าตระกูลหลี่มา ตอนนี้หัวหน้าตระกูลหลี่รับผิดชอบงานด้านเกษตรกรรมเป็นหลัก แต่ตำแหน่งเจ้ากรมเกษตรมีผู้อื่นดำรงตำแหน่ง ไม่ใช่ว่าฉีเล่อเล่อไม่ให้โอกาสเขา แต่ความสามารถของเขามีจำกัดจริง ๆ หากให้ลงมือทำงานที่เป็นรูปธรรมยังพอไหว ไม่นานหัวหน้าตระกูลหลี่ก็มาถึงวังและถวายคำนับฉีเล่อเล่อ ฉีเล่อเล่อกล่าว “หัวหน้าตระกูล เจ้าลองดูสิ ศาลบรรพชนของตระกูลหลี่เราสมควรกลับไปซ่อมแซมที่บ้านเกิดหรือไม่? คนบางคนไม่รู้จักขอบเขต ให้กลับบ้านไปปรนนิบัติบรรพชนเสียก็น่าจะดี” คนจากหมู่บ้านเซี่ยวาจำนวนมากไม่ได้ติดตามมายังเมืองหลวง ผู้ที่ตามมาล้วนเป็นคนที่มีตำแหน่งหน้าที่ในตอนนี้ หัวหน้าตระกูลหลี่ย่อมรู้ว่าช่วงนี้ญาติฝ่ายเดิมของฉีเล่อเล่อนับวันยิ่งเลอะเลือน เมื่อเห็นประกายเย็นเยียบในดวงตาของนางก็รีบพยักหน้า “ฝ่าบาทโปรดวางพระทัย พรุ่งนี้กระหม่อมจะส่งคนพาพวกเขากลับไปพ่ะย่ะค่ะ” เรื่องนี้เขาต้องเป็นคนจัดการเอง เขาเป็นหัวหน้าตระกูล จะปล่อยให้เล่อเล่อต้องลงมือจนมือเปื้อนได้อย่างไร มิฉะนั้นภายหน้าอาจถูกบันทึกไว้ในประวัติศาสตร์อย่างไม่น่าดู ขุนนางผู้บันทึกพระราชกิจจดลงไปเงียบ ๆ ว่า ฮ่องเต้หญิงทรงรังเกียจคนในครอบครัว มีพระบัญชาให้กลับบ้านเกิด เหลือเพียงพระอนุชาคนเล็กไว้ข้างพระวรกายเพื่ออบรมสั่งสอน ฉีเล่อเล่อปรายตามองเจ้าหมอนั่น ก่อนยิ้มเล็กน้อย นางพยักหน้าให้หัวหน้าตระกูล “เช่นนั้นก็ดี รีบจัดการให้เร็วที่สุด” มีคนจัดการให้ย่อมดีที่สุด มิฉะนั้นหากนางลงมือเอง พวกเขาคงไม่มีโอกาสได้กลับบ้านเกิดแล้ว แม้หัวหน้าตระกูลหลี่จะทั้งชี้แจงด้วยเหตุผลและเกลี้ยกล่อมด้วยไมตรี แต่ลุงใหญ่หลี่ก็ยังโวยวายไม่ยอมเลิกรา เขากล่าวอย่างดูแคลน “เสี่ยวเล่อเป็นหลานสาวข้า เจ้ากล้ามาชี้นิ้วสั่งข้าเช่นนี้ ไม่เห็นเสี่ยวเล่ออยู่ในสายตาหรืออย่างไร?” หัวหน้าตระกูลหลี่สูดลมหายใจเฮือก “หุบปาก หุบปากเสีย! เจ้าคิดว่าตัวเองเป็นใคร? พระนามสองคำนั้นเป็นสิ่งที่เจ้ามีสิทธิ์เรียกหรือ?”