ตอนที่ 84 — 084

บทที่ 84 ภาค - เด็กสาวเครื่องมือในยุคปัจจุบัน 7 โครงการหรงฮวาซ่างผิ่น โครงการที่อยู่อาศัยซึ่งถือเป็นแลนด์มาร์กของอำเภอ ถึงกับพังถล่มลงมา!! ข่าวนี้แพร่สะพัดออกไปอย่างรวดเร็วและก่อให้เกิดผลกระทบในทางลบอย่างรุนแรง ผู้ที่กำลังจะซื้อบ้านเริ่มตั้งคำถามถึงการควบคุมคุณภาพของโครงการ เจ้าหน้าที่กำกับดูแลที่เกี่ยวข้องกับโครงการหรงฮวาซ่างผิ่นหลายคนจึงถูกลงโทษ หลังจากตรวจสอบซ้ำหลายครั้ง สาเหตุที่อาคารพังถล่มมาจากคุณภาพการก่อสร้าง! ไม่พบหลักฐานว่าเกิดจากฝีมือมนุษย์ และโครงการนี้ก็เป็นงานก่อสร้างคุณภาพต่ำจริง ๆ ดังนั้นผลสรุปเช่นนี้จึงสมเหตุสมผลที่สุด ฉีเล่อเล่อเรียนหนังสือ เตรียมตัวสอบเข้ามหาวิทยาลัยไปพร้อมกับจับตาดูความเคลื่อนไหวของตระกูลหลี่ หนึ่งเดือนต่อมา ในที่สุดเธอก็ได้ข่าวของคุณหลี่ เขาเกิดความเครียดรุนแรงจนเส้นเลือดในสมองแตก เป็นอัมพาต และกำลังเตรียมตัวไปต่างประเทศเพื่อรักษา! ฉีเล่อเล่อยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย จะหนีไปไหนล่ะ? ถ้าอยู่ในประเทศต่อ ยังอาจมีชีวิตได้อีกหลายปี แต่จะหนีไปไม่ได้หรอก! ลูกชายขับรถชนคนตายแล้วไม่รับผิดชอบ ส่วนพ่อก็ลงมือกับเด็กสาวคนหนึ่ง เรื่องดี ๆ ในโลกนี้จะให้พ่อลูกคู่นี้ได้ประโยชน์ไปหมดได้อย่างไร ...... มุมปากของคุณหลี่มีน้ำลายไหลย้อย ในใจกระวนกระวายอย่างหนัก ครั้งนี้หากเดินทางไปแล้ว ไม่รู้ว่าจะรักษาจนแข็งแรงกลับมาได้หรือไม่ แล้วลูกชายเสเพลที่วัน ๆ เอาแต่เที่ยวเล่นคนนั้นจะรักษากิจการของครอบครัวเอาไว้ได้หรือเปล่า? แต่จะมีทางเลือกอะไรได้ ใครใช้ให้เขามีลูกชายเพียงคนเดียวกันล่ะ ฉีเล่อเล่อมาหาเขาในตอนกลางวัน เธอตรวจดูห้องพักผู้ป่วยที่คุณหลี่พักอยู่ ก่อนใช้พลังล่องหนแล้วบุกเข้าไปด้วยความเร็วสูงสุด หลี่เซวียนฮ่าวกับแม่ของเขากำลังยุ่งอยู่กับการรวบรวมทรัพย์สินที่อยู่ในมือของคุณหลี่ จึงจ้างเพียงผู้ดูแลผู้ป่วยร่างกำยำคนหนึ่งมาคอยดูแล ฉีเล่อเล่อเคาะประตูจากด้านนอก ผู้ดูแลเปิดประตูออกมามอง เมื่อเห็นว่าไม่มีใครอยู่ด้านนอกก็รู้สึกเพียงว่ามีลมวูบหนึ่งพัดผ่านไป ก่อนจะปิดประตูห้องพักผู้ป่วยอีกครั้ง ฉีเล่อเล่อกดลงบนจุดชีพจรบริเวณท้ายทอยของเขา ผู้ดูแลเพิ่งส่งเสียงอื้อออกมาคำหนึ่งก็หมดสติไป ฉีเล่อเล่อเดินเข้าไปหาคุณหลี่ มองน้ำลายที่ไหลจากมุมปากของเขา ก่อนยื่นมือซึ่งสวมถุงมือแพทย์ออกมา ยัดยาเม็ดหนึ่งเข้าไปในปากเขา บีบจมูกไว้ แล้วยกคางขึ้น พร้อมช่วยลูบลำคอให้ยาไหลลงไป จากนั้นก็หัวเราะเบา ๆ โดยไม่พูดอะไร ใช้พลังล่องหนอีกครั้ง เปิดประตูแล้วออกไป ตั้งแต่ฉีเล่อเล่อเข้ามาในห้อง คุณหลี่ก็ตกใจจนปัสสาวะราดแล้ว เพียงแต่ร่างกายของเขาควบคุมไม่ได้ ทว่าสติสัมปชัญญะยังคงแจ่มชัด เขาเห็นผู้ดูแลร่างกำยำจู่ ๆ เหมือนถูกโจมตี ดวงตาเหลือกแล้วล้มลง แต่กลับถูกใครบางคนค่อย ๆ ประคองวางลงบนโซฟา ทั้งที่ไม่มีคนนอกเข้ามาเลย ต่อให้เป็นใครก็คงตกใจจนปัสสาวะราดเหมือนกัน จากนั้นเขาก็ได้ยินเสียงหัวเราะเบา ๆ ของหญิงสาวคนหนึ่ง ไม่รู้ว่าตัวเองถูกป้อนอะไรเข้าไป ประตูเปิดออกเอง มีเสียงฝีเท้าเบา ๆ ดังขึ้น แล้วสิ่งนั้นก็ออกไป... หลังจากฉีเล่อเล่อจากไปไม่นาน ผู้ดูแลก็ฟื้นขึ้นมา เขามองตัวเองที่นอนอยู่บนโซฟา แล้วยกมือเกาศีรษะด้วยความไม่เข้าใจ แต่เมื่อหันไปมองคุณหลี่อีกครั้ง นายจ้างที่เมื่อครู่ยังมีแววตาดุดันและน้ำลายไหลจากมุมปาก กลับหลับตาสนิทอยู่ ทำเอาเขาตกใจสะดุ้ง ผู้ดูแลกระโดดพรวดขึ้นด้วยความเร็วที่ไม่เข้ากับรูปร่างของตัวเอง วิ่งตรงไปหาคุณหลี่ เมื่อมองเครื่องวัดต่าง ๆ แล้วก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก ยังมีชีวิตอยู่! เขากดกริ่ง ไม่นานแพทย์และพยาบาลที่รับผิดชอบโดยตรงก็กรูกันเข้ามา ตรวจร่างกายคุณหลี่อย่างละเอียด แพทย์หันไปถามผู้ดูแล “เมื่อครู่คุณหลี่เกิดอะไรขึ้น? เดิมทีเป็นเพียงอัมพาตจากโรคหลอดเลือดสมอง แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นเจ้าชายนิทราไปแล้ว?” หัวใจของผู้ดูแลกระตุกวูบ เรื่องที่ตัวเองเผลอหลับอยู่บนโซฟาเมื่อครู่นี้ แน่นอนว่าเขาไม่อาจพูดออกไปได้ เขารีบตอบ “ไม่มีอะไรครับ เหมือนเมื่อวานทุกอย่าง แค่นอนให้น้ำเกลืออยู่ อาหารเย็นยังไม่ได้กินเลยด้วยซ้ำ” แพทย์ลงมือตรวจไปพลาง สั่งการไปพลาง “แจ้งญาติ ให้ตรวจร่างกายใหม่ทั้งหมด” คุณหลี่ที่กลายเป็นเจ้าชายนิทราจึงถูกทิ้งให้นอนอยู่ในห้องผู้ป่วยของโรงพยาบาล และไม่มีใครจัดการเรื่องส่งเขาไปรักษาที่ต่างประเทศอีกต่อไป เขานอนอยู่บนเตียงอย่างสิ้นหวัง เปลือกตาสั่นไหว แต่ไม่ว่าจะพยายามเพียงใดก็ลืมตาไม่ขึ้น ทว่าสติข้างในกลับยังรับรู้ทุกอย่างอย่างชัดเจน... วันนี้เป็นวันอังคาร เวลาบ่ายสามโมงครึ่ง ฉีเล่อเล่ออ้างว่าปวดท้อง ขอลาออกไปซื้อยาครู่หนึ่ง เธอใช้เวลาเพียงไม่กี่นาทีซื้อยา จากนั้นก็รีบเลี้ยวเข้าไปในบริเวณที่ไม่มีผู้คน ใช้พลังล่องหนแล้วออกจากตัวอำเภอด้วยความเร็วสูงสุด มุ่งหน้าไปยังจุดที่สามีของน้าถูกรถชน เธอสืบรู้นิสัยของหลี่เซวียนฮ่าวมาหมดแล้ว และเคยแอบสังเกตเขาหลายครั้ง คนวิปริตคนนี้ดูเหมือนจะติดใจความรู้สึกตอนขับรถชนคน ผ่านมาหลายปี เขาไม่เพียงไม่หลีกเลี่ยงสถานที่เกิดเหตุ แต่ยังเว้นช่วงกลับมาขับรถซิ่งที่เดิม ในช่วงเวลาประมาณสี่โมงเย็นของวันอังคารเหมือนเดิมอีกด้วย หลี่เซวียนฮ่าวขับรถหรูของตัวเองปรากฏตัวบนถนนบนเขา บริเวณนี้ไม่มีกล้องวงจรปิด ต่อให้ขับรถเร็วเกินกำหนดก็ไม่มีใครมาควบคุม พ่อของเขากลายเป็นเจ้าชายนิทรา ส่วนแม่ก็เอาเงินออกไปใช้ชีวิตสุขสบาย ยิ่งไม่มีใครคอยควบคุมเขาอีก เมื่อขับพ้นโค้ง ภาพที่คุ้นเคยก็ปรากฏตรงหน้าอีกครั้ง เขาระเบิดเสียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง ก็ตรงถนนสายนี้ และในช่วงเวลานี้เอง ไอ้บ้านนอกที่ขี่รถจักรยานยนต์คนนั้นถูกเขาชนกระเด็น จะตกลงไปมีสภาพอย่างไรเขาไม่รู้หรอก เพราะอย่างไรเขาก็ขับรถหนีไปแล้ว ต่อมาผู้หญิงที่รอดชีวิตจากครอบครัวนั้นยังกล้าฟ้องเขาอีก แต่น่าเสียดาย พวกนั้นหาหลักฐานไม่ได้เลย ส่วนเขาก็มีหลักฐานยืนยันว่าไม่ได้อยู่ในที่เกิดเหตุ เพราะเรื่องนี้ พ่อยังเคยตำหนิเขาไปยกหนึ่ง ตอนนั้นเขารับปากต่อหน้าว่าต่อไปจะระวัง แต่ในใจกลับไม่เคยใส่ใจเลย ก็แค่พวกไร้ค่า ตายแล้วจะเป็นอะไรไป? ใครใช้ให้เกิดมาไม่มีวาสนาเองล่ะ? ทันใดนั้น รถของเขาก็เสียการควบคุม พุ่งตรงเข้าหาก้อนหินขนาดใหญ่ เขาตอบสนองอย่างรวดเร็ว รีบเหยียบเบรกเต็มแรง ทั้งที่เหยียบเบรกจนสุดแล้ว รถก็ยังคงเอียงพุ่งเข้าชนก้อนหิน ราวกับมีแรงบางอย่างผลักมันให้ชนเข้าไป ฉีเล่อเล่อมองห้องโดยสารฝั่งคนขับที่ยุบแบน ขาของหลี่เซวียนฮ่าวถูกหนีบจนบิดผิดรูป เลือดไหลเป็นทางจากศีรษะ ส่วนโทรศัพท์แม้ได้รับความเสียหาย แต่ยังใช้งานได้อยู่ มุมปากของเธอยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม ก่อนหยิบโทรศัพท์ของเขามาเปิด เพื่อให้ตัวเองใช้เงินได้สะดวก และยังป้องกันกรณีที่พ่อเกิดฟื้นขึ้นมากะทันหัน เจ้าลูกล้างผลาญคนนี้จึงเปลี่ยนทรัพย์สินที่สามารถเปลี่ยนเป็นเงินสดได้ทั้งหมด แล้วเก็บไว้ภายใต้ชื่อของตัวเอง ฉีเล่อเล่อลองใส่รหัสธนาคารของเขา ปรากฏว่าเป็นวันเกิดของตัวเองจริง ๆ ช่างโง่สิ้นดี! เธอโอนเงินที่สามารถเคลื่อนย้ายได้ออกไปทีละรายการ โดยใช้วิธีไม่เปิดเผยตัวตน ดูท่าเธอคงต้องเรียนรู้เทคนิคด้านนี้เพิ่มเติมเสียแล้ว ต่อไปหากเจอสถานการณ์แบบนี้อีก จะได้เปลี่ยนเงินเหล่านั้นมาเป็นของตัวเองโดยตรง ฉีเล่อเล่อหันหลังแล้วจากไป ส่วนหมอนี่จะเป็นหรือตายก็เรื่องของเขา ไม่เกี่ยวอะไรกับเธอ เมื่อก่อนเขาก็ปฏิบัติต่อน้ากับสามีของน้าแบบนี้เหมือนกัน เธอไม่ได้ทำอะไรเสียหน่อย แค่ผลักท้ายรถของเขาเบา ๆ ทีหนึ่ง แล้วช่วยเขาทำความดีเพิ่มอีกเล็กน้อยเท่านั้น ฉีเล่อเล่อรีบกลับเข้าเมืองอำเภอ แล้วกลับถึงโรงเรียนอย่างรวดเร็ว เธอไปหาอาจารย์เพื่อแจ้งว่ากลับมาแล้ว อาจารย์ถังถามด้วยความเป็นห่วง “เสี่ยวเล่อ เป็นยังไงบ้าง ประจำเดือนมาหรือ?” ฉีเล่อเล่อพยักหน้า “ค่ะ อาจารย์ ทุกครั้งที่มาฉันจะปวดท้อง ยาก็ซื้อแล้วและกินเรียบร้อยแล้ว ขอบคุณอาจารย์ที่เป็นห่วงนะคะ” พูดจบ เธอยังหยิบยาออกมาให้อาจารย์ดูด้วย อาจารย์ถังมองเวลา ผ่านไปหนึ่งชั่วโมง แม้จะนานไปเล็กน้อยแต่ก็ยังถือว่าปกติ เด็กสาวปวดท้อง ระหว่างทางอาจเสียเวลาไปบ้าง เธอพยักหน้า “ดื่มน้ำอุ่นให้มากหน่อย ถ้าทนไม่ไหวจริง ๆ ก็กลับไปนอนพักที่หอ อย่าไปเสียดายเวลาแค่นี้” ฉีเล่อเล่อรีบกล่าวขอบคุณ ก่อนกลับเข้าห้องเรียนและเรียนหนังสือต่อ