ตอนที่ 85 — 085

บทที่ 85 ภาค - เด็กสาวเครื่องมือในยุคปัจจุบัน 8

ช่วงนี้ไม่รู้ว่าตระกูลหลี่ มหาเศรษฐีอันดับหนึ่งของอำเภอไปเจอเคราะห์ร้ายอะไรมากันแน่

เริ่มจากโครงการหรงฮวาซ่างผิ่นที่กำลังจะเปิดขายเกิดพังถล่ม ประธานหลี่ตกใจและเครียดอย่างหนักจนเป็นโรคหลอดเลือดสมอง ซ้ำยังกลายเป็นเจ้าชายนิทรา!

จากนั้นไม่กี่วัน ลูกชายเพียงคนเดียวของเขาก็ขับรถซิ่งบนถนนบนเขาด้วยความเร็วสูง เบรกไม่ทันจนพุ่งชนก้อนหินใหญ่ ขาทั้งสองข้างเนื้อตายทั้งหมด สุดท้ายต้องตัดทิ้ง

ยิ่งไปกว่านั้น ตอนที่เขาได้รับบาดเจ็บและสติยังไม่แจ่มชัด เขากลับนำทรัพย์สินจำนวนมากของตัวเองออกไป แม้หลายวันต่อมาจะได้รับการช่วยเหลือจนฟื้นและพยายามยืนยันอย่างหนักแน่นว่าตัวเองไม่ได้บริจาคเงิน แต่เงินถูกโอนออกจากบัญชีไปหลายวันแล้ว ย่อมไม่มีทางเอากลับคืนมาได้

ผู้คนอดคาดเดาไม่ได้ว่า ตอนนั้นหลี่เซวียนฮ่าวคงคิดว่าตัวเองกำลังจะตาย ถึงได้บริจาคเงินออกไป พอฟื้นขึ้นมาก็เกิดเสียดายและเสียใจภายหลัง!

ฉีเล่อเล่อตั้งใจเรียนหนังสืออย่างสงบ ต่อให้ได้ยินเรื่องเหล่านี้ผ่านหูมาบ้างก็เพียงยิ้มจาง ๆ เธอต้องทุ่มเทให้กับการเรียน

หลังผ่านการสอบวัดระดับครั้งที่หนึ่ง ครั้งที่สอง และครั้งที่สาม คะแนนของฉีเล่อเล่อก็มั่นคงอยู่ในอันดับหนึ่งของโรงเรียน ครูและผู้บริหารโรงเรียนให้ความสำคัญกับเธออย่างมาก ต่างแอบคาดหวังอยู่ในใจว่าเธอจะคว้าตำแหน่งผู้ทำคะแนนสอบเข้ามหาวิทยาลัยอันดับหนึ่งมาให้โรงเรียนมัธยมปลายอันดับหนึ่งของอำเภอได้ หากเป็นเช่นนั้น การรับสมัครนักเรียนในปีหน้าของโรงเรียนก็จะมีจุดแข็งมากยิ่งขึ้น

......

หลังสอบเข้ามหาวิทยาลัยเสร็จ ฉีเล่อเล่อซื้อคอมพิวเตอร์มาแล้วเริ่มเขียนนิยายส่งสำนักพิมพ์อยู่ที่บ้าน

เธอรู้สึกราวกับความคิดหลั่งไหลออกมาไม่ขาดสาย ทั้งยังพิมพ์ได้รวดเร็วมาก จึงเขียนเนื้อหาไปได้เกือบทั้งหมดในเวลาไม่นาน

กระทั่งผู้บริหารโรงเรียนมัธยมปลายอันดับหนึ่งของอำเภอกับอาจารย์ถังปรากฏตัวขึ้นในลานบ้านเล็ก ๆ ของยาย ฉีเล่อเล่อถึงได้หลุดออกจากภาวะจดจ่อกับการเขียน

อาจารย์ถังมองฉีเล่อเล่อด้วยสีหน้าพูดไม่ออก “ฉีเสี่ยวเล่อ เธอไปทำอะไรมาน่ะ? ทำไมถึงปล่อยตัวจนผมเผ้ายุ่งเหยิงแบบนี้? เป็นวัยรุ่น ต่อให้ปิดเทอมแล้วก็ต้องใช้ชีวิตให้เป็นเวลานะ”

ฉีเล่อเล่อพยักหน้า “อ้อ เข้าใจแล้วค่ะอาจารย์ เชิญอาจารย์ทุกท่านนั่งก่อนค่ะ แหะ ๆ บ้านฉันเล็กไปหน่อย เก้าอี้อาจมีไม่พอ”

ผู้อำนวยการโรงเรียนอดทอดถอนใจอยู่ในใจไม่ได้ เด็กจากครอบครัวยากจนต้องรู้ความและพึ่งพาตัวเองตั้งแต่เล็กจริง ๆ เขาเคยตรวจสอบสภาพครอบครัวนี้แล้ว ลำบากมากจริง ๆ

ในฐานะผู้ทำคะแนนสอบสายวิทยาศาสตร์ได้อันดับหนึ่งของมณฑล โรงเรียนมอบเงินรางวัลให้ฉีเล่อเล่อสองหมื่นหยวน ทางอำเภอก็มอบเงินรางวัลให้อีกห้าหมื่นหยวน ทั้งธงเชิดชูเกียรติ การสัมภาษณ์ และเกียรติยศต่าง ๆ หลั่งไหลเข้ามาไม่ขาดสาย...

เมื่อจดหมายตอบรับจากมหาวิทยาลัยปักกิ่งมาถึง ฉีเล่อเล่อก็มองยายกับน้ากำลังเก็บข้าวของในบ้านด้วยสีหน้าสงบนิ่ง

ยายถามเสียงอ่อน “เสี่ยวเล่อ ยายกับน้าต้องไปด้วยจริง ๆ เหรอ? พวกเราสองคนอยู่ที่นี่ก็ดีอยู่แล้วไม่ใช่หรือ? ถ้าไปปักกิ่ง ค่าใช้จ่ายคงสูงเกินไปหน่อย”

น้าที่อยู่ข้าง ๆ พยักหน้ารัว ๆ “อืม ๆ ใช่แล้ว พวกเราอยู่ที่นี่ก็ดีอยู่แล้ว เสี่ยวเล่อไปเรียนให้สบายใจเถอะ”

ฉีเล่อเล่อกอดอกแล้วแค่นเสียง “ดีตรงไหน? ดีตรงที่ถูกพวกอันธพาลในหมู่บ้านคอยรังควาน หรือดีตรงที่ต้องฟังพวกปากมากนินทาว่าครอบครัวเราเป็นตัวซวย ใครเข้าใกล้ก็พลอยซวยไปด้วย?”

ทั้งสองหงอยลงทันที ไม่พูดอะไรอีก และเร่งมือเก็บข้าวของให้เร็วขึ้น เสี่ยวเล่อบอกให้ไปก็ไปเถอะ อย่างไรบ้านหลังนี้ก็ไม่ได้มีราคาอะไร ปล่อยทิ้งไว้โดยไม่ขายก็แล้วกัน หากอยู่ที่นั่นไม่ได้จริง ๆ ค่อยกลับมาอยู่ที่นี่ก็ได้

เมื่อทั้งสามเก็บข้าวของเรียบร้อยก็ซื้อตั๋วรถไฟไปปักกิ่ง

สัมภาระที่ต้องนำไปมีมากเกินไป ฉีเล่อเล่อจึงส่งล่วงหน้าไปส่วนหนึ่ง ส่วนของที่เหลือ ยายกับน้ากอดเอาไว้แน่น ไม่ยอมให้เธอส่งไปอีก เธอรู้ว่าทั้งสองเสียดายค่าส่ง จึงทำได้เพียงยอมตาม

ของบางอย่างเธอแอบเก็บเข้าไปในมิติ แต่ของชิ้นใหญ่ที่เห็นได้ชัด อย่างไรก็ต้องส่งไปตามปกติ

เธอติดต่อนายหน้าเอาไว้แล้ว และนัดดูบ้านหลายแห่งที่อยู่ค่อนข้างใกล้มหาวิทยาลัยปักกิ่ง ส่วนเรื่องค่าเช่าที่แพงอยู่บ้าง ไม่จำเป็นต้องบอกยายกับน้า

หลังทั้งสามลงจากรถไฟ ก็หอบสัมภาระพะรุงพะรังมุ่งหน้าไปยังสถานที่ที่นัดหมายไว้

สุดท้ายพวกเธอเลือกห้องพักแบบสองห้องนอนแห่งหนึ่ง แล้วทั้งสามก็ย้ายเข้าไปอยู่

ฉีเล่อเล่อเก็บตัวอยู่บ้านหลายวัน ส่วนยายกับน้าก็ออกไปตระเวนหางานทำ

ช่วงนี้รายได้จากการเขียนหนังสือของเธอเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว ต้นเดือนสิงหาคม เธอนำค่าต้นฉบับกับเงินรางวัลที่ได้รับไปตลาดหยกครั้งหนึ่ง การพนันหินหยก ธุรกิจที่ผ่าครั้งเดียวอาจจน ผ่าครั้งเดียวอาจรวย

ฉีเล่อเล่อราวกับหนูตกลงไปในถังข้าวสาร ระบบเคยบอกว่าในชีวิตนี้ เธอมีพลังรับรู้ธาตุทั้งห้าเพิ่มขึ้นมา แม้เธอจะพอสัมผัสได้อยู่บ้าง แต่ก่อนหน้านี้กลับไม่รู้สึกว่ามันมีประโยชน์อะไร

ทว่าในชีวิตประจำวัน เธอก็ใช้ความสามารถนี้โดยไม่รู้ตัวอยู่เสมอ เพื่อสัมผัสข้อมูลของธาตุต่าง ๆ

จนกระทั่งก้าวเข้าไปในตลาดหยก เธอถึงได้รู้ว่าความสามารถในการรับรู้นี้ทรงประสิทธิภาพเพียงใด!

เมื่อครู่เธอเพิ่งใช้เงินห้าหมื่นหยวนซื้อหินขนาดประมาณสองกำปั้นมาหนึ่งก้อน แล้วยังใช้เงินอีกสองหมื่นหยวนซื้อหินก้อนใหญ่มาอีกหลายก้อน จากนั้นก็รอให้ช่างผ่าหิน

มีคนมุงดูการผ่าหินอยู่ไม่น้อย เมื่อทุกคนเห็นเด็กสาวรูปร่างสูงผอม สวมหน้ากากอนามัยขนาดใหญ่และแว่นกันแดดอันโต ต่างก็ยิ้มอย่างรู้กัน

แต่เมื่อหยกชั้นเลิศสองก้อนถูกผ่าออกมา ทุกคนที่มุงดูอยู่ก็ไม่อาจสงบนิ่งได้อีก ของดีไม่เคยขาดตลาด ยิ่งตอนนี้เป็นยุคที่เศรษฐกิจกำลังเติบโตอย่างรวดเร็วด้วยแล้ว

ทุกคนจึงเริ่มแข่งกันเสนอราคาทันที

ฉีเล่อเล่อขายหยกส่วนใหญ่ออกไป เก็บไว้เพียงหยกเจไดต์เนื้อน้ำแข็งสามสีจากหินก้อนที่ซื้อมาในราคาห้าหมื่นหยวน เธออาศัยกระเป๋าบังสายตาแล้วเก็บมันเข้าไปในมิติ ปกติเธอไม่ค่อยสวมเครื่องประดับ แต่ของชิ้นนี้สวยเกินไป จึงตัดใจขายไม่ลงอยู่บ้าง

จากนั้นเธอก็นำเงินที่ขายหยกได้ไปซื้อหินดิบเพิ่มอีกหลายก้อน เธอไม่ได้ขาดแคลนเงินจำนวนนี้ แต่คิดจะฉวยโอกาสในช่วงที่ยังไม่มีข้อจำกัดในการซื้อบ้าน ซื้อเก็บไว้ก่อนสักหลายหลัง อย่างไรเงินก็ต้องมีที่มาที่สมเหตุสมผล ครั้งแรกอาจเรียกว่าโชค แต่ถ้าทำได้อีกครั้งก็แสดงว่าเป็นความสามารถ

เมื่อเห็นเงินจำนวนแล้วจำนวนเล่าโอนเข้าบัญชีของเธอ คนรอบข้างต่างมีสีหน้าหลากหลาย ทั้งอิจฉา ริษยา คิดคำนวณ และกระทั่งประสงค์ร้าย

ตอนท้ายฉีเล่อเล่อเลือกซื้อหินดิบอีกหลายก้อน คนหัวใสบางคนเริ่มจับตาดูเธอ เพียงเธอแสดงท่าทีสนใจหินก้อนไหน ก็จะมีคนรีบแย่งซื้อก้อนนั้นทันที มุมปากฉีเล่อเล่อยกขึ้นเล็กน้อย

เธอจงใจมองหินก้อนใหญ่หลายก้อน คนพวกนั้นก็รีบทุ่มเงินก้อนโตซื้อไปทันที

ฉีเล่อเล่อหัวเราะอยู่ในใจ หินอ่อนทั้งนั้น เอากลับไปเล่นให้สนุกเถอะ เธอนำหินหลายก้อนที่ซื้อเป็นชุดสุดท้ายใส่ถุง สะพายขึ้นหลังแล้วออกจากตลาดหยก เมื่อเดินมาถึงบริเวณเปลี่ยวไร้ผู้คน คนหลายคนที่สะกดรอยตามเธอมาตลอดก็เร่งฝีเท้าไล่ตามขึ้นมา ในมือของพวกเขามีอาวุธโลหะคมกริบสะท้อนประกายเย็นเยียบ

ฉีเล่อเล่อใช้พลังความเร็วทันที ร่างของเธอวูบเดียวก็ปรากฏอยู่ตรงหน้า คนเหล่านั้นเพียงชะงักไปชั่วขณะ มีดในมือก็ถูกแย่งไปเสียแล้ว

ฉีเล่อเล่อเหวี่ยงหมัดใส่พวกเขา ต่อยดังป้าบ ๆ ๆ จนอ่วมไปตาม ๆ กัน เมื่อมองคนหลายคนที่ล้มกองอยู่กับพื้น ฉีเล่อเล่อก็ใจดีช่วยเอาของทุกอย่างบนตัวพวกเขาไปจนเกลี้ยง

ของมีค่าที่มีเครื่องหมายระบุตัวตนถูกโยนเข้าไปในมิติของเธอ ส่วนโทรศัพท์ บัตรธนาคาร และบัตรประจำตัวทั้งหมดถูกขยี้จนแหลกละเอียด จากนั้นเธอก็เหยียบลงบนข้อมือและกระดูกข้อเท้าของพวกเขาอย่างแรง ก่อนปัดมือแล้วเดินจากไป พวกโจรทั้งนั้น ยังจะกล้าแจ้งตำรวจอีกหรือ?

ต่อให้แจ้งเธอก็ไม่กลัว คนพวกนี้คิดปล้นทรัพย์และเอาชีวิตเธอ ส่วนเธอแค่ป้องกันตัว จะมีอะไรต้องกลัว?

ฉีเล่อเล่อออกไปเพียงไม่กี่วันก็หาเงินกลับมาได้มหาศาล ก่อนเดินทางกลับปักกิ่ง

ยายกับน้าไม่รู้ว่าเธอกำลังยุ่งอยู่กับอะไร ช่วงหลายวันนี้ทั้งสองเอาแต่ตระเวนหางานทำ แต่ขนาดคนปักกิ่งเองยังหางานได้ยาก แล้วนับประสาอะไรกับพวกเธอ? ใบหน้าของทั้งสองเต็มไปด้วยความทุกข์กังวล การใช้ชีวิตในปักกิ่งสร้างความกดดันให้พวกเธออย่างมหาศาล

ฉีเล่อเล่อกลับถึงบ้าน จัดอาหารอร่อยเต็มโต๊ะ ก่อนจะทิ้งข่าวใหญ่ชนิดทำเอาทั้งสองตั้งตัวไม่ติดออกมาเรื่องหนึ่ง