ตอนที่ 30 — 030

บทที่ 30 เดิมพันชิงชัยแห่งหกกองทัพ

หากกล่าวว่าทหารผู้เข้าแข่งขันลำดับที่เจ็ดถึงลำดับที่สิบสองล้วนเป็นเปลวเพลิง เช่นนั้นทหารลำดับที่สิบสามซึ่งออกตัวเป็นคนสุดท้ายก็เปรียบเสมือนดาวตกสีแดงฉาน ความเร็วของเขามากเสียจนผู้คนมองการง้างคันธนูและยิงลูกธนูแทบไม่ทัน เห็นเพียงลูกธนูแต่ละดอกพุ่งออกไปราวกับประกายแสงที่หลงเหลือจากดาวตก ส่งเสียงหวีดหวิวก่อนปักลงบนเป้าธนูทีละดอกอย่างรวดเร็ว

การแข่งขันขี่ม้ายิงธนูสิ้นสุดลงแล้ว

คะแนนการขี่ม้ากับการยิงธนูถูกแยกคำนวณต่างหาก กองทัพเทพยุทธ์ได้อันดับสามด้านการขี่ม้า และอันดับหนึ่งด้านการยิงธนู

ขันทีเจิ้งนำผลการแข่งขันนี้ขึ้นกราบทูลฮ่องเต้หยวนเจีย

จิ่งอ๋อง พระโอรสของฮองเฮาซึ่งมีพระชนมายุสิบแปดพรรษา ทรงตรัสถามด้วยความสงสัยว่า “กองทัพเทพยุทธ์มีฝีมือการขี่ม้ายอดเยี่ยม การที่พวกเขาเข้าเส้นชัยเป็นคณะที่สาม พวกเราล้วนเห็นกับตา แต่ทหารที่บาดเจ็บผู้นั้นยิงธนูดอกสุดท้ายหลุดเป้าไปแล้ว เหตุใดคะแนนรวมด้านการยิงธนูของกองทัพเทพยุทธ์จึงยังเป็นอันดับหนึ่งได้”

ขันทีเจิ้งจึงให้ขุนนางทหารที่วิ่งมารายงานผลการแข่งขันเป็นผู้ถวายคำอธิบาย

ขุนนางทหารผู้นั้นกราบทูลว่า “เป้าธนูจัดเรียงไว้ทั้งหมดสามแถวพ่ะย่ะค่ะ หากยิงถูกจุดกลางเป้าของแถวแรกจะได้รับคะแนนเต็ม แต่หากผู้ยิงธนูมีฝีมือกล้าหาญเหนือธรรมดา ลูกธนูสามารถทะลุเป้าแถวแรกแล้วยังพุ่งต่อไปถูกเป้าแถวที่สองและแถวที่สามได้ ก็จะได้รับคะแนนพิเศษเพิ่มเติม แม่ทัพผู้บัญชาการคณะกองทัพเทพยุทธ์ยิงธนูทุกดอกทะลุไปถูกเป้าแถวที่สามทั้งหมด คะแนนพิเศษของเขาเพียงคนเดียวจึงช่วยยกระดับคะแนนรวมด้านการยิงธนูของกองทัพเทพยุทธ์ขึ้นมาได้พ่ะย่ะค่ะ”

ฮ่องเต้หยวนเจียตรัสถามว่า “แม่ทัพผู้บัญชาการคณะกองทัพเทพยุทธ์คือลู่จั๋วใช่หรือไม่ คนที่ออกตัวเป็นคนสุดท้ายนั่นน่ะ”

ขุนนางทหารกราบทูลว่า “ฝ่าบาททรงพระปรีชาสามารถและมีสายพระเนตรเฉียบแหลม เป็นเขาจริง ๆ พ่ะย่ะค่ะ”

ฮ่องเต้หยวนเจียทรงแย้มพระสรวลเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่เว่ยเหราเดินเข้ามาในหอจายซิง

เมื่อไทเฮาทอดพระเนตรเห็นเช่นนั้น ก็ทรงแย้มพระสรวลแล้วตรัสชมว่า “มิน่าเล่า อิงกั๋วกงจึงใจแข็งส่งลู่จั๋วไปอยู่ชายแดนนานถึงแปดปี ฝีมือที่ได้มาช่างแตกต่างจากผู้อื่นจริง ๆ นับว่าตระกูลลู่มีผู้สืบทอดความสามารถแล้ว”

ฮ่องเต้หยวนเจียทรงแย้มพระสรวลแล้วตรัสว่า “จริงดังเสด็จแม่ตรัส ท่านกั๋วกงมีความตั้งใจอันลึกซึ้งและยอมลำบากเพื่อหลานชาย เจิ้นมีแต่จะชื่นชมเลื่อมใส”

ไทเฮาทรงส่งสายพระเนตรเป็นสัญญาณให้ฮองเฮา

ฮองเฮาจึงจำต้องฝืนพระทัยเปลี่ยนหัวข้อสนทนาอย่างกะทันหัน “ลู่ซื่อจื่อมีฝีมือกล้าหาญเป็นเลิศเหนือบุรุษทั้งเมืองหลวง คุณหนูหกตระกูลเซี่ยช่างมีวาสนายิ่งนัก ไม่รู้ว่าจะมีเด็กสาวมากมายเพียงใดที่อิจฉานางเพคะ”

เมื่อสิ้นพระดำรัส รอยแย้มพระสรวลตรงมุมพระโอษฐ์ของฮ่องเต้หยวนเจียก็ค่อย ๆ จางหายไป

เว่ยเหราต้องอดกลั้นเสียงหัวเราะอย่างยากลำบากเหลือเกิน

อดีตฮ่องเต้ทรงมีพระสนมนับไม่ถ้วน ไทเฮาจึงทรงใช้ชีวิตครึ่งแรกด้วยความระมัดระวังรอบคอบ อาจเป็นเพราะทรงระมัดระวังมากเกินไปกระมัง หลังจากได้ขึ้นเป็นไทเฮาแล้วจึงเริ่มทรงทำตามพระทัยอย่างไม่ยับยั้ง อย่างไรเสียฮ่องเต้หยวนเจียก็เป็นพระโอรสของพระองค์ ต่อให้ไม่พอพระทัยเพียงใด ก็ไม่อาจทรงกระทำสิ่งที่ขัดต่อความกตัญญูได้

ส่วนฮองเฮานั้น หากนับรวมมารดาของเว่ยเหราด้วยก็มีคู่แข่งเพียงสี่คนเท่านั้น วังหลังแทบไม่มีการแก่งแย่งชิงดี พระองค์จึงขาดโอกาสฝึกฝนเล่ห์เหลี่ยมจนมีความคิดอ่านตื้นเขินอย่างน่าสงสาร ทั้งที่ทรงรู้ดีว่าฮ่องเต้หยวนเจียต่างหากคือผู้ที่ควรเอาพระทัยมากที่สุด แต่กลับเลือกประจบประแจงไทเฮา คอยทำลายความสำราญพระทัยของฮ่องเต้หยวนเจียเสียทุกครั้ง

ฮ่องเต้หยวนเจียทรงต้องการทอดพระเนตรการแข่งขันเรือมังกร ต้องการทอดพระเนตรความสามารถของเหล่าทหารชั้นยอดจากทั้งหกกองทัพ แต่ฮองเฮากลับทรงหยิบยกเรื่องคุณหนูหกตระกูลเซี่ยขึ้นมากล่าวในช่วงเวลาสำคัญเช่นนี้ จะต่างอันใดกับการที่บรรดาคุณหนูกำลังชมบุปผาและชื่นชมจันทราด้วยกัน แล้วจู่ ๆ มีคนหนึ่งกล่าวเสียงดังถึงเรื่องการเพาะปลูกและการชลประทาน

มารดาเป็นเช่นไร บุตรก็เป็นเช่นนั้น มิน่าเล่าจิ่งอ๋องจึงมีพระชนมายุสิบแปดพรรษาแล้ว แต่กลับยังทรงมีความคิดอ่านที่มองออกได้เพียงชั่วพริบตา

หลังจากถูกจิ่งอ๋องลอบทอดพระเนตรมาหลายครั้ง ในที่สุดเว่ยเหรอก็หันไปมองพระองค์ครั้งหนึ่ง บังเอิญประสานสายตากับจิ่งอ๋องที่กำลังลอบทอดพระเนตรมาพอดี

ผลปรากฏว่าจิ่งอ๋องกลับตกพระทัยยิ่งกว่าเว่ยเหราเสียอีก พระองค์รีบเบนสายพระเนตรหนีไปทันที ราวกับเว่ยเหราเป็นอสรพิษหรือสัตว์ร้ายอันน่าหวาดกลัว

เมื่อสังเกตเห็นว่าพระพักตร์ครึ่งหนึ่งของจิ่งอ๋องแดงเรื่อ เว่ยเหรอก็รู้สึกเสียดายอยู่ไม่น้อย

หากจิ่งอ๋องมิใช่พระโอรสของฮองเฮา หากญาติผู้พี่หญิงของนางไม่ได้เป็นพระชายาตวนอ๋อง ถ้านางสามารถแต่งงานกับจิ่งอ๋องได้ ทั้งท่านยายและท่านย่าคงพึงพอใจอย่างแน่นอน

น่าเสียดาย...

นางคงไม่มีวาสนากับตำแหน่งพระชายาอ๋องเป็นแน่แล้ว

เมื่อรวมคะแนนขี่ม้าและยิงธนูเข้าด้วยกัน ลำดับการออกตัวในการแข่งขันเรือมังกรจึงถูกกำหนดให้กองทัพมังกรทะยานออกตัวเป็นคณะแรก ส่วนกองทัพเทพยุทธ์เป็นคณะที่สอง

ในการแข่งขันครั้งหนึ่ง หากผู้ที่จะคว้าชัยชนะปรากฏชัดเจนตั้งแต่ต้น ความสนุกในการชมต่อไปย่อมลดลงไปมาก แต่หากมีสองคณะที่ฝีมือสูสีกัน ต้องช่วงชิงตำแหน่งผู้ชนะเลิศอย่างดุเดือด โดยไม่อาจล่วงรู้ผลแพ้ชนะได้จนกว่าจะถึงช่วงเวลาสุดท้าย ผู้ชมย่อมรู้สึกเลือดลมพลุ่งพล่าน คอยส่งแรงใจให้คณะที่ตนชื่นชอบอย่างเต็มที่

“แม่ทัพผู้บัญชาการคณะกองทัพมังกรทะยานเป็นผู้ใด” ไทเฮาตรัสถาม

ขันทีใหญ่คังที่ประจำอยู่ข้างพระวรกายฮ่องเต้หยวนเจียยิ้มแล้วกราบทูลว่า “เป็นหานเหลียว ซื่อจื่อแห่งจวนซีถิงโหวพ่ะย่ะค่ะ”

ไทเฮาทรงสูดพระปัสสาสะครั้งหนึ่ง ก่อนตรัสว่า “หานเหลียวประลองกับลู่จั๋ว การแข่งขันเรือมังกรครั้งนี้คงน่าชมยิ่งนัก ฝ่าบาท มิสู้พวกเราลองวางเดิมพันกันสักหน่อยดีหรือไม่ มาดูกันว่าลู่จั๋วจะสามารถนำกองทัพเทพยุทธ์แย่งตำแหน่งผู้ชนะเลิศกลับมาจากกองทัพมังกรทะยานได้หรือไม่”

ฮ่องเต้หยวนเจียทรงพยักพระพักตร์อย่างไม่ทรงใส่พระทัยนัก

ไทเฮาจึงทรงเชิญทุกคนในที่นั้นเข้าร่วมวางเดิมพันด้วย พระองค์ทรงเป็นฝ่ายเริ่มก่อน โดยถอดกำไลทองคำฝังอัญมณีจากพระกร แล้ววางลงบนถาดที่ขันทีคังยกมาถวาย

“ข้าเดิมพันกองทัพเทพยุทธ์”

ฮ่องเต้หยวนเจียทรงหยิบเหอเถาทองคำอีกลูกที่ใช้บริหารกระดูกพระหัตถ์ออกมา

“กองทัพมังกรทะยาน”

ฮองเฮา พระสนมทั้งสามพระองค์ ตวนอ๋องกับพระชายา จิ่งอ๋อง และฝูอ๋อง ต่างก็ทรงนำสิ่งของออกมาวางเดิมพันตามลำดับ

ไทเฮาทรงเสนอว่า สิ่งของเดิมพันทั้งหมดของฝ่ายที่แพ้จะถูกพระราชทานให้แก่แม่ทัพผู้บัญชาการคณะที่ชนะเลิศ

ขณะที่ขันทีคังกำลังจะยกถาดกลับไปยืนด้านหลังฮ่องเต้หยวนเจีย ไทเฮาก็ทรงหันมาทอดพระเนตรเว่ยเหราอย่างกะทันหัน

“เหราเหราก็เลือกสักคณะหนึ่งเถิด”

ตรัสจบก็ทรงเหลือบพระเนตรมองมือของเว่ยเหรา

วันนี้เว่ยเหราแต่งกายเรียบง่าย บนเรือนผมนอกจากปิ่นหนึ่งเล่มที่ใช้เกล้าผมให้เข้าที่แล้ว ก็มีเพียงดอกไห่ถังสีชมพูอ่อนที่ทำจากผ้าไหมหนึ่งดอกเท่านั้น ผู้เข้าร่วมเดิมพันคนอื่นต่างนำสิ่งของมีค่าที่ติดตัวออกมาวางเดิมพัน หากเว่ยเหราจะเข้าร่วม ก็เหลือเพียงเหอเถาทองคำที่ฮ่องเต้หยวนเจียเพิ่งพระราชทานให้นางเท่านั้น

หากเว่ยเหรานำเหอเถาทองคำออกมาวางเดิมพัน ก็จะเป็นการล่วงเกินฮ่องเต้หยวนเจีย แต่หากไม่เข้าร่วม ก็จะดูเป็นคนคับแคบตระหนี่ถี่เหนียว

แม้แต่ฮ่องเต้หยวนเจียก็ยังทรงหันมาทอดพระเนตรเว่ยเหรา ต้องการทอดพระเนตรว่านางจะตอบสนองอย่างไร

เว่ยเหรายิ้มเล็กน้อย ก่อนยกจานขนมอิงเถาที่ไทเฮาพระราชทานให้ ซึ่งนางเพิ่งกินไปเพียงชิ้นเดียว ส่งให้ขันทีคังด้วยสองมือ แล้วกล่าวออดอ้อนต่อไทเฮาว่า “หม่อมฉันไม่มีสิ่งของมีค่าอื่นใดติดตัวมาเลยเพคะ ได้รับพระเมตตาจากไทเฮาพระราชทานขนมในวังหลวงให้ เช่นนั้นหม่อมฉันขอยืมบุปผามาถวายพระพุทธองค์สักครั้ง หากหม่อมฉันเดิมพันชนะ ขนมอิงเถาจานนี้ก็ยังเป็นของหม่อมฉัน แต่หากหม่อมฉันเดิมพันแพ้ ก็ขอมอบขนมอิงเถาให้แม่ทัพผู้บัญชาการคณะที่ชนะเลิศ เพื่อให้เขากับเหล่าทหารร่วมคณะได้รับประทานเสริมกำลังกันพอดีเพคะ”

ไทเฮาทรงรักษารอยแย้มพระสรวลไว้ ก่อนตรัสว่า “ขนมเพียงไม่กี่ชิ้นเท่านี้ ต่อให้แบ่งกันคนละชิ้นก็ยังไม่พอให้พวกเขากินทั่วถึง”

ฮ่องเต้หยวนเจียทรงชี้ไปยังจานขนมฝั่งพระองค์ที่ยังไม่มีผู้ใดแตะต้องอย่างเหมาะเจาะ แล้วตรัสว่า “น้ำใจของเว่ยเหรานับว่าไม่เลว หากนางเดิมพันแพ้ ให้นำขนมจานนี้ของเจิ้นไปแจกจ่ายแก่คณะที่ชนะเลิศพร้อมกันด้วย”

รอยย่นตรงมุมพระโอษฐ์ของไทเฮาพลันตกลงเล็กน้อย

ฮ่องเต้หยวนเจียทรงส่งสายพระเนตรเป็นสัญญาณให้ขันทีเจิ้ง

ขันทีน้อยโบกธงผ้าแพรในมือ การแข่งขันเรือมังกรรอบที่สองกำลังจะเริ่มต้นขึ้นแล้ว

คณะผู้เข้าแข่งขันทั้งหกจัดแถวเรียงลดหลั่นกันอยู่ริมทะเลสาบตามคะแนนจากการแข่งขันขี่ม้ายิงธนู คณะที่อยู่ลำดับถัดไปจะต้องออกตัวตามหลังคณะก่อนหน้าเป็นระยะทางครึ่งลำเรือมังกร