ตอนที่ 94 — ตอนที่ 94 หญิงม่าย

"เฮ้อ!"

โจวฉือนั่งลงปุ๊บก็ถอนหายใจยาวเหยียดออกมาเฮือกใหญ่ เขากดปุ่มเปิดคอมพิวเตอร์ จากนั้นก็ตบพุงพลุ้ยๆ ของตัวเองพลางเงยหน้า 45 องศามองเพดานห้อง

"พี่เหริน รอบนี้ฉันชาไปหมดทั้งตัวแล้วจริงๆ ว่ะ"

"มีรอบไหนที่นายไม่ชาบ้างล่ะ"

ฉินเหรินขยับเก้าอี้เข้าไปใกล้ ล้วงบุหรี่ยวี่ซีออกจากกระเป๋าเสื้อของอีกฝ่ายแล้วยัดเข้าปากโจวฉือ

"ว่ามาสิ มีเรื่องอะไรอีกล่ะ เล่าออกมาให้พวกเราฟังแล้วหัวเราะกันหน่อยซิ"

"ไสหัวไปเลย"

ในออฟฟิศไม่อนุญาตให้สูบบุหรี่ โจวฉือจึงโยนบุหรี่ใส่หน้าฉินเหริน

"ฉันรู้สึกว่าตัวเองคงอยู่บนดาวเคราะห์ดวงนี้ต่อไปไม่ได้แล้วว่ะ"

"คงไม่ใช่เรื่องบัดซบอย่างไปยืนฉี่ข้างๆ หัวหน้าอีกหรอกนะ…"

"ไม่ใช่ คราวนี้มันเป็นเพราะพวกนายนั่นแหละ"

คำว่า "พวกนาย" ในปากของโจวฉือหมายถึงพี่น้องก๊วนเดียวกันในกลุ่มแชต 【พ่อเมตตาลูกกตัญญู 213】

"ให้ตายเถอะ วันเสาร์ไม่ใช่ว่ามีปรากฏการณ์พระจันทร์สีเลือดหรอกเหรอ ป๊าอุตส่าห์ส่งของเด็ดเข้ากลุ่มเพื่อเป็นสวัสดิการให้พวกนาย จำได้ไหมล่ะ"

"อ่าฮะ จำได้"

อย่างไรก็ตาม ฉินเหรินไม่ได้กดดาวน์โหลด เขาไม่ได้ดูอะไรทำนองนั้นมานานมากแล้ว ไม่ว่าจะแนว 2 มิติหรือ 3 มิติก็ตาม ด้านหนึ่งเป็นเพราะไม่มีเวลา แต่อีกด้านก็เป็นเพราะเขามีวินัยในตัวเองสูงมาก เพื่อสะสมพละกำลังเอาไว้รอคอยคืนวันเข้าหอกับเฉิงซืออวิ๋นในอนาคต

แน่นอนว่าการมีวินัยไม่ได้แปลว่าต้องละเว้นความต้องการทางเพศไปตลอดชีวิต บางครั้งฉินเหรินก็แอบคิดอยู่เหมือนกันว่าตัวเองสะสมพลังไว้มากเกินไปหรือเปล่า หลังแต่งงานก็มีกันอยู่แค่สองคน พอมีลูกแล้วไอ้สิ่งที่กักเก็บเอาไว้มากขนาดนั้นมันก็คงไม่ได้มีประโยชน์อะไรมากมายนักใช่ไหม

แต่นั่นเป็นเรื่องของอนาคต ส่วนทางด้านโจวฉือนั้น ชายหนุ่มเป็นพวกไม่มีข้อห้ามใดๆ ทั้งสิ้นในชีวิต คืนนั้นแค่ดาวน์โหลดมาเก็บไว้ยังไม่สาแก่ใจ เขายังเปิดเบราว์เซอร์เพื่อทำการค้นหาอย่างยากลำบากอยู่นานหลังจากไม่ได้ทำมานาน และในที่สุดก็ได้รับชมสื่อบันเทิงสำหรับผู้ใหญ่แบบออนไลน์ได้สำเร็จ

ทว่า โบราณว่าไว้ว่าคนเราย่อมมีเคราะห์กรรมไม่คาดฝัน หลังชมเสร็จสิ้น วันรุ่งขึ้นที่บ้านของโจวฉือก็มีญาติพาเด็กเล็กมาเยี่ยม

พอเด็กก้าวเข้ามาในบ้านก็ทักทายอย่างรู้ประสา ดูน่ารักน่าเอ็นดูเป็นอย่างยิ่ง แต่ผ่านไปได้ไม่นานก็เริ่มเผยลายลิงทะโมน ร้องงอแงจะเล่นคอมพิวเตอร์โน้ตบุ๊กของโจวฉือให้ได้

"แล้วนายก็ยอมให้เล่นเนี่ยนะ"

"ถ้าไม่ให้จะทำยังไงได้ล่ะ พ่อแม่ฉันสั่งให้ยอมให้เล่นนี่นา เฮ้อ! สักวันหนึ่งฉันต้องย้ายออกไปเช่าห้องอยู่ข้างนอกให้ได้เลยคอยดู!"

"อย่าเพิ่งพูดเร็วไป ถ้านายโดนค่าเช่าห้องเผาผลาญเงินในกระเป๋าเมื่อไหร่ เดี๋ยวก็รู้ซึ้งถึงความเสียใจเองแหละ"

พอฉินเหรินได้ยินถึงตรงนี้ ย่อมเดาพล็อตเรื่องช่วงต่อไปได้เกือบหมด

"ฉันเห็นจุดจบของเรื่องนี้แล้วล่ะ พูดง่ายๆ ก็คือ เจ้าเด็กแสบนั่นเปิดโปงเรื่องที่นายดูคลิปลับออนไลน์ออกมาใช่ไหมล่ะ"

"มันยิ่งกว่าเปิดโปงเสียอีก!"

โจวฉือเอามือกุมใบหน้าอ้วนกลมของตัวเองไว้ ไม่อาจทนย้อนนึกถึงความทรงจำอันเลวร้ายนั้นได้

"ตอนนั้นหูฟังบลูทูธของฉันมันปิดอยู่ โน้ตบุ๊กมันก็เลยเชื่อมต่อเข้ากับลำโพงบลูทูธโดยอัตโนมัติ…"

"…"

ในตอนนั้นทั้งพ่อแม่และญาติๆ ของโจวฉือต่างก็นั่งอยู่กันพร้อมหน้า ทั่วทั้งห้องพลันมีเสียงพากย์หวานหยดย้อยแผ่วเบาดังขึ้นมาว่า 【ท่านพี่คะ——】 จากนั้นก็ตามมาด้วยสารพัดสรรพเสียงอันชวนกระอักกระอ่วนใจ ทำเอาโจวฉืออยากจะย้ายสำมะโนครัวหนีไปอยู่บนดาวอังคารเสียให้รู้แล้วรู้รอดทันที

"แต่ว่านะพี่ฉือ นายก็โง่เกินไปจริงๆ นั่นแหละ"

ฉินเหรินแสดงความเห็นอกเห็นใจไปพร้อมกับทึ่งในความทึ่มของโจวฉืออย่างหาที่เปรียบไม่ได้

"สรุปคือนายดูคลิปออนไลน์เสร็จแล้ว แม้แต่เบราว์เซอร์ก็ยังไม่ยอมปิดงั้นเหรอ"

"ฉันปิดแล้วแน่นอนสิวะ! ปิดเครื่องชัตดาวน์ไปแล้วด้วยซ้ำ!"

"อ้อ โดนเปิดค้นประวัติการเข้าชมล่ะสิ"

ถ้าเป็นแบบนั้น เจ้าเด็กแสบนี่ก็แสบแบบเจาะจงเป้าหมายเหลือเกิน

ไม่แน่ว่าอาจจะเป็นเด็กประเภทแก่แดดเกินวัย ที่เคยผ่านร้อนผ่านหนาวมาจากคอมพิวเตอร์ของพ่อแม่ตัวเองจนเจนจัด เติบโตเป็นผู้รู้ความ ถึงได้เจาะจงเปิดค้นประวัติการเข้าชมของเบราว์เซอร์ตอนมาเล่นคอมพิวเตอร์บ้านญาติ

แต่ในความเป็นจริง โจวฉือเองก็เป็นจอมเก๋าผู้เจนศึกมาอย่างโชกโชน เขาบอกว่าตัวเองมีเบราว์เซอร์อยู่สองตัว ตัวหนึ่งเปิดโหมดไม่ระบุตัวตนค้างไว้เป็นประจำ ดูออนไลน์ทีไรไม่เคยมีคำว่ารถคว่ำสักครั้ง

"เชี่ย ป้องกันแน่นหนาขนาดนี้ แล้วเด็กนั่นไปหาคลิปที่นายดูเจอได้ยังไงกัน"

หรือว่าเด็กสมัยนี้จะหัดเขียนโค้ด ไพธอน (Python) ศึกษาด้วยตัวเองกันหมดแล้ว

"ให้ตายสิ ถึงได้บอกไงว่าป๊าแพ้ได้อย่างน่าอัดอั้นตันใจชะมัด"

โจวฉือกุมขมับ สีหน้าเหมือนคนใกล้จะร้องไห้เต็มที

"คอมพิวเตอร์ของฉันมันห่วยแตกเกินไป ตอนปิดเครื่องโปรเซสการทำงานของเบราว์เซอร์มันยังไม่ทันปิดสมบูรณ์ พอเจ้าเด็กแสบนั่นเปิดเครื่องขึ้นมา มันเลยเด้งหน้าต่างถามว่า 【ต้องการกู้คืนหน้าที่ขัดข้องล่าสุดหรือไม่】 แล้วไอ้เด็กนั่นก็ดันกดปุ่ม 【ตกลง】 ซะงั้น…"

"…"

ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง

หากเป็นเช่นนี้ ฉินเหรินก็รู้สึกว่าพี่ฉือน่าสงสารและไม่ได้รับความเป็นธรรมอยู่บ้างจริงๆ และหลังจากได้ยินตัวอย่างที่เกิดขึ้นสดๆ ร้อนๆ นี้ ในหัวของเขาก็เริ่มผุดภาพใบหน้าของท่านประมุขสำนักคนหนึ่งที่ตอนนี้น่าจะกำลังนั่งเล่นเกมอยู่ที่บ้านขึ้นมา…

————————————

อันที่จริง ฉินเหรินไม่ได้ดูเรื่องพรรค์นั้นมานานมากแล้ว

แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าเขาจะไม่เคยผ่านช่วงวัยรุ่นเลือดร้อนมาก่อน

ยังจำได้ว่าสมัยเรียนมหาวิทยาลัยปี 1 หรือปี 2 ตอนที่เพิ่งเริ่มคบหากับเฉิงซืออวิ๋นใหม่ๆ ฉินเหรินในวัยหนุ่มก็เคยดาวน์โหลด "กรณีศึกษาเพื่อการเรียนรู้" เก็บไว้ในอินเทอร์เน็ตไม่น้อยเหมือนกัน

ทั้งหมดล้วนเป็นแนวเดี่ยวตัวต่อตัว 1v1 ส่วนใหญ่เน้นธีมถุงน่อง มีทั้งแบบอนิเมะและคนแสดงจริง ในนั้นยังรวมถึงผลงานสไตล์หวานซึ้งงดงามอยู่อีกหลายเรื่อง ทั้งหมดก็เพื่อตั้งใจว่าจะหาโอกาสเปิดดูกับเฉิงซืออวิ๋นในวันข้างหน้า นอกจากจะได้เรียนรู้ไปพร้อมกันแล้ว ยังสามารถส่งสัญญาณบอกใบ้ถึงรสนิยมส่วนตัวให้แฟนสาวรับรู้อย่างแนบเนียนได้อีกด้วย

และจนถึงทุกวันนี้ ผลงานชั้นเยี่ยมมากมายเหล่านั้นก็ยังคงถูกเก็บผนึกไว้อย่างดีในฮาร์ดดิสก์ของฉินเหริน

แม้ฉินเหรินจะไม่ได้เปิดดูแล้ว แต่ก็ตัดใจลบทิ้งไม่ลงมาโดยตลอด

ไม่ใช่ว่าเขามีความปรารถนาในคลิปพวกนั้นมากมายอะไรขนาดนั้น แต่เป็นเพราะนิสัยชอบสะสมของตนเองล้วนๆ

เพราะในตอนนั้น เพื่อที่จะสามารถนั่งดูร่วมกับแฟนสาวได้ ไฟล์ที่เขาเสาะหามาจึงล้วนล้ำค่าและหายากเป็นพิเศษ

เพียงเพื่อตอบโจทย์เงื่อนไขแนวรักเดียวใจเดียวแบบ 1v1 เขาต้องเลี้ยงข้าวโจวฉือผู้มีสมญานามว่า 【คลังทรัพยากรเดินได้】 ไปตั้งไม่รู้กี่มื้อ จนในที่สุดโจวฉือถึงได้งมหาของดีจากกองขยะ คัดสรรออกมาเป็น 【10 อันดับผลงานยอดเยี่ยมที่สามารถรับชมร่วมกับแฟนสาวไร้เดียงสาได้】 แถมยังใจดีแบ่งออกเป็น 2 หมวดหมู่อย่าง 【ภาพยนตร์】 และ 【อนิเมะ】 คล้ายกับผังของเว็บปีลี่ปีลี่ (Bilibili) ให้อย่างเสร็จสรรพ

สิ่งของเหล่านี้ จึงกล่าวได้ว่าคุณค่าของมันไม่ได้จำกัดอยู่แค่ตัวเนื้อหา หากแต่ยังเป็นความทรงจำในช่วงวัยรุ่นอันสดใส ซึ่งถือว่าล้ำค่ามิใช่น้อย

ดังนั้น คอมพิวเตอร์ของฉินเหรินในตอนนี้จึงยังคงหลงเหลือสิ่งเหล่านี้อยู่

และหลังจากได้ฟังเหตุการณ์อันเลวร้ายของโจวฉือ เขาก็อดคิดไม่ได้ว่า ถ้าหากอวี๋หลิงเอ๋อร์ที่อยู่บ้านดันไปขุดเจอสิ่งเหล่านี้เข้าล่ะก็ นั่นคงจะกลายเป็นเรื่อง…

เพราะอวี๋หลิงเอ๋อร์เองก็เริ่มแสดงพรสวรรค์ในการใช้คอมพิวเตอร์ออกมาให้เห็นแล้ว ดังนั้นฉินเหรินจึงตั้งใจว่าทันทีที่เลิกงานกลับถึงบ้าน เขาจะรีบตรวจสอบคอมพิวเตอร์ เพื่อเช็กดูให้แน่ใจว่าโฟลเดอร์ซ่อนที่ชื่อ 【โฟลเดอร์ใหม่】 เหล่านั้นยังปลอดภัยดีอยู่หรือไม่

————————

"ฉันกลับมาแล้วครับ"

"ฉินเหรินฉินเหริน~"

ตอนเย็นหลังเลิกงานกลับมาถึงบ้าน หลังจากหยอกล้อคลอเคลียกับเจ้าผีซิ่วน้อยตามธรรมเนียมเสร็จสิ้น ฉินเหรินก็เห็นอวี๋หลิงเอ๋อร์นั่งอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ตามคาด เธอไม่ได้กำลังเล่นเกมอยู่ แต่กำลังเปิดดูสถิติผลการเล่นของตาที่แล้ว

"ฉินเหริน…"

เมื่อเห็นฉินเหรินกลับมา อวี๋หลิงเอ๋อร์จึงลุกขึ้นยืนแล้วเดินตัดพ้อเข้ามาหา ใบหน้างดงามสะคราญเต็มไปด้วยความหดหู่ ดูน่าสงสารและน่าเอ็นดูอยู่ไม่น้อย

"มีเกมอื่นอีกไหม…"

"?"

ฉินเหรินชะงักไป โหมดสู้กับบอทในเกมลีกออฟเลเจนด์ส (League of Legends) ยังเล่นไม่เข้าใจถ่องแท้เลย ไฉนจู่ๆ ถึงอยากเปลี่ยนเกมขึ้นมาเสียล่ะ

"ท่านอาจารย์อวี๋อยากเล่นเกมแนวไหนเหรอครับ"

"แนว…แนวที่ว่าก็คือ…แนวที่ข้าสามารถชนะได้น่ะ"

อวี๋หลิงเอ๋อร์ช้อนดวงตากลมโตขึ้นมองฉินเหริน

"มีไหม"

"…"

มิน่าล่ะถึงอยากเปลี่ยนเกมกะทันหัน ที่แท้ก็แพ้มาทั้งบ่ายจนจิตใจพังทลายไปแล้วนี่เอง

ถ้าหากเล่นสู้กับบอทแล้วแพ้ทั้งบ่าย ฉินเหรินก็คงเตรียมแนะนำเกมกวาดทุ่นระเบิดหรือเกมไพ่แมงมุมให้อวี๋หลิงเอ๋อร์ไปแล้ว โชคดีที่ไม่ได้เป็นเช่นนั้น ท่านอาจารย์อวี๋แอบไปเล่นโหมดจับคู่สู้กับผู้เล่นจริงตั้งนานแล้ว ในฐานะชาวต่างโลกที่เพิ่งเคยสัมผัสคอมพิวเตอร์ได้ไม่นาน เล่นแพ้ติดต่อกันทั้งบ่าย ฉินเหรินจึงเข้าใจความรู้สึกของเธอได้อย่างลึกซึ้ง

อาศัยช่วงเวลาที่อวี๋โหย่วหรงกำลังทำกับข้าวอยู่ในครัว ทั้งสองคนก็พากันไปนั่งลงบนโซฟา ฉินเหรินคอยพูดปลอบโยนอวี๋หลิงเอ๋อร์ พอในใจของอวี๋หลิงเอ๋อร์เริ่มรู้สึกดีขึ้นมาบ้าง เธอก็เริ่มเปิดปากคุยมากขึ้น มือเรียวเล็กดึงชายเสื้อของฉินเหรินเบาๆ พลางระบายความอัดอั้นตันใจอย่างน่าสงสาร

"ฉินเหริน ทำไมทุกครั้งที่แคสสิโอเปียของข้าซื้อกระบี่ เพื่อนร่วมทีมถึงต้องส่งเครื่องหมายคำถามมารัวๆ ใส่ข้าด้วยล่ะ…"

"กระบี่เหรอ อาจารย์ซื้อกระบี่อะไรไปบ้างล่ะครับ"

"มีหมดเลย"

ตัวอวี๋หลิงเอ๋อร์เองเป็นผู้ใช้กระบี่อยู่แล้ว จึงรับไว้ทั้งหมดไม่เกี่ยงงอน

"ทั้งดาบโดรัน ดาบยาว ดาบสั้น…"

"ท่านอาจารย์อวี๋ คือว่านะ…ของพวกนั้นมันเป็นสายโจมตีกายภาพ ส่วนแคสสิโอเปียเนี่ย เธอเป็นแชมเปียนสายสร้างความเสียหายเวทมนตร์นะครับ…"

ไม่ว่าจะเข้าใจทั้งหมดหรือไม่ก็ตาม ฉินเหรินก็ยังช่วยสอนเทคนิคและหลักการพื้นฐานให้อวี๋หลิงเอ๋อร์ไปบ้าง พร้อมทั้งแนะนำให้เธอกลับไปฝึกฝีมือในโหมดสู้กับบอทเสียก่อน จนลืมเรื่องที่ตั้งใจจะเช็กฮาร์ดดิสก์ไปเสียสนิท

จนกระทั่งตัวเขานอนเอนกายอยู่บนเตียง เจ้าผีซิ่วน้อยที่อาบน้ำเสร็จแล้วก็วิ่งเตาะแตะอย่างเริงร่ามาจากห้องนั่งเล่น พอมุดเข้าสู่อ้อมอกได้ก็ส่งเสียงอ้อแอ้ถามคำถามประหลาดขึ้นมาด้วยความสงสัย

"ฉินเหรินฉินเหริน~ 'หญิงม่าย' แปลว่าอะไรเหรอ"

"???"

ใบหน้าของฉินเหรินพลันถอดสีจนเขียวคล้ำในทันที