ตอนที่ 26 — บทที่ 26 คิดไม่ถึงใช่ไหม ฝีมือฉันเหนือชั้นขนาดนี้!

"ผู้กำกับคะ ฉันไม่ได้ทำจริงๆ ค่ะ เธอใส่ร้ายฉันนะคะ!" คงหย่าหมี่ขอบตาแดงก่ำ ทำหน้าน่าสงสารเลียนแบบมู่ชิงหลีบ้าง

"ฉันแค่หวังดีแท้ๆ ค่ะ สุดท้ายกลับกลายเป็นว่าฉันทำเรื่องเสียหายไปซะเอง"

เธอเสแสร้งเก่งยิ่งกว่ามู่ชิงหลีเสียอีก ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ออกมาอยู่รอมร่อ

แต่วังเฟิงไม่กินมุกนี้เลยแม้แต่น้อย "พอได้แล้ว พูดให้น้อยหน่อย ถ้าเธอไม่ยอม ก็ให้มู่ชิงหลีไปแจ้งตำรวจสิ แต่ฉันขอบอกไว้ก่อนนะ ถ้าเรื่องนี้ลุกลามใหญ่โตขึ้นมาจริงๆ เธอก็รู้ว่าผลจะเป็นยังไง"

ผลที่ตามมาคืออะไรกัน?

ก็ต้องไสหัวออกจากกองถ่ายไปน่ะสิ บทสตรีลำดับที่สี่ยิ่งไม่ต้องพูดถึง

คงหย่าหมี่กัดฟันแน่น "ได้! ฉันจะเปิดโซเชียลให้พวกคุณดูเลยก็ได้ จะได้พิสูจน์ว่าฉันไม่ได้ทำเรื่องแบบนี้ แต่ถ้าไม่เจออะไร จะว่ายังไง?" เธอมองมู่ชิงหลีด้วยสายตาแค้นเคือง

"ฉันไม่ยอมแน่! ฉันยอมรับว่าใจร้อนไปหน่อย ตอนนั้นหลงเชื่อคำพูดของเซี่ยวหยวน เลยอยากช่วยระบายความแค้นให้ อันนี้ฉันผิดเอง"

"แต่จะให้ฉันโดนใส่ร้ายป้ายสีจนอับอายฟรีๆ แบบนี้ได้ยังไง?"

"ที่ฉันยอมเปิดเรื่องส่วนตัวให้ดูก็เพื่อทุกคน เพื่อผู้กำกับ แต่ไม่ได้แปลว่าฉันไม่โกรธนะ!!"

คำพูดนี้ฟังดูมีเหตุมีผล ทำให้หลายคนเริ่มโลเล

"ใช่ จะฟังความข้างเดียวจากเซี่ยวหยวนแล้วตัดสินว่าคงหย่าหมี่เป็นคนไม่ดีไม่ได้หรอก ยังไงฉันก็ว่าเธอโดนคนอื่นวางแผนใส่ร้ายมากกว่า"

"ใช่เลย ถ้าเป็นคนวางแผนอยู่เบื้องหลังจริง ใครจะโง่ออกหน้ามาเองแบบนี้ล่ะ?"

"มู่ชิงหลี ถ้าเรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับคงหย่าหมี่จริงๆ เธอจะรับผิดชอบยังไง?"

หลู่กวงก้าวออกมาหนึ่งก้าว กำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ถูกมู่ชิงหลีห้ามไว้ เธอกวาดตามองไปรอบกองถ่าย แววตานิ่งสงบแต่แฝงแรงกดดัน

ใครที่ถูกสายตาเธอกวาดผ่านต่างพากันเงียบเสียงลง

มู่ชิงหลีพูดเรียบๆ "ถ้าเรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับคงหย่าหมี่จริง ฉันจะออกจากกองถ่าย แล้วขอโทษเธอต่อหน้าทุกคน พอไหม"

ทุกคนเงียบลงชั่วขณะ

ผู้กำกับขมวดคิ้ว "ขอโทษก็พอแล้ว"

"ผู้กำกับ ในเมื่อเธอพูดออกมาเองแบบนี้แล้ว ถ้าเธอไม่ได้ทำผิดจริง ก็ไม่ต้องออกอยู่แล้ว แต่ถ้าเธอวางแผนอยู่เบื้องหลังจริง คนแบบนี้อยู่ในกองถ่ายต่อไปก็มีแต่จะเป็นภัย" หวินซินเยว่อดใจไม่ไหว เลยพูดออกมา

ถ้ามู่ชิงหลีถูกไล่ออกจากกองถ่ายไปจริงๆ ก็คงมีละครสนุกๆ ให้ดูแน่

ผู้กำกับมองเธอแวบหนึ่ง ไม่พูดอะไร

คงหย่าหมี่กลัวว่าผู้กำกับจะช่วยมู่ชิงหลีอีก เลยรีบหยิบโทรศัพท์ออกมาทันที "มาดูสิ"

มู่ชิงหลีชำเลืองมองหลู่กวง

หลู่กวงรับโทรศัพท์ของคงหย่าหมี่มา แล้วฉายหน้าจอขึ้นบนกำแพงเหมือนที่เคยทำมาก่อน

ทุกคนพากันเงยหน้ามองภาพที่ฉายอยู่

หน้าจอโทรศัพท์ของคงหย่าหมี่ค่อนข้างสะอาดตา แอปโซเชียลที่ใช้ก็มีไม่กี่ตัว

มีแค่สองแอปเท่านั้น คือวีแชทกับเว่ยป๋อ

เว่ยป๋อไม่ต้องดูก็ได้ ยิ่งเซี่ยวหยวนบอกไว้แล้วว่าเป็นวีแชท หลู่กวงเลยกดเปิดวีแชทขึ้นมาทันที

ข้างในมีหน้าต่างแชตอยู่ไม่กี่หน้าต่าง

หนึ่งในนั้นตั้งชื่อไว้ว่า "ทนายเหอ"

หลู่กวงกดเข้าไปดูทันที ทุกคนกลั้นหายใจจ้องมองอย่างตั้งใจ

ประวัติแชตมีอยู่ไม่กี่ข้อความ เป็นแค่คำทักทายกันธรรมดา ไม่มีอะไรอื่น

หลู่กวงไล่ดูวันที่ของแต่ละข้อความอีกรอบ ตรวจอยู่พักหนึ่งก็ไม่พบอะไรผิดปกติ

เขาลองค้นคำว่า "ทนาย" ในรายชื่อผู้ติดต่อ แล้วค้นคำที่เกี่ยวข้องอย่าง "สัญญา" กับ "หลุมพราง" เพิ่มอีก

ไม่พบอะไรเลย

สะอาดหมดจด ราวกับถูกลบร่องรอยทิ้งไปแล้ว

ทุกคนหันมามองมู่ชิงหลีด้วยสายตาดูถูกเหยียดหยาม

"เห็นไหมล่ะ คนก่อเรื่องคือเธอนั่นแหละ ใจร้ายเกินไปแล้ว"

"ใจร้ายกาจน่ารังเกียจจริงๆ จะเหยียบคนอื่นเพื่อสร้างภาพให้ตัวเองดูดี คงไม่คิดว่าคงหย่าหมี่จะกล้าสู้ขนาดนี้สินะ!"

"ใช่ คนปกติทั่วไปคงไม่ยอมส่งโทรศัพท์ให้ดูหรอก ยอมให้ดูแบบนี้ก็แปลว่าไม่มีอะไรต้องปิดบัง"

"คงหย่าหมี่ซวยจริงๆ หวังดีออกหน้าช่วยคนอื่น สุดท้ายกลับโดนเล่นงาน ถูกเหยียบเพื่อไต่ขึ้นไปแทน"

ประกายลำพองใจแวบผ่านดวงตาคงหย่าหมี่ เธอหันไปมองมู่ชิงหลี น้ำเสียงลิงโลด "ถึงเวลาทำตามสัญญาแล้วนะ"

"อย่าเพิ่งรีบ" มู่ชิงหลีส่ายหน้าให้หลู่กวงที่มองเธอด้วยความกังวล ยิ้มเต็มหน้า "ประวัติแชตมันลบทิ้งได้นี่ แค่นี้ยังพิสูจน์ไม่ได้หรอกว่าเธอบริสุทธิ์"

"เธอ...! อย่าเกินไปนักสิ! ก่อนหน้านี้ก็หาว่าฉันสมคบกับทนายหลอกเซี่ยวหยวน พอฉันเอาประวัติแชตให้ดูแล้ว เธอก็กลับบอกว่าฉันลบทิ้งอีก"

"ตกลงยังไงกันแน่ พลิกไปพลิกมายังไงก็ต้องให้เธอบริสุทธิ์ผุดผ่อง แล้วให้ฉันเป็นตัวร้ายงั้นสิ?"

ขอบตาคงหย่าหมี่แดงขึ้นอีกครั้ง สีหน้าเต็มไปด้วยความแค้นเคืองราวกับถูกดูหมิ่น "ผู้กำกับคะ หลักฐานอยู่ตรงหน้าขนาดนี้แล้ว มู่ชิงหลียังจะเถียงข้างๆ คูๆ อีก คุณจะปล่อยไว้แบบนี้เฉยๆ เหรอคะ"

วังเฟิงถึงกับพูดอะไรไม่ออกไปชั่วขณะ

โอกาสที่ประวัติแชตจะถูกลบทิ้งก็มีสูงอยู่

แต่ปัญหาคือ ถึงเป็นแบบนั้นจริงจะทำยังไงต่อ?

จะให้เรื่องลุกลามไปถึงโรงพักจริงๆ เหรอ? ต่อให้ตรวจสอบออกมาว่าเป็นความผิดของคงหย่าหมี่จริง มู่ชิงหลีที่ทำให้เรื่องบานปลายก็คงอยู่ในกองถ่ายต่อไปไม่ได้เหมือนกัน

ผู้อำนวยการสร้างและฝ่ายลงทุนเกลียดคนหัวแข็งที่ชอบสร้างเรื่องแบบนี้มากที่สุด

วังเฟิงอยากระงับเรื่องให้สงบไป แต่มีคนไม่ยอม

คงหย่าหมี่เอาแต่โวยวายเรียกร้องคำตอบ หวินซินเยว่ก็คอยเติมเชื้อไฟอยู่ข้างๆ

คนอื่นๆ ในกองถ่ายพากันตะโกนไล่ให้มู่ชิงหลีออกจากกองถ่ายไป

หลู่กวงโมโหจนทนไม่ไหว "ชัดๆ ว่าเธอวางแผนใส่ร้ายป้ายสีอยู่เบื้องหลัง แล้วยังกลับมาป้ายความผิดให้คนอื่นอีก ประวัติแชตก็เห็นๆ อยู่ว่าถูกลบไปแล้ว จะมาแกล้งทำไม่รู้ไม่ชี้อะไรอีก"

"ก็ได้ งั้นก็แจ้งตำรวจไปเลย ยังไงฉันกับพวกคุณก็แตกหักกันอยู่แล้ว วันนี้มู่ชิงหลีต้องขอโทษฉันให้ได้" คงหย่าหมี่เห็นว่าผู้กำกับลังเล ก็เลิกกลัวเรื่องแจ้งตำรวจในทันที

คนอื่นๆ ยิ่งเชื่อว่าคงหย่าหมี่บริสุทธิ์เข้าไปอีก

ไม่งั้นใครจะกล้าสู้ขนาดนี้กันล่ะ?

วังเฟิงปวดหัวไปหมด พูดดีๆ เกลี้ยกล่อมยังไงก็ห้ามไม่อยู่

ในจังหวะนั้นเอง หลิวเชิงหนานผู้มีสถานะดาราสูงสุดในกองถ่ายก็เอ่ยขึ้นด้วยความรำคาญ "น่ารำคาญจริงๆ ผู้หญิงนี่เรื่องเยอะ ชิงดีชิงเด่นกันน่าเบื่อสุดๆ เพิ่งถ่ายกันได้ไม่กี่วันก็เป็นแบบนี้แล้ว ผู้กำกับรีบตัดสินใจเถอะครับ"

นี่ก็เท่ากับสนับสนุนให้ไล่มู่ชิงหลีออกไปเช่นกัน

วังเฟิงจนปัญญา ได้แต่มองมู่ชิงหลีอย่างกระดากใจ

เด็กสาวคนนี้ฝีมือการแสดงดีจริงๆ น่าเสียดายเหลือเกิน

หลู่กวงโมโหจนแทบบ้า ผู้ชายคนนี้เกี่ยวอะไรด้วย จะมาพูดแทรกทำไมตรงนี้ อยากอวดว่าตัวเองมีสถานะดาราสูง พูดอะไรก็มีน้ำหนักงั้นเหรอ!

ถ้าถูกบีบหนักกว่านี้ เขาจะไปหาเจ้านายให้ซื้อกองถ่ายนี้ แล้วเตะไอ้หมอนี่กระเด็นออกไปให้พ้นๆ

"มู่ชิงหลี รีบขอโทษแล้วออกจากกองถ่ายไปซะ ฉันจะไม่เอาเรื่องย้อนหลัง ไม่งั้นฉันจะเอาเรื่องนี้ไปโพสต์ลงเน็ต ให้คนตัดสินกันเองว่าใครถูกใครผิด" คงหย่าหมี่กอดอกทำหน้าลำพองใจ

หวินซินเยว่ "มู่ชิงหลี รีบยอมรับผิดเถอะ อย่าให้คนอื่นในกองถ่ายซวยไปด้วยเลย"

คนอื่นๆ ในกองถ่ายมองมู่ชิงหลีด้วยสายตารังเกียจ

"รออีกนาทีหนึ่ง" มู่ชิงหลีถือโทรศัพท์ของคงหย่าหมี่ไว้ ไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง

คงหย่าหมี่เห็นดังนั้นก็ขมวดคิ้ว ไม่รู้ทำไมถึงรู้สึกกระวนกระวายขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

เธอเดินเข้าไปหามู่ชิงหลี "พอเถอะ คืนโทรศัพท์มา แล้วรีบขอโทษซะ"

มู่ชิงหลีไม่สนใจเธอ

ทันใดนั้น มีคนตาไวสังเกตเห็นว่าประวัติแชตบนภาพที่ฉายอยู่กำลังเปลี่ยนไป

"ดูนั่นสิ! นั่นอะไรน่ะ?"

วังเฟิงกับคนอื่นๆ พากันเงยหน้าขึ้นมอง คงหย่าหมี่เองก็หันไปมองภาพบนกำแพงโดยสัญชาตญาณ

ประวัติแชตกับทนายเหอที่เธอลบทิ้งจนเกลี้ยงไปตั้งแต่แรก กำลังถูกกู้คืนกลับมาทีละข้อความ

สีหน้าคงหย่าหมี่เปลี่ยนไปทันที

"หยุดนะ มู่ชิงหลี เธอกำลังทำอะไรอยู่?!"

มู่ชิงหลี "กู้คืนประวัติแชต"

!!!!

คงหย่าหมี่ย่อมรู้อยู่แล้วว่ามู่ชิงหลีกำลังทำอะไร สิ่งที่ทำให้เธอตกใจคือมู่ชิงหลีสามารถกู้คืนประวัติแชตได้

เรื่องแบบนี้ไม่ใช่ว่าต้องเป็นมืออาชีพเท่านั้นถึงจะทำได้หรอกเหรอ?

"หยุดนะ หยุดเดี๋ยวนี้เลย!"

คงหย่าหมี่พุ่งเข้าไปแย่งโทรศัพท์จากมือมู่ชิงหลี มู่ชิงหลีเอี้ยวตัวหลบ พลางพูดว่า "เธอบอกว่าไม่ได้ลบ แล้วนี่มันอะไรล่ะ? คงหย่าหมี่ วันนี้พี่จะสอนอะไรให้สักอย่าง ฟ้ามีตานะ ทำชั่วยังไงก็หนีไม่พ้นหรอก!"

"คืนโทรศัพท์มาเดี๋ยวนี้!!" คงหย่าหมี่กรีดร้อง ยกมือตบไปที่มู่ชิงหลีอย่างแรง

ในจังหวะที่ฝ่ามือใกล้จะกระทบใบหน้า มู่ชิงหลียกมือขึ้นจับข้อมือคงหย่าหมี่ไว้ แล้วตบสวนกลับไปหนึ่งที

"อ๊าาา" คงหย่าหมี่ร้องลั่นพลางเอามือปิดหน้า ยิ่งคลุ้มคลั่งหนักกว่าเดิม

ระหว่างที่ทั้งสองแย่งชิงกันอยู่ ไม่รู้ว่าคงหย่าหมี่หรือมู่ชิงหลีที่เผลอไปกดโดนหน้าต่างแชตอื่นเข้า

ภาพบนกำแพงเปลี่ยนไป

ทุกคนที่กำลังดูประวัติแชตระหว่างคงหย่าหมี่กับทนายเหอต่างเบิกตากว้าง

แม่งเอ๊ย!

มีเรื่องใหญ่มาแล้ว