ตอนที่ 27 — บทที่ 27 อนาคตยังมีเรื่องอัปยศอีกมากมายรอเธออยู่

หน้าต่างแชตนี้เป็นบทสนทนาระหว่างคงหย่าหมี่กับผู้จัดการของเธอ ในนั้นคงหย่าหมี่เป็นฝ่ายเอ่ยปากขอให้ผู้จัดการช่วยแนะนำงานเลี้ยงดื่มให้

เรื่องนี้หมายความว่าอะไร คนในวงการย่อมเข้าใจกันดี

ก็คือขายตัวแลกทรัพยากรนั่นแหละ

นอกจากนี้ยังมีเรื่องที่แรงกว่านั้นอีก คงหย่าหมี่มีแฟนหนุ่มด้วย!!! แถมยังเป็นทายาทตระกูลรวยอีกต่างหาก

แล้วเธอยังสมคบกับผู้จัดการหลอกทายาทรวยคนนี้ด้วย ด้านหนึ่งก็ตุ๋นเงินจากเขา อีกด้านก็ไปนอนกับคนอื่นเพื่อไต่เต้าในวงการ

โอ้แม่เจ้า

ค่านิยมพังทลายไปเลย!!

ทุกคนต่างมุงดูเรื่องอื้อฉาวกันจนวุ่นวาย หยิบมือถือขึ้นมาถ่ายกันอย่างบ้าคลั่ง

เรื่องยังไม่จบแค่นั้น

คงหย่าหมี่เห็นภาพนั้นถึงกับเสียสติ จะพุ่งเข้าไปข่วนหน้ามู่ชิงหลี

มู่ชิงหลีตกใจ รีบโยนโทรศัพท์คืนให้เธอทันที

คงหย่าหมี่ตื่นตระหนก รีบกดปิดการฉายภาพขึ้นจอ แต่ดันเผลอกดโดนไอคอนลัดของอัลบั้มลับเข้า......

"ว้าว!!!"

"แม่งเอ๊ย คงหย่าหมี่ต่อหน้าก็เซ็กซี่ยั่วยวนอยู่แล้ว ลับหลังยิ่งกว่าเดิมอีก"

ภาพที่โผล่ขึ้นมาแวบเดียวคือรูปบนเตียงที่โป๊เกินขอบเขต แสบตาจนแทบมองไม่ลง

พวกผู้ชายในที่นั้นต่างตื่นเต้นกันยกใหญ่

คงหย่าหมี่ถึงกับสติแตก

เธอแค่อยากเหยียบมู่ชิงหลีสักหน่อยเท่านั้น ไม่เคยคิดฝันเลยว่าเรื่องจะบานปลายมาถึงขั้นนี้

คราวนี้ชื่อเสียงของเธอในวงการคงเสียหมดแล้ว

เธอกอดโทรศัพท์ไว้แน่น ใช้มือที่สั่นเทากดปิดการฉายภาพขึ้นจอ จากนั้นก็ทนอยู่ต่อไม่ไหว รีบวิ่งฝ่าผู้คนออกไปจากที่นั่น

ณ ที่เกิดเหตุ วังเฟิงควบคุมสถานการณ์ไว้ได้ สั่งกำชับทุกคนไม่ให้เอาเรื่องวันนี้ไปเล่าต่อ

ทุกคนต่างรับปากกันดิบดี แต่ลับหลังจะเป็นยังไงก็ไม่มีใครรู้

ส่วนมู่ชิงหลีนั้น ทุกคนรู้ดีว่าตัวเองเข้าใจเธอผิดไป ต่างรู้สึกกระอักกระอ่วนกันไม่น้อย แต่ก็ไม่มีใครเอ่ยปากขอโทษ

มู่ชิงหลีเองก็ไม่ต้องการคำขอโทษจากพวกเขา เธอชำเลืองมองค่าชีวิตที่เพิ่มขึ้นบนนาฬิกานับถอยหลัง แล้วนั่งลงทำโจทย์ต่อตามเดิม

......

หลังจากวันนั้น คงหย่าหมี่ก็ไม่ได้กลับมาที่กองถ่ายอีกเลย

ผ่านไปสองวัน มีนักแสดงคนใหม่มารับช่วงบทสตรีลำดับที่สี่แทนคงหย่าหมี่

บางทีอาจเพราะไม่มีคงหย่าหมี่แล้ว การถ่ายทำเลยราบรื่นขึ้นกว่าเดิม

วันนี้ถ่ายฉากเสร็จแล้ว หลู่กวงถือน้ำมาให้มู่ชิงหลีดื่ม พูดว่า "ผู้ดูแลของมี่เฟิงนัดให้เราไปเจอกัน พรุ่งนี้ขอลาผู้กำกับสักวันนะ"

"ได้"

"อ้อ ใช่ ฉันได้ยินทางมี่เฟิงบอกมาว่า พี่ชายของมู่โย่วหว่านอยากลงทุนในมี่เฟิง ยอมทุกเงื่อนไขเลย ขอแค่ให้มู่โย่วหว่านได้เป็นพรีเซนเตอร์ แล้วรู้ไหมผลออกมายังไง"

มู่ชิงหลียักคิ้ว "อะไรเหรอ"

"แบรนด์มี่เฟิงปฏิเสธไปเลย ฮ่าๆๆ" หลู่กวงดีใจจนแทบกระโดดโลดเต้น "พวกเขาบอกว่าเลือกพรีเซนเตอร์ไว้แล้ว ต้องเป็นเธอเท่านั้น"

มู่ชิงหลีแปลกใจอยู่บ้าง ไม่คิดว่ามี่เฟิงจะให้ความสำคัญกับเธอถึงขนาดนี้ แต่คราวนี้มู่โย่วหว่านคงโกรธจนบ้าคลั่งแน่ๆ

มีความสุขจริงๆ

——

ตระกูลมู่

มู่โย่วหว่านเห็นรถหรูจอดเทียบหน้าประตู ก็ดีใจรีบก้าวเข้าไปหา "แม่คะ!"

"ลูกรักของแม่!" หญิงคนหนึ่งในชุดหรูหราสะดุดตาก้าวลงจากรถ กอดเธอไว้แน่น น้ำเสียงเอ็นดูตามใจ "ไม่เจอแม่มาตั้งนาน คิดถึงแม่บ้างไหม"

"คิดถึงสิคะ คิดถึงมากๆ เลยค่ะ แม่ไปทำงานต่างจังหวัดทีก็เป็นเดือน โย่วหว่านโดนแกล้งจนอัดอั้นใจ ก็ไม่มีใครให้ระบายเลย......" มู่โย่วหว่านโอบกอดเธอไว้ ทำตัวออดอ้อนแบบเด็กติดแม่

พอได้ยินคำนี้ ชินหยวนขมวดคิ้ว สีหน้าเย็นชาห่างเหิน "ทำไม พี่สาวเธอแกล้งเธออีกแล้วเหรอ"

มู่โย่วหว่านไม่พูดอะไร คนรับใช้ที่ยืนอยู่ข้างหลังเลยเล่าเรื่องทั้งหมดให้ฟังแทน ทั้งเรื่องที่มู่ชิงหลีผลักเธอแล้วไม่ยอมรับผิด เรื่องที่ตีมู่โย่วต้าน รวมถึงเรื่องขอเงินด้วย

ชินหยวนโกรธจนเลือดขึ้นหน้า แต่สีหน้ากลับยิ่งเย็นชาลง "ไอ้ลูกกรรมคนนี้! พ่อกับพี่ๆ ของเธอไปไหนกันหมด ทำไมไม่ช่วยเธอบ้างเลย"

"แม่คะ ยังไงพี่เขาก็เป็นพี่สาวนะคะ" มู่โย่วหว่านส่ายหน้า ทำสีหน้าเหมือนเด็กดีที่รู้จักเห็นอกเห็นใจคนอื่น "หนูไม่เป็นไรหรอกค่ะ ปล่อยเรื่องนี้ไปเถอะ"

"คุณหนูใหญ่ไม่ถือสาก็จริง แต่น่าเสียดายที่คุณหนูชิงหลีกลับไม่เห็นค่าน้ำใจเลยสักนิดค่ะ ทั้งที่รู้อยู่แล้วว่าคุณหนูกำลังเจรจางานพรีเซนเตอร์อยู่ ก็ยังใช้เล่ห์แย่งไปจนได้"

"อย่าพูดอีกเลยค่ะ" มู่โย่วหว่านรีบห้าม สีหน้าเต็มไปด้วยความลนลานปนผิดหวัง "ไม่เป็นไรหรอกค่ะ แค่งานพรีเซนเตอร์เอง ถ้าพี่สาวอยากได้ก็ให้พี่เขาไปเถอะ หนูไม่ถือสาอยู่แล้ว"

"นั่นมันงานพรีเซนเตอร์ของมี่เฟิงเชียวนะคะ กว่าจะได้มา คุณชายใหญ่ทุ่มเทเพื่อคุณหนูไปตั้งเท่าไหร่"

"ป้าหลิว!" มู่โย่วหว่านเอ่ยห้าม แต่ชินหยวนขมวดคิ้วแน่น "ให้เขาพูดเถอะ ป้าหลิว พูดต่อสิว่าไอ้ลูกกรรมคนนั้นทำอะไรอีก"

ป้าหลิวชำเลืองมองมู่โย่วเชียนที่เพิ่งกลับมา "คุณนายไปถามคุณชายใหญ่เองดีกว่าค่ะ ช่วงนี้คุณชายใหญ่ทำงานล่วงเวลาทุกคืน ส่วนคุณหนูใหญ่ก็หม่นหมองไม่เป็นสุขเลย"

"แม่ครับ" มู่โย่วเชียนเดินเข้ามา พอได้ยินคำพูดของป้าหลิว ก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย "แม่รู้เรื่องหมดแล้วสินะครับ"

"ถ้าป้าหลิวไม่พูด แกจะบอกแม่ตอนไหนกันแน่ น้องสาวแกโดนไอ้ลูกกรรมคนนั้นผลักตกบันได แล้วยังแย่งงานพรีเซนเตอร์ของน้องไปอีก แกเป็นพี่ชายแบบไหนกัน ปกป้องน้องสาวได้แค่นี้เหรอ!" ชินหยวนถามอย่างเย็นชา

ชินหยวนเป็นคนเข้มแข็งเด็ดขาด แต่งงานแล้วก็ไม่เคยทิ้งหน้าที่การงาน เรียกได้ว่าเป็นผู้หญิงเก่งตัวจริง

กว่ากลุ่มบริษัทมู่จะใหญ่โตได้อย่างทุกวันนี้ ก็มีส่วนของเธออยู่ด้วยอย่างปฏิเสธไม่ได้

เธอมีลูกชายหลายคน แต่มีลูกสาวเพียงคนเดียวคือมู่โย่วหว่าน เลยรักดั่งไข่ในหิน ต่อให้รู้ว่ามู่ชิงหลีกับมู่โย่วหว่านถูกอุ้มสลับตัวกัน เธอก็ไม่คิดจะส่งมู่โย่วหว่านกลับคืนไป กลับยิ่งรักเอ็นดูมากกว่าเดิมเสียอีก

มู่โย่วเชียนก้มหน้าลงเล็กน้อย "เป็นความผิดของผมเองที่ดูแลโย่วหว่านไม่ดีพอ"

"แม่คะ พี่เขาทำดีที่สุดแล้วค่ะ ก็เพราะว่า...... ยังไงแม่ก็อย่าโทษพี่เลยนะคะ" มู่โย่วหว่านเกาะแขนชินหยวนงอแง

"แม่แค่ถามเขาเฉยๆ ไม่ได้โกรธหรอก" ชินหยวนตบหลังมือของเธอเบาๆ เก็บความโกรธไว้แล้วถามมู่โย่วเชียนถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้น

มู่โย่วเชียนเล่าเรื่องที่เขายื่นข้อเสนอลงทุนโดยขอกำหนดตัวพรีเซนเตอร์ แต่กลับถูกอีกฝ่ายปฏิเสธ

"ไม่รู้ว่าเป็นใคร ชิงลงทุนในมี่เฟิงตัดหน้าผมไปก่อน ไม่งั้นทางนั้นตอบตกลงไปแล้วแน่นอน"

"คนลึกลับคนนี้ มู่ชิงหลีเป็นคนดึงเข้ามาหรือเปล่า" ชินหยวนสนใจแต่เรื่องนี้

"คงไม่ใช่ครับ" มู่โย่วเชียนตรวจสอบมาแล้ว ไม่พบว่าอีกฝ่ายเกี่ยวข้องอะไรกับมู่ชิงหลี อีกอย่าง ถ้าเกี่ยวข้องกันจริง ด้วยนิสัยของมู่ชิงหลี เธอคงเอามาอวดจนทั่วนานแล้ว

เพราะเธอเป็นคนชอบแข่งเด่นแข่งดีไปเสียทุกเรื่อง ยอมให้ตัวเองด้อยกว่าโย่วหว่านแม้แต่นิดเดียวไม่ได้อยู่แล้ว

*

วันรุ่งขึ้น

หลู่กวงขับรถอู่หลิงมินิคันเก่งพามู่ชิงหลีออกจากเมืองถ่ายทำภาพยนตร์ไห่ซื่อ มุ่งหน้าเข้าเมือง

ระหว่างทาง มู่ชิงหลีรับโทรศัพท์

"ฮัลโหล"

"มู่ชิงหลี" เสียงผู้หญิงที่คุ้นเคย เย็นชาและห่างเหิน "ฉันคือแม่ของเธอ"

มู่ชิงหลียักคิ้ว ไม่พูดอะไร เสียงผู้หญิงปลายสายพูดด้วยความไม่พอใจ "ทำไม ขนาดเรียกแม่ยังเรียกไม่เป็นแล้วเหรอ"

"มีธุระอะไร"

ชินหยวนขมวดคิ้ว "ทำท่าทีอะไรแบบนี้"

"คุณนายชิน แล้วคุณอยากให้ฉันทำท่าไหนล่ะ จะให้คุกเข่ากราบสักทีดีไหม"

น้ำเสียงเย้ยหยันของมู่ชิงหลีทำเอาชินหยวนโกรธจนหน้ามืด

แถมยัยนี่ยังไม่ยอมเรียกเธอว่าแม่ กลับเรียกเป็นคุณนายชินซะงั้น

สมกับเป็นลูกที่ไม่ได้เลี้ยงมากับมือจริงๆ เป็นลูกเนรคุณชัดๆ

ชินหยวนชำเลืองมองมู่โย่วหว่านที่นั่งซบอยู่ข้างๆ ด้วยสายตาเทิดทูน แล้วพูดตรงๆ "ฉันได้ยินว่าเธอแย่งงานพรีเซนเตอร์ของน้องสาวไป เธอเป็นพี่สาว จะแย่งของน้องไปทำไมกัน โทรไปบอกทางแบรนด์เดี๋ยวนี้เลย ว่าเธอจะไม่เซ็นสัญญาพรีเซนเตอร์แล้ว"

"คุณนายชินหมายถึงมี่เฟิงหรือคะ"

ชินหยวนตอบ "ใช่"

"แต่ตอนนี้ฉันอยู่ระหว่างทางไปแล้วนะ"

ชินหยวนขมวดคิ้วแน่น เสียงดังขึ้น "เพราะงั้นฉันถึงให้เธอโทรไปบอกทางแบรนด์ว่าไม่เซ็นแล้วไง เธอฟังไม่เข้าใจหรือไง"

ทำไมเด็กคนนี้ถึงโง่เขลาแบบนี้ตลอด ไม่น่ารักเอาเสียเลย

"คุณนายชิน ขอถามหน่อย คุณเอาสิทธิ์อะไรมาสั่งฉัน"

"ฉันคือแม่ของเธอ!"

"โอ้โห ฟังน้ำเสียงแล้วฉันนึกว่าคุณเป็นเจ้านายฉันซะอีก" มู่ชิงหลียกมุมปากขึ้นอย่างเย้ยหยัน

ไม่รอให้ชินหยวนที่ปลายสายระเบิดอารมณ์ เธอก็พูดต่อทันที "วันนี้ไม่มีใครหยุดฉันไม่ให้ไปเซ็นสัญญาได้ ต่อให้พ่อฉันตายก็เถอะ"

"เธอ......!"

"ถ้าคุณนายชินรักเธอขนาดนั้น ก็ไปซื้อกิจการแบรนด์มี่เฟิงมาเลยสิ ง่ายจะตาย ยังไงคุณก็มีเงินอยู่แล้ว"

"อ้อ จริงสิ ที่คุณโทรมาหาฉัน อย่าบอกนะว่าลองวิธีนั้นไปแล้วแต่ไม่สำเร็จ โอ๊ยตาย แล้วทีนี้จะทำยังไงดีล่ะ"

"โธ่ ลูกรักตัวน้อยของคุณกำลังจะร้องไห้อยู่แล้วนะ"

"เดี๋ยวโอนเงินให้คุณห้าเจี่ยว (ประมาณ 50 สตางค์ จำนวนน้อยนิดที่พูดประชดประชัน) ถ่ายคลิปตอนเธอร้องไห้มาให้ฉันดูหน่อยสิ ถ้าร้องได้ถูกใจฉัน ฉันอาจจะใจอ่อน ยกงานพรีเซนเตอร์นี้ให้เธอก็ได้นะ"

ชินหยวนโกรธจนบ้าคลั่ง มือที่กำโทรศัพท์สั่นเทาเล็กน้อย "มู่ชิงหลี ฟังที่ตัวเองพูดดูสิ นี่ยังมีความเป็นพี่สาวเหลืออยู่ไหม เธอเหยียดหยามน้องตัวเองขนาดนี้ ฉันคลอดลูกกรรมอย่างเธอออกมาได้ยังไงกัน"

มู่ชิงหลีฟังอย่างเย็นชา

ไม่สนใจคำพูดลำเอียงแสบหูของเธอแม้แต่น้อย

ชาติที่แล้วเธอเห็นคนใกล้ตัวลำเอียงเข้าข้างมู่โย่วหว่านมาจนชินแล้ว ชาตินี้พอได้ยินอีกครั้ง ใจจึงไม่รู้สึกหวั่นไหวอะไรเลย แถมยังรู้สึกอยากหัวเราะออกมาด้วยซ้ำ

"แค่นี้เรียกว่าเหยียดหยามแล้วเหรอ งั้นคุณก็เห็นโลกมาน้อยไปหน่อยนะ"

"ไม่ต้องรีบร้อน อนาคตยังมีเรื่องอัปยศอีกมากมายรอเธออยู่"