ตอนที่ 31 — บทที่ 31 สีหน้าฉันดูคุ้นตาไหม?

พอได้ยินคำแนะนำตัวของเธอ หลายคนก็อึ้งไปชั่วขณะ

"ลูกสาวตระกูลมู่เหรอ"

"ทำไมไม่เคยเห็นมาก่อนล่ะ หรือว่าเป็นลูกนอกสมรส"

ท่ามกลางเสียงวิพากษ์วิจารณ์ของผู้คน มู่ชิงหลียกมุมปากยิ้มเย็นเยียบ

"นี่เป็นลูกของญาติห่างๆ ของเราเองครับ ชื่อชิงหลี อายุมากกว่าโย่วหว่านลูกสาวผมนิดหน่อย" พ่อมู่ มู่เฉิงชุน รีบเอ่ยขึ้น

หลายคนพยักหน้าแสดงว่าเข้าใจ

ที่แท้ก็เป็นลูกของญาติห่างๆ นั่นเอง

มิน่าล่ะถึงไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน

ในเมื่อคุณหนูตัวจริงของตระกูลมู่ไม่ใช่เธอ ไม่รู้จักก็เป็นเรื่องปกติ

แต่ก็มีบางคนจำได้ว่ามู่ชิงหลีคือนักแสดงหญิงที่เพิ่งมีเรื่องอื้อฉาวกับมู่โย่วหว่านเมื่อไม่นานมานี้

"อ้าว ตอนนั้นบอกว่าไม่รู้จักกันไม่ใช่เหรอ"

ถ้าเป็นญาติกัน การบอกว่าไม่รู้จักกันแม้จะไม่ผิดกฎหมาย แต่ก็ดูแปลกๆ อยู่ดี

พี่ใหญ่มู่โย่วเชียนอธิบาย "ชิงหลีไม่อยากพึ่งทรัพยากรของตระกูลมู่ อยากสู้ด้วยตัวเอง เลยขอไม่ให้พวกเรายื่นมือเข้าไปช่วย โย่วหว่านก็เลยต้องแกล้งทำเป็นไม่รู้จัก เพื่อพี่สาวของตัวเอง"

แค่ประโยคเดียวก็ปิดปากคนที่กำลังจะถามต่อได้หมด ว่าในเมื่อมู่ชิงหลีก็อยู่ในวงการบันเทิงเหมือนกัน ทำไมทางบ้านถึงไม่ช่วยเหลือเธอเลยสักนิด

"ที่แท้ก็เป็นแบบนี้เอง!"

"เมื่อกี้ยังคิดอยู่เลยว่าประธานมู่โชคดีจัง ลูกสาวสองคนสวยไม่แพ้กันทั้งคู่"

"จริงด้วย ถึงจะเป็นแค่ญาติ แต่ก็เลี้ยงดูเหมือนลูกแท้ๆ ไม่ต่างกันเลยนะ"

มู่เฉิงชุนฝืนใจตอบรับ แล้วยังแสร้งโบกมือด้วยท่าทีใจดี "ชิงหลีจ๊ะ รีบมาทางนี้สิ ทำไมมาช้าอย่างนี้ล่ะ พ่อนึกว่าปีนี้ลูกจะไม่กลับมาฉลองวันเกิดให้น้องสาวแล้วซะอีก"

คำพูดนี้เป็นการบอกเป็นนัยกับคนอื่นว่า ไม่ใช่พวกเขาที่เข้มงวดกับมู่ชิงหลี แต่เป็นเธอเองต่างหากที่ไม่เคยมาร่วมงานวันเกิดของมู่โย่วหว่านสักครั้ง

และก็เป็นไปดังใจ สายตาที่ผู้คนมองมู่ชิงหลีเปลี่ยนไปทันที

เด็กกำพร้าที่คนอื่นชุบเลี้ยงมา กลับไม่รู้จักบุญคุณถึงเพียงนี้เชียวเหรอ

มู่ชิงหลีก้มหน้าลง อธิบายด้วยท่าทางหดๆ กลัวๆ เล็กน้อย "ลุงคะ วันนี้เป็นวันครบรอบการเสียชีวิตของพ่อแม่ฉัน ฉันไปไหว้ที่สุสานจุดธูปให้ท่านมา เรื่องนี้ฉันก็บอกลุงกับป้าไว้ตั้งแต่วันที่กลับมาแล้วนะคะ ถึงได้ไม่ได้มาวันเกิดของน้องไง"

ความจริงแล้ว ในวันเกิดของมู่โย่วหว่าน เธอก็อยู่ที่นั่นด้วยเช่นกัน เพียงแต่ถูกใช้ให้ทำงานสารพัดอย่างในบ้านเยี่ยงคนรับใช้

ได้แต่มองจากมุมมืด เห็นแสงสว่างที่ควรเป็นของเธอถูกของปลอมแย่งไปครอง

"!!"

ใบหน้าของมู่เฉิงชุนกระตุก ดวงตาเบิกกว้าง

คนอื่นๆ ในตระกูลมู่ก็ไม่คิดว่ามู่ชิงหลีจะใจร้ายถึงขนาดกล้าแช่งพ่อแม่ตัวเองให้ตายต่อหน้าต่อตาพวกเขา

พวกเขารู้ดีว่า พ่อแม่บุญธรรมของมู่ชิงหลีไม่ได้เสียชีวิตในวันนี้เลย

เธอจงใจพูดแบบนี้ชัดๆ

มู่ชิงหลียกมุมปากขึ้น เลิกคิ้วใส่พวกเขา ใช่แล้ว ฉันตั้งใจเอง

แล้วจะทำไมล่ะ

คนตระกูลมู่โกรธจนหน้ามืด

ชินหยวนพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา "ในเมื่อวันนี้เป็นวันครบรอบการเสียชีวิตของพ่อแม่เธอ แล้วยังจะมาที่นี่ทำไม ไม่คิดว่ามันไม่เหมาะสมบ้างเหรอ"

"แล้วยังใส่ชุดสีแดงมาอีก วันนี้เป็นวันครบรอบการเสียชีวิตของพ่อแม่เธอจริงหรือเปล่า" พี่สองมู่โย่วซิงพูดเย็นชา

"ที่จริงฉันก็ไม่อยากมาเหมือนกันค่ะ" มู่ชิงหลีแบมือทั้งสองข้าง ทำท่าไร้เดียงสาและน่าสงสาร "แต่โย่วหว่านให้คุณหวินเพื่อนสนิทของเธอมาบังคับให้ฉันมาให้ได้ บอกว่าถ้าไม่มาแล้วฉันจะต้องเสียใจไปตลอดชีวิต"

หวินซินเยว่ที่ยืนอยู่ในหมู่คนถูกเอ่ยชื่อขึ้นมาอย่างกะทันหัน พอต้องเผชิญกับสายตาที่ทุกคนหันมามอง สีหน้าก็เกร็งขึ้นทันที

"เธอพูดเหลวไหลอะไรของเธอ! ฉันไปบังคับเธอตอนไหนกัน ฉันแค่บอกว่าจะมาหรือไม่มาก็ได้ต่างหาก"

มู่ชิงหลีทำท่าตกใจกลัวท่าทีดุร้ายราวกับจะกินคนของอีกฝ่าย ขอบตาแดงเรื่อ กัดริมฝีปากถอยหลังไปหนึ่งก้าว

หวินซินเยว่: ……

เวรเอ๊ย เธอแสร้งทำอะไรของเธอ!

อีสาวใบเขียว

คนอื่นๆ ที่ยืนดูอยู่ก็เริ่มรู้สึกว่าเด็กกำพร้าของตระกูลมู่คนนี้ค่อนข้างน่าสงสาร ดูท่าคนในบ้านนี้คงไม่ได้ดีกับเธออย่างที่แสดงให้เห็นภายนอก

ก็จริงอยู่ ถ้าดีกับเธอจริง รับเธอมาเลี้ยงตั้งหลายปี ทำไมพวกเราถึงไม่เคยรู้เลยว่ามีเธออยู่ในบ้านนี้

ขณะที่พวกเขากำลังรู้สึกสงสารอยู่นั้น สาวน้อยที่ร้องไห้กระซิกๆ ก็เงยหน้าขึ้นมาทันที แล้วยิ้มออกมา

"คุณหวินคะ สีหน้าแบบนี้ของฉันดูคุ้นตาบ้างไหม"

"?"

"เหมือนท่าทางปกติของมู่โย่วหว่านไหมล่ะ" มู่ชิงหลีพูดจบ ก็เลียนแบบท่าทางเอกลักษณ์ของมู่โย่วหว่านทันที—กัดริมฝีปากทำหน้าอมทุกข์

หวินซินเยว่อึ้งไปครู่หนึ่ง แล้วหันไปมองข้างหลังโดยไม่รู้ตัว

ทุกคนหันตามไปด้วย

บนบันไดวน มู่โย่วหว่านที่ถูกมู่ชิงหลีแย่งซีนไปจนหมดยืนขอบตาแดงก่ำ เกือบจะร้องไห้ด้วยความโกรธ

พอได้ยินคำพูดของมู่ชิงหลี มู่โย่วหว่านก็งงไปชั่วขณะ อยากเปลี่ยนสีหน้ากลับให้เป็นปกติ แต่ความเคยชินที่ติดตัวมายี่สิบปีจะแก้กันง่ายๆ ได้ที่ไหน

ใบหน้าบิดเบี้ยวไปวูบหนึ่ง

ทันใดนั้น ภาพลักษณ์เจ้าหญิงน้อยแสนอ่อนหวานบริสุทธิ์ก็แตกร้าวลงไปส่วนหนึ่ง

"……" คราวนี้มู่โย่วหว่านร้องไห้จริงๆ

พวกผู้ชายในตระกูลมู่พลอยโกรธขึ้นมาด้วย

"มู่ชิงหลี เธอป่วนพอหรือยัง?" พี่ใหญ่มู่โย่วเชียนแทบอยากไล่มู่ชิงหลีออกจากบ้านทันที

พี่สองมู่โย่วซิงโกรธจนระงับไม่อยู่ "บ้านเราไม่ต้อนรับเธอ"

พี่สามมู่โย่วต้าน "ไสหัวไป!"

พี่สี่มู่โย่วหมิงอยากลงมือ แต่พอนึกถึงแรงเตะของมู่ชิงหลีวันนั้น ก็ลังเลไม่กล้าเข้าไป

มู่ชิงหลีเดินไปหาที่นั่งลง ก้มมองหลังมือของตัวเอง ไม่รู้ว่าเป็นเพราะคนตระกูลมู่โกรธจนแทบเป็นบ้าหรือเปล่า

แค่ชั่วครู่เดียว คนในงานนี้ก็มอบค่าชีวิตให้เธอไปแล้วถึงสามชั่วโมง

ไม่เลวเลยจริงๆ

คนน่ะไม่เอาไหน แต่ก็ยังมีค่าอยู่บ้าง

มู่ชิงหลีเหมือนเพิ่งค้นพบช่องทางทำเงิน จึงรีบพูดขึ้นทันที "คุณหวินยังไม่ตอบเลยนะคะว่าเหมือนหรือเปล่า"

หวินซินเยว่ถาม "เธอต้องการอะไรกันแน่?"

มู่ชิงหลียกมุมปากยิ้ม "ฉันจะต้องการอะไรได้ล่ะคะ ก็แค่ถูกเชิญให้กลับมาดูบางคนโชว์ว่าตัวเองเป็นที่รักแค่ไหน คนตระกูลมู่เอาใจเธอขนาดไหน ฉันจะทำอะไรได้ล่ะ"

เธอมองไปทางมู่โย่วหว่านด้วยสายตาเยาะเย้ยอย่างไม่ปิดบัง "ก็ได้แต่ยืนอยู่ในมุมมืด คอยอิจฉาตาร้อนอยู่คนเดียวเท่านั้นแหละ"

สายตาที่ผู้คนมองเริ่มเปลี่ยนไปเป็นแปลกๆ พวกเขาดูออกแล้วว่าเด็กกำพร้าคนนี้มาแบบไม่มีเจตนาดีแน่

เห็นได้ชัดว่าความสัมพันธ์กับตระกูลมู่ไม่ดีเลย

แล้วคำพูดของเธอก็ชวนสงสัย ทำไมมู่โย่วหว่านต้องแสดงให้เธอเห็นด้วยว่าตัวเองได้รับความรักมากแค่ไหน?

เธอก็แค่ลูกของญาติห่างๆ คนหนึ่งเท่านั้น

หวินซินเยว่ถามคำถามที่ทุกคนสงสัยแทนพวกเขา "เธอคิดว่าตัวเองเป็นใครกัน โย่วหว่านจำเป็นต้องโชว์ให้เธอดูด้วยเหรอว่าตัวเองเป็นที่รักแค่ไหน นี่มันพ่อแม่พี่ชายของโย่วหว่าน แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเธอ"

"ใช่สิคะ แปลกจริงๆ" มู่ชิงหลีเอียงคอ ทำน้ำเสียงไร้เดียงสาเหมือนเด็ก ถามมู่โย่วหว่าน "ทำไมล่ะ?"

มู่โย่วหว่านตกใจอยู่ในใจ เธอกวาดตามองสายตาของผู้คนที่อยู่ด้านล่าง แล้วรีบอธิบาย "ฉันไม่ได้คิดแบบนั้นเลยนะคะ พี่สาวเข้าใจฉันผิดแล้ว"

"ฉันมีแต่พี่ชายมาตลอด ไม่เคยมีพี่สาวเลย พอบ้านมีพี่สาวขึ้นมาฉันดีใจจะแย่ แต่ก็ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมพี่สาวถึงเกลียดฉันขนาดนี้มาตลอด"

มู่ชิงหลียิ้มขัดจังหวะเธอ "แล้วฉันไม่ควรเกลียดเธอเหรอ?"

"……"

มู่โย่วหว่านอึ้งไปทันที นี่จะให้เธอพูดต่อยังไงดี

หรือว่ามู่ชิงหลีมาวันนี้เพราะอยากเปิดโปงตัวตนที่แท้จริงของพวกเธอ?

นี่จะทำยังไงดี

มู่โย่วหว่านแทบกลั้นความตื่นตระหนกไว้ไม่อยู่ ชินหยวนเดินมาข้างๆ แล้วจับมือเธอไว้ "ไม่ต้องกลัวนะ โย่วหว่าน"

พอได้ยินคำนี้ ใจของมู่โย่วหว่านก็สงบลงทันที

ชินหยวนที่ยืนอยู่บนขั้นบันไดมองลงมาที่มู่ชิงหลีด้วยท่าทีเหนือกว่า "พอได้แล้ว ในเมื่อกลับมาฉลองวันเกิดให้โย่วหว่าน ก็ควรทำตัวให้สมเป็นพี่สาวหน่อย แค่ครั้งก่อนเธอผลักโย่วหว่านแล้วโดนว่าไปไม่กี่คำ เธอยังจำแค้นได้ถึงขนาดนี้ นี่มันความผิดของโย่วหว่านงั้นเหรอ?"

พอได้ยินแบบนี้ พวกผู้ชายตระกูลมู่ก็เหมือนมีคนหนุนหลังขึ้นมาทันที ต่างพากันพูดตำหนิมู่ชิงหลีคนละคำสองคำ

พูดจนเธอกลายเป็นคนชั่วที่ทำเรื่องเลวร้ายสารพัด เป็นเด็กกำพร้าจากนอกบ้านที่ย้อนกลับมารังแกลูกสาวแท้ๆ ของตระกูลมู่

ผู้คนมองไปทางมู่ชิงหลี พูดคุยกันเบาๆ

"จริงหรือเปล่า เด็กกำพร้าเหิมเกริมขนาดนี้เชียวเหรอ"

"ฉันว่ามันไม่สมเหตุสมผลนะ เด็กกำพร้าจะเอาความกล้าที่ไหนมารังแกคนอื่นแบบนี้"

"ยังไงซะตระกูลมู่ก็เลี้ยงดูเธอมา แต่กลับมาจ้องเล่นงานลูกสาวแท้ๆ ของเขา แบบนี้มันไม่สมควรเลยนะ"

"เมื่อกี้ฉันยังคิดอยู่เลยว่าสาวคนนี้สวยดี อยากแนะนำให้ลูกชายฉันรู้จักซะอีก"

มู่เฉิงชุนได้ยินเข้าก็ชำเลืองมองคนพูดแวบหนึ่ง ก่อนจะเบือนหน้าหนีด้วยความรังเกียจ

แค่พวกรวยขึ้นมาชั่วข้ามคืนจากการเปิดซูเปอร์มาร์เก็ตเล็กๆ ก็ยังคิดจะมาเทียบชั้นด้วย

ด้วยหน้าตาระดับมู่ชิงหลี อย่างน้อยก็ต้องแต่งงานกับลูกนอกสมรสของตระกูลหลิน

มู่เฉิงชุนกำลังคิดอยู่ หลินอี่เซวียนก็ก้าวออกมาข้างหน้าหนึ่งก้าว "ป้าอย่าเพิ่งโกรธเลยครับ ผมขอโทษป้ากับน้องโย่วหว่านแทนชิงหลีด้วย เธอไม่ได้ตั้งใจหรอกครับ แค่ใจร้อนไปหน่อยเท่านั้นเอง"

เรียกเธอว่าชิงหลีเฉยๆ แต่เรียกมู่โย่วหว่านว่าน้องโย่วหว่าน ความสนิทสนมที่ต่างกันเห็นได้ชัดในทันที

ถ้าเป็นชาติก่อน มู่ชิงหลีคงเจ็บปวดจนแทบตาย

คงจะหันหลังเดินจากไปทันที หลบไปร้องไห้เงียบๆ คนเดียวในมุมมืด

แต่ตอนนี้น่ะเหรอ เธอเลิกคิ้ว "คุณคือใครคะ?"

หลินอี่เซวียนหันมามองเธอ "ชิงหลี ขนาดผมพูดยังไม่ฟังเลยเหรอ?"

พอคำพูดนี้หลุดออกมา ประกอบกับที่คนตระกูลมู่เสริมขึ้นข้างๆ ว่า "มู่ชิงหลีกับหลินอี่เซวียนโตมาด้วยกันที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าแห่งเดียวกันมาก่อน"

คนที่ยังงงๆ อยู่ก็เข้าใจความสัมพันธ์นี้ขึ้นมาในที่สุด

มิน่าล่ะเขาถึงออกมาเอ่ยปาก

ขนาดเพื่อนที่โตมาด้วยกันตั้งแต่เด็กยังพูดแบบนี้ ก็เดาได้ว่านิสัยของมู่ชิงหลีคงแย่จริงๆ

มู่ชิงหลียิ้มเย็น "อย่ามายุ่งกับฉันเลย เจ้าตัวซวย"