ตอนที่ 32 — บทที่ 32 วันนี้ก็เป็นวันเกิดของฉันเหมือนกัน

"อย่ามายุ่งกับฉันเลย เจ้าตัวซวย"

หลินอี่เซวียนเบิกตากว้าง ไม่คิดว่าคำพูดแบบนี้จะออกมาจากปากของมู่ชิงหลีที่เคยอ่อนโยนมาตลอด

ไม่ใช่แค่เขาที่ตกใจ คนในตระกูลมู่ก็ตกใจไม่แพ้กัน

ความสัมพันธ์ระหว่างหลินอี่เซวียนกับมู่ชิงหลีนั้นพวกเขารู้ดี และยิ่งรู้ดีว่ามู่ชิงหลีชอบเพื่อนชายที่โตมาด้วยกันตั้งแต่เด็กคนนี้มากแค่ไหน

เดิมทีพวกเขาคิดว่าหลินอี่เซวียนจะพูดห้ามไม่ให้เธอทำเรื่องเสียมารยาท แต่ไม่คาดคิดว่า...

นี่มันเรื่องอะไรกันแน่

สายตาของชินหยวนกวาดไปทางหลินอี่เซวียน สีหน้าของเขาดูไม่ค่อยดีนัก แต่กลับไม่ได้แปลกใจสักเท่าไร ระหว่างสองคนนี้เกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่

แต่นั่นไม่สำคัญ

สิ่งสำคัญคือทำให้งานเลี้ยงวันเกิดครั้งนี้กลับมาเป็นปกติ

วันนี้เป็นวันเกิดครบยี่สิบปีของโย่วหว่าน จะให้ใครมาทำลายไม่ได้เด็ดขาด!

ชินหยวนคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินลงบันไดมาหยุดตรงหน้ามู่ชิงหลีด้วยตัวเอง "ตามฉันมา"

มู่ชิงหลียักคิ้ว แล้วเดินตามไปอย่างว่าง่าย

ที่เดิม

พี่ใหญ่มู่โย่วเชียนก้าวออกมาด้วยท่าทีสุภาพอ่อนโยน กล่าวขอโทษแขกเหรื่อ ก่อนประกาศให้งานเลี้ยงดำเนินต่อไป

*

ชั้นสอง

เสียงส้นรองเท้าของชินหยวนกระทบพื้นดังกระแทกกระทั้นด้วยความโกรธ

พอถึงสุดทางเดิน เธอก็หันกลับมาอย่างฉับพลัน ยกมือตบเข้าที่ใบหน้าของมู่ชิงหลีที่เดินตามมาข้างหลัง

"เพียะ!"

เสียงตบดังก้องขึ้น ใบหน้าของมู่ชิงหลีสะบัดเบือนไปด้านข้าง

เธอใช้ลิ้นดุนแก้มด้านในเล่น ความเจ็บที่ชาวูบขึ้นมากลับทำให้เธอยิ่งดูเยือกเย็น ดวงตาคมงามทอดต่ำลง ก่อนจะยิ้มออกมาอย่างฉับพลัน

เธอเงยหน้าขึ้น จ้องมองชินหยวนนิ่ง แววตาเย็นชาแฝงความเกรี้ยวกราดถึงขีดสุด

ชินหยวนสะดุ้งกับสายตานั้น ก่อนจะยิ่งไม่พอใจหนักขึ้น "มองฉันแบบนั้นทำไม ตัวเองก่อเรื่องใหญ่แค่ไหน ไม่รู้ตัวเลยหรือไง วันนี้เป็นงานเลี้ยงวันเกิดครบยี่สิบปีของน้องสาวเธอ เธอกลับตั้งใจมาป่วนงาน..."

"วันนี้ก็เป็นวันเกิดของฉันเหมือนกัน"

ชินหยวนอึ้งไปชั่วขณะ

"แม่ลืมไปแล้วเหรอ" น้ำเสียงของมู่ชิงหลีแผ่วเบา ดวงตารูปหงส์ไร้อารมณ์ใดๆ เจือปนอยู่แม้แต่น้อย

"ฉันต่างหากที่เป็นลูกสาวแท้ๆ ของแม่"

ลำคอของชินหยวนแห้งผาก ทว่าพอได้ยินประโยคหลัง สีหน้าก็เผยความรังเกียจออกมาทันที "ไม่ต้องมาเตือนฉันหรอก เรื่องทั้งหมดนี้เธอหาใส่ตัวเองทั้งนั้น ใครใช้ให้เธอไปรังแกโย่วหว่านอยู่เรื่อย อยากจะครองสถานะคุณหนูตระกูลมู่ไว้คนเดียวหรือไง?"

"ฉันรังแกเธองั้นเหรอ" มู่ชิงหลียิ้มแผ่วๆ น้ำเสียงราวกับกึ่งร้องไห้กึ่งหัวเราะ "ปีแรกที่ฉันถูกรับกลับเข้าบ้าน แม่จัดงานเลี้ยงบอกว่าจะแนะนำฉันในฐานะลูกบุญธรรม มู่โย่วหว่านไม่เต็มใจแต่ก็ไม่กล้าพูดออกมา

พองานเลี้ยงเริ่ม เธอก็จงใจตัดกระโปรงตัวเองให้ขาดวิ่น แล้วป้ายความผิดมาให้ฉัน"

"พวกคุณไม่ถามอะไรสักคำ สั่งให้ฉันไสหัวกลับห้องไปคุกเข่ารับโทษอย่างเดียว"

"ผ่านไปพักหนึ่ง บ้านเราจะจัดงานเลี้ยงอีกครั้ง เธอจงใจเอาเครื่องเพชรที่ตัวเองจะใส่ไปวางไว้ในห้องฉัน ใส่ร้ายว่าฉันขโมย แม่ตบหน้าฉันหนึ่งฉาด แล้วบอกให้ฉันสำนึกฐานะตัวเองไว้ให้ดี ตั้งแต่นั้นมาก็ห้ามฉันเข้าร่วมงานเลี้ยงของตระกูลมู่อีก"

"ฉันไม่อยากเข้าร่วมจริงๆ แต่มู่โย่วหว่านไม่ยอมปล่อยฉันไว้เฉยๆ หรอก ทุกครั้งก็ก่อเรื่องแล้วปัดความผิดมาให้ฉัน"

"แม่ แม่บอกว่าฉันอยากครองสถานะคุณหนูตระกูลมู่ไว้คนเดียว แต่ฉันควรจะเป็นคุณหนูตระกูลมู่ตั้งแต่แรกอยู่แล้ว!!" อารมณ์ของสาวน้อยเริ่มพลุ่งพล่านขึ้นเรื่อยๆ

ดวงตารูปหงส์แดงก่ำ น้ำตาเม็ดโตไหลรินลงบนใบหน้าเล็กที่งดงามเกินคำบรรยาย

เธอเชิดคางขึ้นเล็กน้อย พยายามแสดงความเข้มแข็งแต่ก็ปิดบังความเปราะบางไว้ไม่มิด

"พอถึงวันเกิดครบยี่สิบปี พวกคุณก็จัดงานให้เธออย่างยิ่งใหญ่อลังการ โย่วหว่านบังคับเรียกฉันกลับมาดูว่าเธอได้รับความรักมากแค่ไหน แล้วยังห้ามฉันขัดขืน ห้ามฉันเถียงสักคำ"

"แม่ ทำไมแม่ถึงลำเอียงขนาดนี้"

"ในเมื่อไม่ชอบฉัน จะรับฉันกลับมาทำไม..."

พอถึงประโยคสุดท้าย น้ำเสียงของเธอก็แผ่วเบาลง แฝงความเศร้าโศกที่ลึกจนหาที่สิ้นสุดไม่เจอ

สีหน้าของชินหยวนเรียบเฉยไร้อารมณ์ แต่ในดวงตากลับเต็มไปด้วยความรำคาญที่มู่ชิงหลีร้องไห้

"อย่ามาแก้ตัวอยู่เลย โย่วหว่านน่ะทั้งใจดีทั้งไร้เดียงสา ตั้งแต่เธอกลับมาก็ไม่เคยบ่นสักคำ เอาแต่พูดว่าจะคืนสถานะให้เธอแล้วตัวเองจะจากไป"

"ก็ได้ ต่อให้เรื่องก่อนหน้านี้ทั้งหมดเป็นความเข้าใจผิดอย่างที่เธอว่า แล้วเรื่องที่เธอผลักโย่วหว่านตกจากชั้นบนล่ะ เข้าใจผิดด้วยหรือไง?"

มู่ชิงหลีพูดว่า "ตอนนั้นฉันไม่ได้แตะต้องตัวเธอเลยด้วยซ้ำ จะผลักเธอได้ยังไง"

"หลักฐานล่ะ?"

"ฉันไม่ได้แตะเธอ เสื้อผ้าของเธอก็ต้องไม่มีลายนิ้วมือฉัน เอาไปตรวจก็รู้แล้ว"

ชินหยวนขมวดคิ้ว เต็มไปด้วยความรังเกียจ "มู่ชิงหลี เธอนี่โกหกหน้าตายจริงๆ เธอก็รู้อยู่แก่ใจว่าโย่วหว่านฝันร้ายบ่อยเพราะเรื่องนี้ เสื้อตัวนั้นถูกทิ้งไปนานแล้ว ยังจะเอามาพูดอีก"

มู่ชิงหลีเงยหน้าขึ้นอย่างตกใจ ราวกับไม่คิดว่าชินหยวนจะพูดเช่นนี้ และไม่คิดว่าเสื้อตัวนั้นจะถูกทิ้งไปแล้ว

ชินหยวนพูดต่อ "ถ้าเธอบริสุทธิ์จริง ทำไมตอนนั้นเธอไม่พูดอะไร ไม่แจ้งตำรวจ?"

"ก็พ่อกับพี่ๆ ไม่ให้ฉันแจ้งตำรวจ แล้วยัง..."

ชินหยวนไม่อยากฟังต่อเลย "พอแล้ว หุบปาก!"

เธอชำเลืองมองนาฬิกาข้อมือ ได้เวลาต้องไปอยู่กับโย่วหว่านตอนตัดเค้กแล้ว "เธอไปได้แล้ว ไหนว่าจะตัดขาดความสัมพันธ์ไง งั้นก็อย่ากลับมาอีก"

มู่ชิงหลีมองแผ่นหลังที่ไกลออกไปทุกทีอย่างเลื่อนลอย น้ำตาเอ่อขึ้นมาใหม่ ก่อนจะไหลรินลงมาเป็นเม็ดโต

หลังชินหยวนจากไป ป้าหลิวก็เดินเข้ามา สีหน้าเต็มไปด้วยความรังเกียจ "คุณหนูชิงหลี เชิญทางนี้ค่ะ"

เธอพามู่ชิงหลีเดินออกทางประตูหลัง

ที่ประตูคฤหาสน์ ป้าหลิวมองมู่ชิงหลีอย่างเย็นชาแล้วหันหลังจากไป

พอเงาร่างของป้าหลิวลับหายไป สีหน้าเศร้าสร้อยราวจะร้องไห้ของมู่ชิงหลีก็หายวับไปในพริบตา

เธอกดโทรออกไปด้วยสีหน้าไร้อารมณ์

ไม่นาน รถโรลส์-รอยซ์สีดำคันหนึ่งก็แล่นมาจอดตรงหน้า หลู่กวงยื่นหน้าออกมาจากที่นั่งข้างคนขับ "ออกมาเร็วขนาดนี้เลยเหรอ คุณยั่วจนคนตระกูลมู่โมโหหมดแรงกันแล้วหรือไง?"

"เสียดายจริงๆ ที่ผมเข้าไปด้วยไม่ได้"

มู่ชิงหลีขึ้นรถ หยิบโน้ตบุ๊กที่วางอยู่บนเบาะหลังขึ้นมา หลู่กวงหันมามองเธอ แล้วก็สังเกตเห็นว่าแก้มของเธอแดงก่ำ ราวกับเพิ่งถูกใครตบมา

รอยยิ้มหายวับไปทันที หลู่กวงพูดด้วยความโกรธ "พวกเขาตบคุณเหรอ ใครตบคุณ!"

"แม่ฉัน"

"เธอมีสิทธิ์อะไรมาตบคุณ?" หลู่กวงพูดด้วยความสงสารแล้วรีบล้วงกระเป๋า หยิบถุงเย็นสำเร็จรูปออกมา ยื่นให้มู่ชิงหลี "รีบประคบเลย"

มู่ชิงหลีรับมาถืออย่างไม่ทันคิด แต่สายตากลับจับจ้องอยู่ที่หน้าจอตรงหน้า มืออีกข้างพิมพ์โค้ดรัวลงไปไม่กี่บรรทัด

ไม่นาน หน้าจอก็เปลี่ยนไป ภาพจากกล้องวงจรปิดผุดขึ้นมาทีละภาพ

หลู่กวงมองไม่เห็นว่าเธอทำอะไรอยู่ ยังคงบ่นด้วยความสงสารไม่หยุดปาก

มู่ชิงหลีไล่หาจนเจอกล้องวงจรปิดของทางเดินชั้นสอง ดึงภาพขึ้นมา ลากแถบเวลาไปหยุดไว้ตรงช่วงที่ชินหยวนพาเธอขึ้นชั้นบน แล้วกดปุ่มเอนเทอร์

เสียงรองเท้าส้นสูงดังขึ้นก่อน ตามด้วยเสียงตบดังก้อง แล้วก็เป็นเสียงต่อว่าด่าทอของชินหยวน

หลู่กวงเงียบลง สีหน้าเขียวคล้ำ ยิ่งฟังยิ่งโกรธ

โดยเฉพาะตอนที่ได้ยินมู่ชิงหลีเล่าถึงความอยุติธรรมที่ตัวเองต้องเจอ ถึงจะมองไม่เห็นภาพ แต่แค่น้ำเสียงสะอื้นของสาวน้อยก็ทำให้ดวงตาของเขาแดงก่ำตามไปด้วย

หัวใจของหลู่กวงหดเกร็งเป็นก้อน แต่สิ่งที่ได้ยินกลับเป็นเสียงของชินหยวน แม่แท้ๆ ของมู่ชิงหลี ที่พูดอย่างเย็นชาว่าลูกสาวเอาแต่แก้ตัวไปเรื่อย

นี่คือแม่แท้ๆ งั้นเหรอ?

หลู่กวงโกรธจนแทบระเบิด เขาเงยหน้ามองมู่ชิงหลี สาวน้อยตรงหน้าใช้มือข้างหนึ่งประคองถุงเย็นไว้ แววตาสงบนิ่งและเฉยชา

เธอก็เพียงแค่ฟังอยู่แบบนั้น

พอฟังจบหนึ่งรอบ เธอก็ดาวน์โหลดวิดีโอช่วงนั้นเก็บลงเครื่อง กำลังจะปิดหน้าต่างออกไป หน้าจอก็กะพริบวูบ

จากนั้น ภาพวงจรปิดช่วงเมื่อครู่ก็หายไป

เห็นได้ชัดว่าชินหยวนสั่งให้คนลบทิ้ง เพราะกลัวว่าภาพจะหลุดออกไปแล้วกระทบมู่โย่วหว่าน

"รักลูกซะขนาดนี้ น่าประทับใจจริงๆ"

พอได้ยินประโยคนี้ หลู่กวงก็รู้สึกอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก

แต่เขาก็ไม่รู้จะปลอบใจยังไง

คำปลอบใจใดๆ ก็ดูไร้น้ำหนักไปหมด

มู่ชิงหลีสำรองข้อมูลภาพวงจรปิดเรียบร้อย เก็บโน้ตบุ๊ก "พี่กวง ฉันอยากกินหม้อไฟ"

"หม้อไฟเหรอ? ดีๆๆ ผมกำลังจะบอกพอดีว่าวันเกิดพวกเราทั้งที ต้องออกไปฉลองกันหน่อย กินหม้อไฟ! หม้อไฟนี่แหละดีที่สุด" หลู่กวงพยักหน้ารัวๆ

ตอนนี้เรื่องที่ว่านักแสดงหญิงต้องรักษาหุ่น ห้ามแตะอาหารแคลอรีสูง เขาโยนทิ้งไปหมดแล้ว

ลูกรักของเขาแค่อยากกินหม้อไฟมื้อหนึ่งเท่านั้น!

……

ร้านหม้อไฟ

มู่ชิงหลีสั่งอาหารที่ชอบกินมากองหนึ่ง หลู่กวงไม่ปริปากทักท้วงสักคำ

คนขับรถไม่ได้ตามมาด้วย

หม้อไฟมื้อนี้เลยเหลือกันแค่สองคน ระหว่างนั้นหลู่กวงลุกไปตักเครื่องจิ้ม

ตอนกลับมา เขาถือเค้กที่ตกแต่งอย่างสวยงามก้อนหนึ่งมาด้วย

เค้กเพิ่งวางลงบนโต๊ะ พนักงานร้านที่รู้ข่าวก็พากันมายืนเรียงแถว

พวกเขาปรบมือ ร้องเพลงวันเกิดอย่างสนุกสนาน "สุขสันต์วันเกิด~~"

หลู่กวงร้องตามไปด้วย ทุกคนล้อมรอบมู่ชิงหลีอวยพรวันเกิดให้เธออย่างครึกครื้น

มู่ชิงหลียิ้มรับน้ำใจของพวกเขา

ในขณะนั้นเอง ก็มีเสียงวุ่นวายดังมาจากด้านนอก