ตอนที่ 39 — บทที่ 39 ที่พักราคา 9 ดอลลาร์

ท่าทีที่พลิกไปคนละขั้วของมู่ชิงหลีทำเอาชาวเน็ตในห้องไลฟ์สดตกใจไปตามๆ กัน

【โอ้แม่เจ้า! เธอทำอะไรของเธอ? จู่ๆ เป็นแบบนี้ ขนลุกไปทั้งตัวเลย】

【พูดตรงๆ เลยนะ ผู้หญิงคนนี้สวยจนน่าโมโห】

【นี่มู่ชิงหลีกำลังแซะมู่โย่วหว่านที่แสร้งทำตัวน่าสงสารอยู่ใช่ไหมเนี่ย】

【แค่แซะที่ไหนล่ะ นี่มันชนกันซึ่งๆ หน้าเลยนะ เดี๋ยวได้ดึงผมตบกันสนุกแน่ ตบเลยตบเลย】

【มู่ชิงหลีนังสาวใบเขียวนี่น่ารำคาญจริง น่าขยะแขยงสุดๆ】

【ใช่เลย โย่วหว่านขอโทษด้วยความจริงใจ แต่ยัยนี่กลับเสแสร้งทำให้คนอื่นอึดอัดใจ】

【ทนไม่ไหวแล้วจริงๆ ผู้หญิงคนนี้จะไสหัวออกจากวงการบันเทิงไปซะทีเมื่อไหร่เนี่ย!】

มู่ชิงหลีชำเลืองมองนาฬิกานับถอยหลัง ห้องไลฟ์สดก็ครึกโครมขึ้นอีกครั้งเหมือนเช่นเคย

แววตาที่เธอมองมู่โย่วหว่านยิ่งอ่อนโยนเอ็นดูมากขึ้นเรื่อยๆ

สายตานั้นทำเอามู่โย่วหว่านอึดอัดไปทั้งตัว ทำไมมู่ชิงหลีถึงเปลี่ยนไปมากขนาดนี้?

ไม่ใช่ว่าเธอควรจะโดนฉันยั่วจนโมโหพูดจาไม่ยั้งคิด แล้วทำให้ทุกคนยิ่งเกลียดเธอมากขึ้นหรอกเหรอ?

เห็นน้องสาวแท้ๆ ของตัวเองเสแสร้งจนคนอื่นอึดอัดใจ ดัดจริตเลียนแบบคนดีอย่างไม่เข้าท่า มู่โย่วต้านก็ขมวดคิ้วด้วยความรังเกียจ

เขาเพิ่งจะอ้าปากพูดอะไรบางอย่าง ก็เห็นมู่ชิงหลีเดินไปริมถนนแล้วยกมือเรียกแท็กซี่

"เธอจะทำอะไร?" มู่โย่วต้านเดินตามไป ดุเธอว่า "พวกเรายังไม่ได้ตกลงกันเลยว่าจะไปโรงแรมไหน เรียกรถทำไม? จะมาเอาแต่ใจตอนนี้ก็ไม่มีใครง้อเธอหรอกนะ……"

"หุบปาก พวกเธออยากจะนอนค้างที่สนามบินก็ตามใจ แต่อย่ามาลากฉันไปด้วย!" มู่ชิงหลีกลับมามีสีหน้าเย็นชาเหมือนเดิม ตอบโต้ไปอย่างไม่ปรานี

ที่เธอเลียนแบบมู่โย่วหว่านก็เพื่อแฉกลเม็ดเล็กๆ ของอีกฝ่าย และเพื่อสร้างกระแส

แต่กับพี่ชายสมองไม่แล่นอย่างมู่โย่วต้านคนนี้ เธอไม่มีความอดทนเหลือแม้แต่นิดเดียว

ใบหน้าของมู่โย่วต้านเขียวคล้ำ

แต่มู่ชิงหลีไม่คิดจะสนใจเขาอีกแล้ว เดินขึ้นรถไปตรงๆ แล้วก็มีร่างหนึ่งเดินแซงเขาขึ้นตามไปด้วย

คนนั้นคือเจียงอี้เหลียง

สีหน้าของมู่โย่วต้านยิ่งแย่ลงไปอีก

หลี่ถิงอันลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่ประตูรถก็ปิดลงเสียก่อน

คุณชายเจียงพิงหน้าต่าง ยกมุมปาก "พวกเธอสี่คนนั่งรถคันเดียวกันไป"

หลี่ถิงอัน: ……

เห็นรถของมู่ชิงหลีขับออกไปแล้ว มู่โย่วหว่านและคนอื่นๆ ก็ได้แต่ฝืนใจตามไป

ไม่อย่างนั้นรายการนี้จะถ่ายทำต่อได้อย่างไร

มู่โย่วหว่านแอบดีใจ มู่ชิงหลียิ่งทำกับเธอแบบนี้ก็ยิ่งเป็นผลดีกับตัวเธอเอง ไม่เพียงภาพลักษณ์ของมู่ชิงหลีในสายตาคนนอกจะพังไม่เป็นท่า ตระกูลมู่ก็จะยิ่งเกลียดลูกสาวที่เอาแต่ทำเรื่องขายหน้าคนนี้มากขึ้นด้วย

เป็นเรื่องดี

ดังนั้น บนรถเธอเลยปลอบใจมู่โย่วต้านต่อหน้ากล้อง แถมยังช่วยพูดดีให้มู่ชิงหลีอีกด้วย

มู่โย่วต้านอดสงสารเธอไม่ได้ "เธอนี่นะ ใจดีจริงๆ"

ในความเห็นไลฟ์ แฟนคลับของมู่โย่วหว่านต่างด่ามู่ชิงหลีว่าหน้าด้าน พร้อมกับชมมู่โย่วหว่านว่าทั้งสวยทั้งใจดีเป็นนางฟ้าตัวน้อย

ในรถคันหน้า

มู่ชิงหลีนั่งอยู่เบาะหน้า เจียงอี้เหลียงที่เบาะหลังถามด้วยความสงสัย "เธอจะพาพวกเราไปไหนเหรอ?"

"ก็ที่ที่พักได้ไง"

พูดไปก็เหมือนไม่ได้พูด

แต่เจียงอี้เหลียงเป็นคนช่างพูด "โรงแรมไหนล่ะ? พวกเรามีแค่ห้าพันห้าร้อย ต้องอยู่ที่นิวยอร์กเจ็ดวันนะ แล้วยังต้องไปเช็คอินสถานที่ท่องเที่ยวอีก"

ภารกิจของรายการท่องเที่ยวคือการไปเช็คอินสถานที่ท่องเที่ยวในท้องถิ่น พวกเขาต้องเช็คอินอย่างน้อย 12 แห่งภายในเจ็ดวัน

ถ้าทำไม่สำเร็จก็ไม่มีบทลงโทษ แต่ในเมื่อมาถึงแล้ว ใครจะยอมเช็คอินไม่สำเร็จกันล่ะ?

มู่ชิงหลีกำลังก้มดูแผนที่ กันไม่ให้คนขับพาอ้อมทาง

ต่อให้เป็นต่างประเทศ คนขับที่ชอบวนทางไกลเพื่อโกงค่ารถก็มีอยู่เสมอ ยิ่งที่ที่เธอบอกไปนั้นก็อยู่ไกลอยู่แล้วด้วย

ถ้าอ้อมไปอีกรอบ ค่าใช้จ่ายจะเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า

เธอตอบคำถามของเจียงอี้เหลียงไปแบบเรื่อยเปื่อย "ไม่ต้องห่วง เจ็ดวันนี้รับรองว่าเธอมีที่ซุกหัวนอนแน่ แถมไม่อดข้าวด้วย"

"จริงหรือเปล่า?" เจียงอี้เหลียงตกใจ ลดเสียงลงสืบถาม "เธอไม่ได้แอบซ่อนเงินไว้ใช่ไหมเนี่ย?"

มู่ชิงหลี: ……

เธอเอียงหน้าไปมองหนุ่มรูปงามที่เกาะพนักเบาะอยู่ด้านหลัง เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่บอกไม่ถูก "ฉันมาหาเงินนะ เธอคิดว่าฉันจะพกเงินตัวเองมาทำงานด้วยเหรอ?"

เจียงอี้เหลียง "เอ่อ……ก็จริงนะ"

คนขับพารถแล่นตามที่อยู่ที่มู่ชิงหลีบอก ออกจากย่านสนามบินที่คึกคักไปเรื่อยๆ จนถึงถนนเปลี่ยวที่ห่างไกลผู้คน

ตึกสูงสองข้างทางค่อยๆ หายไป แทนที่ด้วยบ้านเรือนเก่าๆ ที่ทยอยปรากฏเข้ามาในสายตา

ในขณะที่ทุกคนกำลังคิดว่ามู่ชิงหลีจะพาไปถึงชนบทกันแล้ว คนขับก็จอดรถลงตรงหน้าบ้านเดี่ยวหลังหนึ่งที่ดูเก่าจนเหมือนจะพังมิพังแหล่

มู่ชิงหลีลงจากรถ

มู่โย่วหว่านและคนอื่นๆ ลงจากรถตาม มู่โย่วต้านเริ่มพาลอีกครั้ง "มู่ชิงหลี นั่งรถอ้อมมาไกลตั้งขนาดนี้ เธอพาพวกเรามาที่แบบนี้เนี่ยนะ? อย่าบอกนะว่าจะให้พักที่นี่?"

"อาจารย์มู่คะ ที่นี่ไม่ใช่โรงแรมสักหน่อยนะคะ แถมดูเงียบเชียบมาก ที่แบบนี้อยู่ได้จริงเหรอ?" มู่โย่วหว่านทำหน้ากลัวๆ

มู่ชิงหลีไม่สนใจทั้งสองคน เดินไปกดกริ่งประตูตรงๆ

ไม่นานก็มีเสียงฝีเท้าหนักๆ ดังใกล้เข้ามา ตามด้วยเสียงเอี๊ยด ประตูก็เปิดออก

หญิงชราคนหนึ่งมองมาที่มู่ชิงหลีและคนอื่นๆ ด้วยความประหลาดใจ "พวกคุณเป็นใครกัน?"

พอได้ยินเช่นนั้น มู่โย่วต้านก็พูดขึ้นอีก "อย่าบอกนะว่าคนนี้คือคนที่เธอรู้จักสมัยอยู่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้า แล้วบังเอิญมาอาศัยอยู่ชนบทของนิวยอร์กพอดี เธอเลยจะพาพวกเรามาขออาศัยด้วยงั้นเหรอ?"

เรื่องที่มู่ชิงหลีเป็นเด็กกำพร้าเคยเป็นข่าวครึกโครมมาแล้วในวันเกิดของเธอกับมู่โย่วหว่าน

ใครก็ตามที่ติดตามเธอต่างรู้ดีว่าเธอเติบโตมาจากสถานสงเคราะห์

คำพูดของมู่โย่วต้านนั้นเห็นได้ชัดว่าจงใจแซะแผลใจของคนอื่น

ท่าทีของเขาไม่มีความเป็นพี่ชายอยู่เลยสักนิด กลับเหมือนศัตรูมากกว่า

มู่ชิงหลีไม่ถือสา เขายิ่งทำกับเธอเลวร้ายมากเท่าไหร่ วันที่ตัวตนถูกเปิดเผย เมื่อชาวเน็ตรู้ความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขา ก็จะยิ่งถล่มเขาหนักขึ้นเท่านั้น

มู่โย่วหว่านเดาได้แล้วว่ามู่ชิงหลีคงมีแผนจะขออาศัยอยู่ที่นี่ เลยเดินเข้ามาพูดด้วยเสียงอ่อนโยน "อาจารย์มู่คะ ภาษาอังกฤษของฉันพอใช้ได้ ให้ฉันคุยกับคุณยายเองดีกว่าค่ะ"

มู่ชิงหลียกมุมปาก หลีกทางให้เธอได้แสดงฝีมือ

มู่โย่วหว่านรีบพูดภาษาอังกฤษสำเนียงบริติชกับคุณยายทันที บอกว่าพวกเขาอยากขอพักที่นี่ และยินดีจ่ายเงิน

ในห้องไลฟ์สด แฟนคลับของเธอและผู้ชมทั่วไปหลายคนต่างชื่นชมว่าภาษาอังกฤษของเธอเป๊ะและไพเราะ เหมือนคนท้องถิ่นเลย

แต่ในตอนนั้นเอง——

คุณยายจ้องเธอเขม็ง แล้วพูดรัวออกมาเป็นชุด รอยยิ้มมั่นใจของมู่โย่วหว่านแข็งค้าง แววตาฉายความตื่นตระหนก

คุณยายคนนี้กำลังพูดอะไร? ทำไมเธอถึงฟังไม่ออกสักคำ

"โย่วหว่าน คุณยายพูดว่ายังไง?" มู่โย่วต้านไม่ใช่นักเรียนหัวกะทิ ภาษาอังกฤษพูดได้แค่ธรรมดาๆ เขาหันไปถามมู่โย่วหว่านด้วยความสงสัย

คนอื่นๆ ก็หน้าตาสงสัยเช่นกัน

นิ้วมือของมู่โย่วหว่านงอเล็กน้อย แต่สีหน้ายังคงสงบนิ่ง "เธอบอกว่า ที่นี่ไม่มีบริการที่พักให้"

ก็ในเมื่อขนาดเธอยังฟังไม่ออก คนอื่นก็ยิ่งไม่ต้องพูดถึง

ในวงการบันเทิงมีนักเรียนหัวกะทิอยู่ไม่กี่คน เรื่องนี้ใครๆ ก็รู้กันดี

พอเธอพูดจบ มู่โย่วต้านก็หันไปพุ่งเป้าใส่มู่ชิงหลีทันที "ลากพวกเรามาวุ่นวายอยู่ตั้งนาน สุดท้ายเขาก็ไม่มีที่พักให้ แล้วตอนนี้จะเอายังไง?"

มู่โย่วหว่านรีบห้ามปราม "ไม่เป็นไรค่ะ ไม่เป็นไร อย่างมากก็แค่ไปหาโรงแรมแถวนี้เอา! อย่าไปโทษอาจารย์มู่เลยนะคะ เธอก็หวังดี……"

"หวังดีอะไรกัน? เธอจงใจกลั่นแกล้งพวกเราชัดๆ" มู่โย่วต้านแหงนมองท้องฟ้าที่มืดสนิท แล้วกวาดตามองถนนรกร้างไร้ผู้คนรอบด้าน ยิ่งหงุดหงิดหนักขึ้น "มู่ชิงหลี เธอนี่มันตัวก่อเรื่องจริงๆ เอาแต่คิดว่าตัวเองถูกอยู่คนเดียว"

หลี่ถิงอันร้อนใจ "ทำยังไงดีล่ะ ฟ้ามืดขนาดนี้แล้ว พวกเราคงไม่ต้องนอนข้างถนนกันจริงๆ ใช่ไหม~" ตอนนี้แม้แต่น้ำเสียงแบบละครของเขาก็ยังสั่น

หลินอี่เซวียนมองมาด้วยสายตาแฝงตำหนิ "ในเมื่อเธอเองก็ไม่รู้อะไรเลย จะสุ่มสี่สุ่มห้าพาพวกเรามาที่นี่ได้ยังไง แบบนี้ไม่เหมาะเลยนะ"

คำต่อว่าของทุกคนคมกริบราวกับดาบ

ในความเห็นไลฟ์ แฟนคลับของแต่ละคนต่างรุมโจมตีมู่ชิงหลีอย่างบ้าคลั่งว่าอยากเด่นแต่ไม่มีความสามารถรองรับ ทำให้ทุกคนต้องมานอนข้างถนน

ในตอนนั้นเอง——

มู่ชิงหลีดึงมู่โย่วหว่านออกมาแรงๆ แล้วผลักไปด้านหลัง

มู่โย่วหว่านร้องกรี๊ดออกมา มู่โย่วต้านรีบเข้าไปโอบเธอไว้ในอ้อมแขน ตะโกนด้วยความโกรธ "มู่ชิงหลี เธอจะทำอะไร?"

มู่ชิงหลีไม่สนใจเขาแม้แต่น้อย ริมฝีปากสีแดงเผยอขึ้นเบาๆ เอ่ยออกมาด้วยสำเนียงเดียวกับคุณยาย

ดวงตาของคุณยายเป็นประกาย ท่าทางตื่นเต้น พูดตอบกลับมาสองสามประโยค มู่ชิงหลีเอ่ยอะไรต่ออีกบางอย่าง ทั้งสองคุยกันอยู่พักหนึ่ง

จากนั้นมู่ชิงหลีก็หันกลับมา "ห้องละ 9 ดอลลาร์ ไม่รวมอาหาร พวกเธอจะเข้าไปดูห้องกันไหม?"

ทุกคนอึ้งไปชั่วขณะ

เจียงอี้เหลียงเป็นคนแรกที่เอ่ยขึ้น "อยาก"

คำพูดของเขาปลุกทุกคนที่ยังงงอยู่ให้ได้สติ หลี่ถิงอันชำเลืองมองสองพี่น้องมู่โย่วหว่านอย่างระมัดระวัง แล้วหันไปถามมู่ชิงหลี "เธอ เธอคุยกับเขารู้เรื่องด้วยเหรอ?"

มู่โย่วต้านหัวเราะเยาะเย็นชา "อย่ามาทำเป็นรู้ดีเลย เธอสอบเข้ามหาวิทยาลัยยังไม่ติดเลย แล้วจะฟังภาษาต่างประเทศออกได้ยังไง? โย่วหว่านก็บอกแล้วว่าที่นี่ไม่มีที่พักให้"

"พวกเราไปหาที่อื่นดีกว่า รู้ตัวว่าผิดก็รีบแก้ไขเสียแต่ตอนนี้เถอะ" หลินอี่เซวียนก็พูดชักชวน

มู่ชิงหลีกลอกตา "จริงไม่จริงเข้าไปดูก็รู้เอง หรือว่าฟังคนพูดไม่ออกแล้ว ดูสีหน้าท่าทางคนก็ยังไม่ออกอีก?"

พูดจบ เธอก็ก้าวเท้าเดินเข้าไป

เจ้าของบ้านหลีกทางให้ ปากก็พึมพำอะไรบางอย่างซึ่งยังคงฟังไม่ออกอยู่ดี แต่ท่าทางนั้นชัดเจนมากว่ากำลังเชิญให้เข้าไป

มู่ชิงหลีหันกลับมายิ้ม เต็มไปด้วยความเยาะเย้ย

สีหน้าของมู่โย่วหว่านหม่นหมอง มู่โย่วต้านและหลินอี่เซวียนหน้าตาตกตะลึง

เจียงอี้เหลียง "9 ดอลลาร์จะเป็นยังไงกันนะ เดี๋ยวท่านหนุ่มข้าเข้าไปตรวจดูเองซะเลย" เขาเดินตามมู่ชิงหลีเข้าไป

หลี่ถิงอันก็ดีใจสุดๆ รีบตามเข้าไปติดๆ

ดีจังเลย มีที่พักแล้ว

หลินอี่เซวียนจ้องมองไปทางเจียงอี้เหลียง รู้สึกไม่มั่นคงขึ้นมา เขาพูดทิ้งไว้ว่าจะเข้าไปดูเหมือนกัน แล้วก็ก้าวตามเข้าไป

ข้างนอกเหลือแค่สองพี่น้องตระกูลมู่

มู่โย่วหว่านแทบจะร้องไห้

"พี่คะ เป็นเพราะฉันเรียนมาไม่แน่นเอง ไม่นึกเลยว่าที่คุณยายพูดไม่ใช่ว่าไม่มีที่พักให้ แต่คือมีให้ต่างหาก"

มู่โย่วต้านรีบปลอบเธอ "ไม่ใช่ความผิดของเธอหรอก คุณยายคนนี้พูดจาไม่ได้ความชัดๆ แล้วก็มู่ชิงหลีอีก ในเมื่อฟังคุณยายออก ทำไมไม่บอกตั้งแต่แรก?"

มู่โย่วหว่านฟังคำพูดของเขาแล้วรู้สึกดีขึ้นมาหน่อย "พี่คะ พวกเราก็รีบเข้าไปกันเถอะ"

"โย่วหว่าน……" มู่โย่วต้านไม่อยากเข้าไปเลยจริงๆ เมื่อกี้เขาเพิ่งเยาะเย้ยมู่ชิงหลีไป แต่ตอนนี้กลับต้องมาพักในบ้านที่เธอหามาให้ เขาทำใจไม่ได้

มู่โย่วหว่านพูดเสียงอ่อนๆ "อาจารย์มู่ก็หวังดีกับพวกเราเหมือนกันนะคะ อย่าไปถือโทษโกรธเธอเลยค่ะ"

——

บ้านของคุณยายเก่าแค่ภายนอก ข้างในกลับดีเกินคาด

ตกแต่งไว้อย่างอบอุ่นน่าอยู่ เฟอร์นิเจอร์ส่วนใหญ่เป็นไม้สีพีช พอเข้าประตูมาก็เจอเตาผิง

ข้างเตาผิงเป็นโซฟาแบบเก้าอี้โยก มีเสื้อไหมพรมวางอยู่บนนั้น ถัดไปเป็นโต๊ะน้ำชาตัวเล็กที่มีวิทยุตั้งอยู่

ห้องที่เปิดให้ดูไม่ได้กว้างใหญ่นัก แต่ข้อดีคือสะอาดเป็นระเบียบ บนผนังยังแขวนโปสเตอร์ดาราดังยุคก่อนไว้ด้วย

คุณยายบอกว่าเป็นของลูกชายที่ทิ้งเอาไว้ ตอนนี้พวกเขาย้ายไปอยู่ใจกลางเมืองนิวยอร์กกันหมดแล้ว ที่นี่เลยว่างลง

มู่ชิงหลีแปลคำพูดของคุณยายให้ฟังอีกครั้ง "พวกเธอดูเองแล้วรู้สึกยังไงบ้าง? ถ้าไม่มีปัญหาก็พักที่นี่กันเลย"

หลี่ถิงอันเป็นคนแรกที่แสดงความพึงพอใจ นี่ดีกว่าที่เขาคิดไว้มาก ที่สำคัญคือถูกมากด้วย แค่ 9 ดอลลาร์เท่านั้น!

เทียบกับ 999 แล้วเป็นแค่เศษเสี้ยวเท่านั้น

เวลาออกมาข้างนอก ค่าที่พักถือเป็นรายจ่ายก้อนใหญ่ ถ้าประหยัดตรงนี้ลงได้ เงินที่เหลือไว้เที่ยวก็จะมากขึ้นไม่น้อย

"ฉันว่าโอเคนะ พวกเธอล่ะ?"

หลินอี่เซวียนพยักหน้า สายตาแฝงความหมายบางอย่าง "ฉันก็โอเค"

เจียงอี้เหลียงเดินสำรวจไปทั่ว แล้วเลือกห้องที่ใหญ่ที่สุด สว่างที่สุด แถมยังมีระเบียงด้วย บอกว่าเขาจะเอาห้องนี้

มู่ชิงหลี "ห้องนี้ไม่ได้"

"ทำไมล่ะ?" เจียงอี้เหลียงขมวดคิ้วรูปงามเข้าหากัน ไม่พอใจอย่างมาก

มู่โย่วหว่านที่เพิ่งเดินเข้ามาพูดเสียงอ่อนโยน "อาจารย์มู่อยากได้ห้องนี้เหรอคะ? ครั้งนี้อาจารย์มู่มีผลงานมากที่สุด ให้เลือกก่อนก็สมควรอยู่แล้วค่ะ"