ตอนที่ 40 — บทที่ 40 ทะเลาะเรื่องการแบ่งของทีม

เจียงอี้เหลียงขมวดคิ้ว แต่ไม่นานก็คลายออก "ก็จริง เป็นของเธอแล้วนี่"

มู่โย่วหว่านไม่คิดว่าเจียงอี้เหลียงจะยอมง่ายขนาดนี้ เธอเลยเม้มริมฝีปากแน่น

มู่ชิงหลียกมุมปากยิ้มเย็นๆ เล็กน้อย "คุณป้าเจ้าของบ้านบอกว่าห้องนี้ไม่ให้เช่า เป็นห้องของลูกสาวคนเล็กของเธอ"

มู่โย่วต้านหึเบาๆ "ใครจะไปรู้ว่าที่เธอพูดจริงหรือเปล่า"

หลี่ถิงอัน "ชิงหลีจะโกหกพวกเราไปทำไมล่ะ"

เจียงอี้เหลียงยักไหล่ "งั้นฉันเอาห้องนี้" เขาชี้ไปที่ห้องข้างๆ ซึ่งใหญ่ที่สุด ประกาศจับจองเสียเอง

"จับสลากเลือกห้อง" มู่ชิงหลีเอ่ยขึ้น ด้วยน้ำเสียงที่ไม่ยอมให้โต้แย้ง

เจียงอี้เหลียงขมวดคิ้ว มู่โย่วหว่านเห็นดังนั้นก็แอบยิ้มมุมปาก มู่ชิงหลีคิดว่าแค่หาที่พักมาได้ ก็จะขึ้นเป็นหัวหน้าทีมได้เลยหรือไง

เจียงอี้เหลียงไม่ใช่คนใจเย็นสักเท่าไหร่

แต่ผลกลับเกินความคาดหมายของเธออีกครั้ง เจียงอี้เหลียงไม่ได้โมโห กลับเห็นด้วยกับการจับสลากเลือกห้อง

มู่ชิงหลียืมปากกากับกระดาษจากคุณป้าเจ้าของบ้าน เขียนหมายเลขห้องลงไปทำเป็นสลาก จากนั้นทั้งหกคนก็จับทีละคนจนได้ห้องพักของตัวเอง

หลี่ถิงอัน "มื้อเย็นจะเอายังไงกันดี ให้คุณป้าเจ้าของบ้านช่วยทำให้ได้ไหม"

มู่ชิงหลีเอ่ยถามไปหนึ่งคำ คุณป้าเจ้าของบ้านชูสองนิ้วขึ้นมา แล้วบอกว่า "คนละยี่สิบดอลลาร์ ทำให้เฉพาะมื้อเย็นเท่านั้นนะ"

ราคานี้ก็นับว่าสมเหตุสมผล

"งั้นรีบทำเลยครับ หิวจะตายอยู่แล้ว" หลี่ถิงอันพูด

คุณป้าเจ้าของบ้านได้ยินเขาพูดแบบนั้นก็ยิ้มน้อยๆ เดินเข้าไปในครัวยกถาดมันฝรั่งบดใบใหญ่ออกมา แล้วพูดจ้อกแจ้กอะไรสักอย่าง

เรื่องนี้ไม่ต้องให้มู่ชิงหลีแปล ทุกคนก็เข้าใจ

มื้อเย็น: มันฝรั่งบด

หลี่ถิงอันเกือบกระโดดขึ้นมา "ยี่สิบดอลลาร์ได้แค่นี้เนี่ยนะ"

"ฉันไม่ชอบกินมันฝรั่งบด" หลินอี่เซวียนขมวดคิ้ว

พวกเขาล้วนเป็นคนจีน ไม่ค่อยคุ้นชินกับอาหารตะวันตกอยู่แล้ว แถมยังต้องกินมันฝรั่งบดอีก……

ยิ่งไปกว่านั้น ราคานี้ก็แพงเกินไปด้วย

มู่โย่วหว่านเสนอ "ไม่งั้นเราสั่งเดลิเวอรี่กันดีไหม"

"เดลิเวอรี่ดีเลย!" หลี่ถิงอันยกมือเห็นด้วยเป็นคนแรก น้ำเสียงลากยาวแบบตัวงิ้วด้วยความดีใจ "ให้กินมันฝรั่งบด ฉันขอพิซซ่ากับเบอร์เกอร์ดีกว่า"

"ฉันอยากกินกุ้งทอด"

"ฉันอยากกิน……"

หลายคนพูดสอดกันไปมา

มู่ชิงหลีไม่ได้ร่วมวงด้วย แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรให้เสียบรรยากาศ

รอจนพวกเขาตกลงกันได้เกือบหมดแล้ว มู่โย่วหว่านก็เดินมาถามเธอ "อาจารย์มู่อยากกินอะไรคะ"

มู่ชิงหลีชี้ไปที่มันฝรั่งบด "ฉันกินอันนี้ก็พอ"

มู่โย่วหว่านแกล้งเอ่ยชวนด้วยท่าทีเป็นห่วง "อาจารย์มู่กินไหวเหรอคะ"

"มันฝรั่งบดก็ไม่ใช่ปูนซีเมนต์ จะกินไม่ได้ยังไง"

"ค่ะ งั้นพวกเราสั่งกันก่อนนะคะ พอของมาส่งแล้ว ถ้าอาจารย์มู่อยากกินก็มากินด้วยกันได้เลย" มู่โย่วหว่านพยายามอย่างเต็มที่เพื่อแสดงความอ่อนโยนของตัวเอง

มู่ชิงหลียิ้มโดยไม่พูดอะไร แล้วหันหลังกลับไปเฉยๆ ไม่ยอมเสแสร้งเล่นละครตอบแม้แต่น้อย

มู่โย่วหว่านกัดริมฝีปากด้วยความอึดอัดใจ

ความเห็นไลฟ์พากันรุมด่ามู่ชิงหลีเสียยับเยิน

มู่ชิงหลีไม่สนใจแม้แต่น้อย

เธอนั่งกินมันฝรั่งบดถ้วยใหญ่อยู่ที่โต๊ะกับคุณป้าเจ้าของบ้าน พร้อมนมสดที่เพิ่งรีดใหม่ๆ

คุณป้าเจ้าของบ้าน "แก้วนี้แถมให้ ไม่คิดเงินนะ"

"ขอบคุณค่ะ"

มู่ชิงหลีกินอิ่มดื่มพอแล้วก็เดินไปห้องของตัวเอง จัดกระเป๋าเดินทาง หยิบเสื้อผ้า เครื่องสำอาง และอุปกรณ์ถ่วงน้ำหนักที่เพิ่งซื้อมาออกมาทีละอย่าง

กล้องจับภาพของในกระเป๋าเดินทางของเธอไว้ชัดเจน เหล่าชาวเน็ตเลยพากันวิจารณ์ยกใหญ่

【โห กระเป๋าใบนี้ทำลายความเข้าใจของฉันที่มีต่อดาราหญิงไปเลย】

【นอกจากเสื้อผ้าแล้ว ที่เหลือนี่อะไรกันเนี่ย แชมพูมี่เฟิง ครีมนวดผม ครีมทาหน้า สมกับเป็นพรีเซนเตอร์จริงๆ ไปไหนก็ไม่ลืมเลยนะ】

【ของใช้อาบน้ำก็ว่าไปอย่าง แต่กองของสีดำๆ ที่เธอหยิบออกมานั่นรู้ไหมว่าคืออะไร ถุงทรายถ่วงน้ำหนัก!!】

【？？？？？】

【ดาราหญิงคนไหนกันเอาของแบบนี้มาด้วยเนี่ย】

【แหะๆ อีสาวใบเขียวนี่คิดหาทางดึงความสนใจตลอดเวลาจริงๆ】

【หมดคำจะพูดกับผู้หญิงคนนี้จริงๆ กล้องเปลี่ยนไปถ่ายคนอื่นได้ไหม ไม่อยากดูเธอเลย】

【อยากดูพวกพี่ๆ คุยกันมากกว่า】

【อยากดู +1】

【มู่ชิงหลีนี่ทำตัวเย่อหยิ่งโดดเดี่ยวจัง ท่าทีก็กร่างๆ กล้าดียังไงเนี่ย ได้มาออกรายการนี้ก็ไม่รู้ไปแลกอะไรมากันแน่】

ขณะที่มู่ชิงหลีถอดถุงทรายถ่วงน้ำหนักออกจากตัว เธอชำเลืองมองนาฬิกานับถอยหลังที่ตัวเลขกำลังเดินอยู่

นับตั้งแต่ที่สนามบินจนถึงตอนนี้ เธอหาค่าชีวิตมาได้สิบวันแล้ว

ดีจริงๆ!

เธอถือเสื้อผ้าไปอาบน้ำ กล้องก็ตัดไปที่ฝั่งมู่โย่วหว่านกับคนอื่นๆ โดยอัตโนมัติ

ทั้งห้าคนนั่งแนะนำตัว ทำความรู้จักกัน พร้อมกับรอเดลิเวอรี่มาส่ง

ระหว่างนั้นบรรยากาศการพูดคุยก็ดีทีเดียว

โดยเฉพาะมู่โย่วหว่าน แค่ไม่กี่ประโยคก็กู้คะแนนความประทับใจที่เสียไปก่อนหน้านี้กลับคืนมาได้

มู่โย่วหว่านมองมู่ชิงหลีที่เดินไปอาบน้ำเพียงลำพัง แล้วยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย

……

กว่ามู่ชิงหลีจะอาบน้ำเสร็จก็ผ่านไปครึ่งชั่วโมง พอเดินออกมาก็ชำเลืองเห็นทุกคนยังนั่งอยู่ในห้องนั่งเล่น แต่บรรยากาศสบายๆ กับเสียงหัวเราะคุยกันสนุกสนานเมื่อครู่นั้นหายไปหมดแล้ว

แต่ละคนต่างจ้องมองไปที่ประตู แค่มีเสียงขยับนิดหน่อยก็ยื่นหน้าออกไปมองด้วยความคาดหวัง

ถึงขนาดที่ตอนเธอเปิดประตู พวกเขายังคิดว่าเดลิเวอรี่มาส่งแล้ว

มู่ชิงหลีไม่มีปฏิกิริยาใดๆ ต่อเรื่องนี้ เดินเข้าห้องไป

หลี่ถิงอันมองมู่ชิงหลีปิดประตู แล้วหันกลับมาพูด "เดลิเวอรี่นี่อีกนานแค่ไหนถึงจะมาเนี่ย"

หลินอี่เซวียนขมวดคิ้ว "ไม่รู้สิ น่าจะใกล้แล้วมั้ง เดลิเวอรี่ต่างประเทศคงไม่สะดวกเท่าในประเทศหรอก"

"ฉันดูในแอปสั่งอาหารแล้ว ไม่มีแผนที่ให้ดูเลย เลยไม่รู้ว่าอีกไกลแค่ไหนกว่าจะถึง" มู่โย่วหว่านพูดเบาๆ

มู่โย่วต้านปลอบเธอว่าไม่เป็นไร

เจียงอี้เหลียงหิวจนหงุดหงิดเล็กน้อย นั่งจิ้มโทรศัพท์เสียงดังกึกกัก

คนอื่นๆ เห็นเขาเล่นโทรศัพท์ ก็นึกขึ้นได้ว่าทีมงานรายการแจกโทรศัพท์ให้เหมือนกัน เลยรีบหยิบขึ้นมาฆ่าเวลา

แต่เล่นไปพักหนึ่งก็พบว่าโทรศัพท์เครื่องนี้ใช้ได้แค่แชท (แอปเฉพาะที่กำหนด) อย่างอื่นทำอะไรไม่ได้เลย

จะเล่นเน็ตน่ะเหรอ อย่าว่าแต่เล่นเลย แค่คิดก็อย่าหวัง

มู่โย่วหว่านเลยเป็นฝ่ายเปิดหัวข้อในกลุ่มแชท: เจ็ดวันจากนี้จะเที่ยวกันยังไง

มู่โย่วหว่าน: 【ในฐานะไกด์ของทริปนี้ ฉันกับอาจารย์มู่วางแผนการเดินทางเจ็ดวันจากนี้ไว้คร่าวๆ แล้วนะคะ แต่เพิ่งทำเป็นครั้งแรก ถ้ามีตรงไหนไม่ดีก็ขออภัยด้วย ใครมีความเห็นอะไรบอกได้เลยค่ะ】

มู่โย่วต้าน: 【น้องพูดมาเลย】

หลินอี่เซวียน: 【รอฟังอยู่นะ~】

หลี่ถิงอัน: 【อยากรู้จัง!】

เจียงอี้เหลียงไม่ตอบ

มู่ชิงหลีก็ไม่พูดอะไรเช่นกัน

มู่โย่วหว่านหยุดคิดครู่หนึ่ง แล้วส่งคู่มือเช็คอินสถานที่ท่องเที่ยวที่ให้ทีมงานของตัวเองเตรียมไว้ล่วงหน้าเข้าไปในกลุ่ม

เป็นไฟล์ PPT ขนาดประมาณ 250 เมกะไบต์

มู่ชิงหลีเห็นแล้วก็หัวเราะออกมาเสียงหนึ่ง "250 จริงๆ ด้วยแฮะ" (250 เป็นคำแสลงจีน หมายถึง "โง่/เซ่อ" เล่นคำกับขนาดไฟล์)

เพราะเธอเอนตัวลงนอนแล้ว กล้องในห้องเธอก็ถูกปิดไป

ตอนนี้ภาพเลยไปโฟกัสที่ห้องนั่งเล่นแทน หลังจากมู่โย่วหว่านส่งข้อความเสร็จ เธอก็กวาดตามองทุกคนด้วยสีหน้าคาดหวัง

ในภาพนั้น นอกจากเจียงอี้เหลียงที่ทำตัวเรื่อยเปื่อยแล้ว ผู้ชายอีกสามคนต่างก็ดูอย่างตั้งใจ พร้อมชมมู่โย่วหว่านเป็นระยะว่าเตรียมงานมาดีจัง เก่งจัง อะไรทำนองนั้น

ความเห็นไลฟ์ก็พากันชมมู่โย่วหว่านว่าตั้งใจทำงานดีอะไรแบบนี้

มู่ชิงหลีเปิดไฟล์ PPT นั้นขึ้นมา แค่มองแวบเดียวก็รู้ว่าคู่มือนี้ออกมาจากฝีมือทีมงานมืออาชีพ

นั่นก็แสดงว่ามู่โย่วหว่านรู้อยู่แล้วตั้งแต่ก่อนขึ้นรายการว่าบทบาทของตัวเองจะเป็นไกด์

มู่ชิงหลีอุทานออกมาเบาๆ ด้วยความประหลาดใจ ตระกูลมู่นี่ทุ่มสุดตัวเพื่อชูเธอขึ้นมาจริงๆ

จะทำยังไงดี อยากดึงเธอลงมาจังเลย

มู่ชิงหลี: 【คู่มือเอาไว้ทีหลังก็ได้ เรื่องด่วนกว่าคือมาตกลงกันก่อนว่าจะใช้เงินยังไง แบ่งกันยังไง】

ปรากฏว่าพอข้อความนี้ส่งออกไป มีแค่เจียงอี้เหลียงคนเดียวที่ตอบเธอ

เจียงอี้เหลียง: 【พี่ไกด์ว่ายังไง】

【เงินรวมทั้งหมด 5,500 ดอลลาร์ หักค่าห้อง 378 ดอลลาร์ ค่าอาหาร 20 ดอลลาร์ แล้วก็ค่าเดลิเวอรี่ของพวกเธอที่ยังไม่รู้ยอด เจ็ดวันจากนี้จะเอายังไง ใช้ร่วมกันทั้งหมด หรือแบ่งงบเท่าๆ กันแล้วต่างคนต่างใช้】

หลังจากส่งเสร็จ เธอก็แสดงจุดยืนทันที: 【ส่วนตัวฉันชอบต่างคนต่างใช้มากกว่า】

เจียงอี้เหลียง: 【ฉันก็เหมือนกัน】

เขาเพิ่งพิมพ์จบ ข้อความของมู่โย่วหว่านก็โผล่ขึ้นมาทันที: 【อาจารย์มู่จะต่างคนต่างใช้ได้ยังไงคะ พวกเราเป็นทีมเดียวกันนะ】

มู่โย่วต้าน: 【เธอชอบทำตัวพิเศษอยู่เรื่อยเลยนะ】

หลินอี่เซวียน: 【ออกมาเที่ยวด้วยกันทั้งที ใช้เงินร่วมกันดีกว่า แบบนี้สนุกกว่าเยอะ】

หลี่ถิงอันไม่พูดอะไร

เรื่องที่ต้องเลือกข้างแบบนี้ ให้นักแสดงชายยอดเยี่ยมสาขาโทรทัศน์สายปล่อยวางอย่างเขาพูดออกมาก็ยากอยู่จริงๆ

มู่ชิงหลี: 【งั้นเหรอ ถ้าอย่างนั้นขอถามหน่อย คืนนี้พวกเธอสั่งเดลิเวอรี่ไปเท่าไหร่】

มู่โย่วหว่านอึ้งไปทันที

มู่โย่วต้านเงยหน้าขึ้น "โย่วหว่าน เป็นอะไรไป ใช้ไปเท่าไหร่ก็บอกมาตรงๆ สิ"

"ใช้ ใช้ไป……" มู่โย่วหว่านพูดอ้อมแอ้ม กว่าจะเค้นตัวเลขออกมาได้ก็แสนยาก "ห้าร้อยดอลลาร์ค่ะ"

ห้าคน เฉลี่ยคนละหนึ่งร้อย

มื้ออาหารมื้อเดียว