ตอนที่ 9 — 009

บทที่ 9 ลอบหนีไปแต่งงาน

“สืบ! ต้องหาตัวไป๋อวี้นังสารเลวนั่นออกมาให้ได้ มิฉะนั้นพวกเจ้าทั้งหมดเตรียมไปตายเสีย!”

หลินชิงโหรวสีหน้ามืดครึ้ม ไม่มีท่วงท่าสง่างามอ่อนช้อยเช่นก่อนหน้าอีกต่อไป แววตาดุร้ายยิ่งทำให้คนรอบข้างไม่กล้าสบตาง่าย ๆ ทุกคนล้วนก้มหน้าทำตัวเหมือนนกกระทา กลัวนางสังเกตเห็น

ทว่าในเวลานี้เอง

“ฮูหยิน”

เสียงอ่อนโยนสายหนึ่งดังขึ้นตรงประตูห้อง สาวใช้ใหญ่หน้าตางดงามสองคนรีบเดินเข้ามาจากด้านนอก เมื่อเห็นความเละเทะเต็มพื้นในห้อง ก็ใช้สายตาส่งสัญญาณให้สาวใช้น้อยรีบเก็บกวาดพื้นให้สะอาด

ทั้งสองก้าวขึ้นหน้าคารวะหลินชิงโหรว

สาวใช้ที่ปักปิ่นดอกไม้ประดับไข่มุกงดงามบนมวยผมด้านซ้าย ชื่อซานหู เอ่ยเสียงเบาว่า “ฮูหยิน บ่าวเพิ่งไปสอบถามจนชัดเจนแล้วเจ้าค่ะ”

“ชุยซื่อถูกคนกดน้ำจนตายทั้งเป็น หน้าผากยังมีบาดแผลจากการถูกของบางอย่างฟาด เห็นได้ชัดว่าคนร้ายใจเหี้ยมเพียงใด”

สาวใช้ที่ปักปิ่นเงินบนมวยผมด้านขวา ชื่อไฉอวิ๋น กล่าวต่อว่า “บ่าวสั่งคนไปค้นทางเรือนเถาฮวาแล้ว หากคนร้ายคือไป๋อวี้ นางหนีไม่พ้นแน่นอนเจ้าค่ะ อีกอย่าง สัญญาขายตัวของนางยังอยู่ในจวนด้วย”

หลินชิงโหรวมองสาวใช้สองคนที่จัดการเรื่องราวอย่างเป็นลำดับชัดเจน สีหน้าจึงค่อยผ่อนคลายลงบ้าง เพียงแต่แววตายังคงเฉียบคม นางกล่าวเสียงเย็นว่า “อีกไม่กี่ชั่วยามก็จะเป็นพิธีปักปิ่นวันพรุ่งนี้แล้ว ห้ามเกิดข้อผิดพลาดใด ๆ อีกเด็ดขาด มิฉะนั้นข้าจะเอาเรื่องพวกเจ้า”

ทั้งสองสบตากัน แล้วคารวะพร้อมกัน “เจ้าค่ะ”

——

จวนเจิ้นกั๋วกง เรือนเถาฮวา ตั้งอยู่ฝั่งตะวันออกของเรือนหลักฝ่ายใน เป็นเรือนสามชั้นลึก

“พวกเจ้าให้คนค้นหาร่องรอยของไป๋อวี้ในเรือน ข้าจะเข้าไปรายงานคุณหนูใหญ่”

หลังซานหูสั่งสาวใช้ชั้นหนึ่งที่ตามมาด้านหลังเสร็จ ก็ยกชายกระโปรงเดินเข้าไปยังห้องปีกหลักของเรือนเถาฮวา เคาะประตูห้องที่ไม่มีคนเฝ้าเบา ๆ แล้วกล่าวเสียงเบาว่า

“คุณหนูใหญ่ บ่าวคือซานหูข้างกายฮูหยิน รับคำสั่งฮูหยินมาค้นหาคนร้ายที่ฆ่าชุยซื่อ ขอคุณหนูโปรดอำนวยความสะดวกด้วยเจ้าค่ะ”

พูดจบ นางก็ผลักประตูห้องเปิดเบา ๆ ในฐานะสาวใช้ใหญ่ข้างกายหลินชิงโหรว นางย่อมรู้ดีว่าตำแหน่งของคุณหนูใหญ่ผู้นี้ ในวันพรุ่งนี้ย่อมสมควรถูกแทนที่ด้วยสาวใช้ที่เคยมีชื่อว่าอาหนู

ดังนั้นนางจึงแสดงท่าทีเคารพยิ่งนัก เพียงแต่เมื่อสายตาของนางประสานกับคนที่นั่งอยู่บนตั่งในห้อง รูม่านตาของนางพลันหดเกร็ง เต็มไปด้วยความตกตะลึงและไม่อยากเชื่อ

“เหตุใดจึงเป็นเจ้า...”

“อ้อ? เช่นนั้นตามความหมายของเจ้า เรือนเถาฮวานี้ควรเป็นผู้ใดนั่งอยู่กันเล่า?”

เสียงเย็นเยียบของเจียงจือทำให้ขนทั่วร่างซานหูลุกชัน ขณะกำลังจะถอยออกจากห้อง ก็ได้ยินเสียงประตูด้านหลังถูกคนปิดลงอย่างแรง เกิดเสียงใสกังวาน

นางหันกลับไปทันที ก็เห็นไป๋อวี้ที่ทุกคนกำลังตามหา ยืนอยู่ด้านหลังของนางอย่างชัดเจน กำลังขวางอยู่หน้าประตูห้อง

สีหน้าของซานหูเปลี่ยนไปอย่างรุนแรง จากนั้นรีบคุกเข่าลงต่อหน้าเจียงจือ ชี้ไป๋อวี้แล้วกล่าวเสียงเข้มว่า “คุณหนูใหญ่ คนผู้นี้คือฆาตกรที่ฆ่าชุยซื่อ ขอคุณหนูโปรดอำนวยความสะดวก ให้บ่าวพานางไปสารภาพผิดต่อหน้าฮูหยินใหญ่ด้วยเจ้าค่ะ!”

ใครจะรู้ว่ายามนี้ ภายในห้องกลับมีเสียงหัวเราะเบา ๆ ดังขึ้น

ซานหูเงยหน้าขึ้นมองต้นเสียงทันที ผลก็คือเห็นเจียงจือกำลังยกมุมปากเล็กน้อย มองนางด้วยสายตาหยอกเย้า ก่อนลุกจากตั่งแล้วเดินมาหยุดตรงหน้านาง

นางก้มเอวเล็กน้อย สบตากับซานหู แล้วกล่าวยิ้ม ๆ ทีละคำว่า “เจ้าพูดผิดแล้ว ชุยซื่อผู้นั้นไม่ใช่ไป๋อวี้ฆ่า”

หัวใจของซานหูบีบรัด สีหน้าย่ำแย่ “ต่อให้ไม่ใช่นาง นางก็หนีความเกี่ยวข้องไม่พ้น บัดนี้คนทั้งจวนรู้กันหมดแล้วว่าก่อนชุยซื่อตาย คนสุดท้ายที่อยู่กับนางคือ...”

“ไม่ ไม่ ไม่ นางตายด้วยมือข้าเอง”

เจียงจือยกยิ้มตัดบทนาง จากนั้นยืนตัวตรงแล้วหัวเราะเบา ๆ “เจ้าโชคดีจริง ๆ เจ้าเป็นคนแรกนอกห้องนี้ที่รู้ความจริง”

ดวงตาของซานหูเบิกกว้างทันที จากตกตะลึงเปลี่ยนเป็นหวาดกลัว นางอยากลุกขึ้นจากพื้นหนีไป แต่ยังไม่ทันขยับก็ถูกมือข้างหนึ่งวางลงบนไหล่แล้วกดไว้ นางพยายามจะลุกขึ้นหลายครั้ง กลับพบว่ายากผิดปกติ

นางพลันลนลาน มองมือของเจียงจือบนไหล่ตนเองที่ดูผอมบางไร้เรี่ยวแรงด้วยความหวาดกลัว เหงื่อเย็นผุดเต็มหน้าผาก

“เรื่องนี้ต้องเป็นบ่าวเข้าใจผิด ขอคุณหนูโปรดละเว้นบ่าว...บ่าวจะไปอธิบายกับฮูหยินให้ชัดเจนเดี๋ยวนี้ ว่าชุยซื่อหาเรื่องตายเอง ไม่เกี่ยวข้องกับคุณหนูและแม่นางไป๋อวี้”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เจียงจือก็หัวเราะเบา ๆ แล้วยกมือออกจากไหล่ของนาง หันไปยิ้มให้ไป๋อวี้ที่อยู่ข้างประตู “เห็นหรือไม่? แม่นางซานหูบอกว่าเรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเราสองคน”

ไป๋อวี้ยิ้มคล้อยตาม “เช่นนั้นพี่ซานหูคงเห็นแล้วว่าชุยซื่อตายอย่างไร ใช่หรือไม่เจ้าคะ?”

คำนี้ทำให้ใบหน้าของซานหูซีดขาวอย่างยิ่ง แต่ไม่กล้าขัดขืนใด ๆ รีบคุกเข่าหมอบลงกับพื้น แสดงความภักดีอย่างร้อนรน “เรื่องนี้แม้บ่าวไม่ได้เห็น แต่บ่าวรู้ว่าชุยซื่อเป็นคนหยิ่งผยองกดขี่ผู้อื่น อาศัยอาวุโสลึกทำร้ายคน บัดนี้กระโดดน้ำก็เพราะนางสำนึกผิดขึ้นมาเอง...ไม่เกี่ยวกับผู้อื่นเจ้าค่ะ”

ยามนี้ ความคิดของนางคือหลอกเจียงจือกับไป๋อวี้ตรงหน้าไว้ก่อน แล้วรีบไปบอกหลินชิงโหรวว่าเรื่องเปลี่ยนไปแล้ว

แต่เจียงจือกับไป๋อวี้จะไม่รู้ความคิดของนางได้อย่างไร เพียงแสร้งทำเป็นดูไม่ออกเท่านั้น เมื่อได้ยินคำประจบของนาง ยังปรบมือชมว่า “ในเมื่อเป็นเช่นนั้น ไป๋อวี้ เจ้ายังไม่รีบไปนำหนังสือหลักฐานมาให้ซานหูลงชื่อประทับลายนิ้วมืออีกหรือ จะได้ป้องกันไม่ให้เกิดข้อผิดพลาด?”

ไป๋อวี้ยิ้ม “เจ้าค่ะ”

ซานหูมึนงง เหตุใดยังต้องมีขั้นตอนนี้อีก?

นางรีบร้อนกล่าวทันที “คุณหนู เรื่องนี้จะทำอย่างบุ่มบ่ามเช่นนี้ได้อย่างไร...”

สายตาของเจียงจือเย็นลง มุมปากหุบลง แล้วกล่าวเสียงเย็น “อย่างไร? หรือเรื่องที่เจ้าเพิ่งพูดว่าจะเป็นพยานให้เราสองคน เป็นเพียงคำพูดลอย ๆ? เจ้าบังอาจหลอกลวงข้าเท่านั้นหรือ?”

ซานหูเห็นนางโกรธ เมื่อมองท้องฟ้าด้านนอกที่ใกล้สว่างแล้ว ก็ไม่สนใจเรื่องเหล่านี้อีก อย่างไรเสียขอเพียงฮูหยินรู้ว่าเจียงจือยังมีชีวิตอยู่ ย่อมต้องหาวิธีฆ่านาง ส่วนเรื่องที่นางพูดว่าจะเป็นพยานบ้าบออะไรนั้น ย่อมไม่นับเป็นจริง

ดังนั้นนางจึงเผยรอยยิ้มประจบเอาใจ “ไม่ใช่เจ้าค่ะ ไม่ใช่ บ่าวเพียงประหลาดใจเท่านั้น บ่าวทุกอย่างล้วนเชื่อฟังคำของคุณหนู”

พอดีเวลานั้น

ไป๋อวี้นำกระดาษเซวียนที่เขียนตัวอักษรเต็มแผ่นกับตลับหมึกแดงมาวางตรงหน้าซานหู ขณะที่นางยังไม่ทันเห็นเนื้อหาตัวอักษรด้านบนชัดเจน ก็จับมือนางกดลงบนหน้ากระดาษ ทิ้งรอยนิ้วมือสีแดงสดไว้หนึ่งรอย แล้วเก็บกลับไป

ซานหูยื่นศีรษะอยากมองให้มากกว่านี้ ก็เห็นไป๋อวี้พับกระดาษเก็บขึ้นมา แล้วเผยรอยยิ้ม “ในเมื่อพี่ซานหูมีความจริงใจเช่นนี้ ก็อยู่ปรนนิบัติข้างกายคุณหนูก่อนเถอะ พอดีข้างกายคุณหนูของพวกเราขาดคน”

ซานหูสะดุ้งเฮือก กดความกระสับกระส่ายในใจเอาไว้ แล้วแสร้งถามด้วยท่าทีผ่อนคลายว่า “ข้างกายคุณหนูจะขาดคนได้อย่างไร? บ่าวจำได้ว่าสาวใช้ที่ชื่ออาหนูคนนั้นทั้งฉลาดและคล่องแคล่วยิ่งนัก เหตุใดคุณหนูจึงไม่เรียกนางมาปรนนิบัติเล่าเจ้าคะ?”

นางคิดว่าถามเช่นนี้อย่างเบาสบาย แต่กลับเห็นเจียงจือหันกลับมามองนาง แล้วเผยรอยยิ้มลึกล้ำยากหยั่งถึง

นางกล่าวว่า “เจ้าพูดถึงนางหรือ? นางอายุยังน้อย ถูกใจบุรุษผู้หนึ่ง จึงลอบหนีออกจากจวนไปแต่งงานแล้ว”