ตอนที่ 11 — ตอนที่ 11 ยัยหนูนี่บอกเหตุผลได้จริงๆ ด้วย

ซูอิ๋งไม่คิดว่าตนเองเป็นคนนอกของตระกูลฉินอีกต่อไป ผู้หญิงอย่างฉินจวี๋เซียงเพื่อที่จะเรียกร้องความสนใจและอวดดี ถึงกับกล้าสร้างความแตกแยกให้ตระกูลฉิน เรื่อง "สอดรู้สอดเห็น" ครั้งนี้เธอตัดสินใจแล้วว่าจะต้องยื่นมือเข้ามายุ่งให้ได้!

ฉินเจิ้งคิดไม่ถึงว่าซูอิ๋งจะกล้าบุกเข้ามาห้ามทัพในเขตอันตรายที่สุดเช่นนี้ ทั้งท่อนไม้ทั้งม้านั่งยาวล้วนไม่มีตา หากโดนเข้าคงแย่แน่ เขาตกใจจนรีบพุ่งเข้าไปดึงตัวซูอิ๋งมาหลบไว้ด้านหลังตนเองทันที ครั้นได้ยินคำพูดของเธอเข้า เขาก็พลอยชะงักงันไป ได้แต่ยกมือขึ้นเกาศีรษะข้างที่ไม่ได้รับบาดเจ็บด้วยความงุนงงสงสัย

นังจิ้งจอกยั่วสวาทคนนี้เช็ดแผลผิดตรงไหนกัน? ทำไมตัวเขาเองถึงไม่รู้เรื่องเลยล่ะ?

สองสามีภรรยาตระกูลฉินต่างก็ชะงักไปเช่นกัน

ฉินจวี๋เซียงเป็นถึงหมอ แค่เปลี่ยนยาให้ลูกชายก็ยังเช็ดผิดอย่างนั้นหรือ? หล่อนกินข้าวเสียเปล่าหรืออย่างไร!

เมื่อมีเป้าหมายร่วมกันให้ตำหนิ ทั้งคู่จากที่เคยยืนประจันหน้ากันก็พลันหันมารวมพลังเป็นสามีภรรยาอันหนึ่งอันเดียวกันในพริบตา ต่างพากันตวัดสายตาดุดันตำหนิติเตียนไปยังพยาบาลสาวคนนั้นพร้อมเพรียงกัน

ฉินจวี๋เซียงร้อนใจจนแผดเสียงร้องขึ้นมา “ซูอิ๋ง เธอเป็นเด็กอย่ามาพูดจาเพ้อเจ้อเรื่อยเปื่อยนะ! ฉันเป็นพยาบาลที่ผ่านการอบรมมาอย่างเป็นทางการ เธอหาว่าฉันเช็ดผิด ถ้างั้นเธอก็ลองบอกมาสิว่าวิธีปฏิบัติที่ถูกต้องมันเป็นยังไง!”

หล่อนปักใจเชื่อว่าต่อให้ซูอิ๋งจะเรียนหนังสือเก่งกาจเพียงใด ก็ไม่มีทางรู้เรื่องความรู้ทางการพยาบาลพวกนี้หรอก มิฉะนั้นในอดีตตอนที่ซูอวิ๋นเหิงพ่อของเธอได้รับบาดเจ็บ จะมีเหตุจำเป็นอะไรต้องถ่อไปถึงสถานีอนามัยเล่า?

ขอเพียงซูอิ๋งพูดอธิบายต้นสายปลายเหตุไม่ได้ หล่อนก็จะได้ใช้โอกาสนี้สั่งสอนตอกหน้าอีกฝ่ายจากมุมสูงเพื่อสร้างบารมีให้ตนเอง พร้อมทั้งได้ระบายความคับแค้นใจที่มีต่อสองแม่ลูกคู่นี้ไปในคราวเดียวกัน

หลินจิ่นหลานร้อนใจจนรีบยื่นมือมาดึงตัวซูอิ๋ง “อิ๋งอิ๋ง มาหาแม่นี่มาลูก”

ลูกสาวของตัวเองเธอย่อมรู้ดีที่สุด จะเป็นไปได้อย่างไรที่จะมีความรู้ทางการพยาบาลที่เป็นทางการเช่นนั้น? พูดไม่ออกนั้นยังเป็นเรื่องเล็ก ทว่าอิ๋งอิ๋งไม่สมควรเข้ามากวนน้ำให้ขุ่นและเอาตัวเข้ามาพัวพันกับเรื่องยุ่งยากนี้เลย

ฉินเจิ้งเองก็คิดว่าซูอิ๋งไม่น่าจะรู้เรื่องวิชาการแพทย์และการพยาบาล ทว่าเรื่องการปกป้องว่าที่ภรรยาตัวน้อยของตนเองนั้นไม่มีเหตุผลใดต้องพูดพร่ำทำเพลง เขาชี้นิ้วใส่หน้าฉินจวี๋เซียงพลางตะคอกลั่น

“ซูอิ๋งบอกว่าเธอผิด เธอก็คือผิด! วิธีปฏิบัติที่ถูกต้องเป็นยังไง เธอมีสิทธิ์อะไรมาสั่งให้ซูอิ๋งบอก? ตัวเธอเองไม่ได้ผ่านการอบรมมาอย่างเป็นทางการหรอกเหรอ? ไสหัวกลับไปขบคิดเอาเองโน่น อย่ามาเสนอหน้ายืนเกะกะอยู่ในบ้านฉัน!”

ฉินเจี้ยนกั๋วยกท่อนไม้ไผ่ในมือขึ้น พลางก่นด่าด้วยความโมโห “ไอ้ลูกไม่มีมารยาท พูดจาอะไรของแก!”

หากไล่ฉินจวี๋เซียงเตลิดไปแล้วใครจะมาช่วยเปลี่ยนยาให้มัน นึกว่าแม่หนูนั่นจะรู้เรื่องไปเสียทุกอย่างจริงๆ หรือไร?

“อาเจิ้งพูดผิดตรงไหนกัน!” เพื่อลูกชายแล้ว เกาไฉ่เสียย่อมไม่มีทางยอมอ่อนข้อให้ เธอแผดเสียงร้องพลางยกม้านั่งยาวขึ้นมาอีกครั้ง

บรรดาพี่น้องสาวตระกูลฉินต่างพากันเข้าห้ามปรามคนหนึ่งดึงคนหนึ่งรั้ง ภายในห้องจึงกลับมาโกลาหลวุ่นวายอีกระลอก

ซูอิ๋งตะโกนลั่นขึ้นมา มิฉะนั้นสิ่งที่เธอพูดคงไม่มีใครได้ยินท่ามกลางเสียงเอะอะโวยวาย “น้าฉินคะ ผ้าขนหนูชุบน้ำร้อนน่ะเช็ดลงบนบาดแผลตรงๆ ไม่ได้หรอกนะคะ ต้องใช้เช็ดได้แค่คราบเลือดสกปรกรอบๆ แผลเท่านั้น!”

บอกเหตุผลได้จริงๆ ด้วยอย่างนั้นหรือ?

ความวุ่นวายภายในบ้านพลันสงบลงชั่วคราว สายตาทุกคู่ต่างเบนมาจับจ้องที่ร่างของซูอิ๋งเป็นจุดเดียว

ฉินจวี๋เซียงกะพริบตาปริบๆ สองครั้ง คราวนี้ไม่ได้แกล้งทำตาละห้อยเรียกร้องความสงสาร แต่เป็นเพราะหล่อนไม่รู้เรื่องจริงๆ จึงหลุดปากโพล่งออกไป “ฉันเห็นหมอเซี่ยก็ใช้ผ้าขนหนูร้อนเช็ดแผลให้คนอื่นแบบนี้นี่นา”

ตอนที่หล่อนไปอบรมที่ตำบล เวลาทั้งหมดถูกใช้ไปกับการประจบประแจงบุคคลสำคัญ จะไปเรียนรู้อะไรมาได้เล่า? ถึงอย่างไรที่สถานีอนามัยหมู่บ้านหม่ากวาน งานของทั้งหมอและพยาบาลหมอเซี่ยก็เป็นคนลงมือทำทั้งหมด หล่อนยืนดูจนจำได้ขึ้นใจแล้ว

การเอาผ้าขนหนูร้อนมาเช็ดแผลนี้ หล่อนก็เห็นหมอเซี่ยทำตำตา จะผิดไปได้อย่างไร?

ซูอิ๋งอธิบายอย่างใจเย็น “คุณน้าต้องดูด้วยสิคะว่าแผลที่หมอเซี่ยเช็ดนั้นมีผิวแผลเปิดหรือไม่มี แล้วแผลเปิดนั้นกว้างใหญ่ขนาดไหน ทั้งผ้าขนหนูและน้ำร้อนต่างก็มีเชื้อโรคแบคทีเรีย หากเช็ดโดนผิวแผลเปิดจะทำให้แผลติดเชื้อได้นะคะ ตรงผิวแผลเปิดต้องใช้น้ำเกลือล้างแผลหรือไฮโดรเจนเปอร์ออกไซด์ล้างทำความสะอาดเท่านั้นค่ะ”

ผิวแผลเปิด? น้ำเกลือล้างแผล?

แม่หนูคนนี้พูดจาดูเป็นมืออาชีพและเชี่ยวชาญยิ่งนัก ฉินจวี๋เซียงเริ่มใจคอไม่ดีขึ้นมา หล่อนเป็นพวกแอบลักจำวิชา หมอเซี่ยไม่เคยชี้แนะสั่งสอน หล่อนย่อมไม่มีทางล่วงรู้รายละเอียดปลีกย่อย จึงจนปัญญาที่จะหาเหตุผลมาโต้แย้งซูอิ๋งได้ หล่อนจึงรีบแถเอาตัวรอดทันควัน

“เรื่องนี้ฉันรู้อยู่แล้วสิยะ! ฉันเอาผ้าขนหนูร้อนมาก็ไม่ได้คิดจะเช็ดลงบนแผลของฉินเจิ้งสักหน่อย ก็แค่จะเช็ดคราบเลือดรอบนอกแผลเท่านั้นแหละจ้ะ!”