ตอนที่ 12 — ตอนที่ 12 ไวต่อเสียงของผู้นำที่สุด

นี่มันแถข้างๆ คูๆ ชัดๆ! ฉินเจิ้งมองไม่เห็นว่าหล่อนคิดจะเช็ดตรงส่วนไหนบนศีรษะของเขา แต่คนรอบข้างต่างมองเห็นอย่างชัดเจน โดยเฉพาะเกาไฉ่เสียที่จ้องเขม็งตาไม่กะพริบ นังจิ้งจอกยั่วสวาทตัวนี้คิดจะเช็ดลงบนแผลของลูกชายเธอจริงๆ จึงอดไม่ได้ที่จะแผดเสียงคำรามลั่น

“ฉินจวี๋เซียง มึงทำเป็นจริงหรือเปล่าวะห้ะ! ถ้าทำไม่เป็นก็ไสหัวไป พวกเราจะรอให้หมอเซี่ยมาทำให้!”

มีหรือที่ฉินจวี๋เซียงจะยอมรับว่าตนเองแม้แต่วิธีทำแผลก็ยังทำไม่เป็น?

“ทำเป็นสิคะ ทำเป็น”

ถึงอย่างไรตอนนี้หล่อนก็รู้ขั้นตอนที่ถูกต้องแล้ว ย่อมไม่มีทางทำผิดพลาดอีก จึงได้แต่ฝืนส่งยิ้มประจบประแจง “ฉันจะเอาน้ำเกลือล้างแผลมาทำความสะอาดแผลให้ฉินเจิ้งเดี๋ยวนี้แหละค่ะ”

ฉินจวี๋เซียงรีบหยิบขวดแก้วใสใบหนึ่งออกมาจากกล่องปฐมพยาบาลอย่างรวดเร็ว ดึงจุกฝาขวดออกเสียงดัง ‘ป๊อก’ แล้ววางไว้อย่างระมัดระวัง หล่อนหยิบสำลีก้านสองก้านจุ่มลงไปในขวด พลางส่งยิ้มหวานเอ่ยเรียกฉินเจิ้ง “รีบมานั่งลงสิจ๊ะ ฉันจะทำความสะอาดแผลให้นายนะ”

ฉินเจิ้งนึกอยากจะด่าขึ้นมาอีกระลอก เขาเพียงแค่รังเกียจไม่อยากให้ผู้หญิงคนนี้มาแตะต้องเนื้อตัว ทว่าซูอิ๋งรีบชิงเอ่ยตัดหน้าก่อนที่เขาจะทันได้โมโห น้ำเสียงของเธอหนักแน่นขึ้นหลายส่วน “น้าฉินคะ ไหนบอกว่าจะใช้น้ำเกลือล้างแผลยังไงล่ะคะ แล้วทำไมคุณน้าถึงไปหยิบแอลกอฮอล์มาแทนล่ะ?”

มือของฉินจวี๋เซียงที่ถือสำลีก้านค้างเติ่งอยู่กลางอากาศ สีหน้าเจื่อนสนิทด้วยความอับจนหนทาง เอ่ยแก้ตัวว่า “หมอเซี่ยบอกฉันว่าขวดนี้คือน้ำเกลือล้างแผลนี่นา”

นิสัยความเคยชินของหล่อนคือ เมื่อเกิดเรื่องอะไรขึ้นมาก็โยนความผิดทั้งหมดไปให้หมอเซี่ยทันที

ยาเวชภัณฑ์ของสถานีอนามัยล้วนได้รับการจัดสรรแจกจ่ายมาจากรัฐส่วนกลาง ยาประเภทแอลกอฮอล์หรือน้ำเกลือล้างแผลพวกนี้ เมื่อใช้หมดแล้วจะต้องนำขวดเก่าไปกรอกเติมจากถังใหญ่ที่จุดแจกจ่ายกลับมา

ขวดแก้วทางการแพทย์ไม่ได้มีตัวหนังสือพิมพ์ติดไว้ข้างขวดเหมือนในยุคหลัง หากแต่ต้องตัดเทปกาวมาเขียนตัวหนังสือแล้วแปะลงไปเพื่อแยกแยะ

ทว่าในครั้งนี้ เป็นฉินเจี้ยนกั๋วที่อาศัยเส้นสายพาหมอเซี่ยไปเบิกยามาเป็นการเฉพาะ โดยใช้ขวดของที่นั่น เมื่อหมอเซี่ยนำกลับมายังไม่ทันได้ติดเทปกาว เพียงแค่สั่งกำชับฉินจวี๋เซียงไม่กี่ประโยคแล้วก็รีบออกไป ฉินจวี๋เซียงจึงคิดเอาเองจากความทรงจำว่างเปล่าว่าขวดนี้คือน้ำเกลือล้างแผล

“หมอเซี่ยไม่มีทางทำผิดพลาดหรอกค่ะ ต้องเป็นคุณน้าเองแน่ๆ ที่ฟังมาผิด”

ซูอิ๋งตอกกลับไปอย่างไม่เกรงใจแม้แต่น้อย พลางชี้นิ้วไปยังขวด “ขวดขนาดแค่สองร้อยมิลลิลิตรใบนี้จะเป็นน้ำเกลือล้างแผลไปได้อย่างไรคะ? น้ำเกลือล้างแผลควรจะเป็นหนึ่งในสองขวดที่มีขนาดห้าร้อยมิลลิลิตรนี้ต่างหาก”

การถูกฉีกหน้าซ้ำแล้วซ้ำเล่าต่อหน้าผู้คน ทำให้ฉินจวี๋เซียงไม่อาจรักษาภาพลักษณ์อันอ่อนหวานสง่างามไว้ได้อีกต่อไป หล่อนโมโหจนหลุดถามออกมา “กฎข้อไหนกำหนดไว้กันยะว่าขวดสองร้อยมิลลิลิตรจะใส่น้ำเกลือล้างแผลไม่ได้!”

ซูอิ๋งมีสีหน้าจริงจังเคร่งขรึม พลางเอ่ย “จะใช้ขวดอะไรใส่ไม่ได้มีกฎตายตัวหรอกค่ะ แต่คุณน้าก็น่าจะดมกลิ่นดูบ้าง กลิ่นของแอลกอฮอล์กับน้ำเกลือล้างแผลมันจะเหมือนกันได้อย่างไรกันคะ?”

“อ๋อจริงด้วย!”

เสียงอุทานของผู้คนที่เพิ่งตาสว่างดังขึ้นระงมไปทั่วทั้งห้อง

ต่อให้ไม่เคยกินเนื้อหมู แต่ก็ย่อมเคยเห็นหมูวิ่งมาก่อน เมื่อครู่พวกเขามัวแต่สนใจเรื่องอื่นจึงไม่ได้สังเกต บัดนี้พอถูกซูอิ๋งเตือนสติ แต่ละคนจึงลองสูดจมูกดมดู กลิ่นที่โชยออกมาจากขวดแก้วใบเล็กที่ฉินจวี๋เซียงเปิดจุกจุ่มสำลีก้านอยู่นั้น มันไม่ใช่กลิ่นแอลกอฮอล์หรอกหรือ?

น้ำเกลือล้างแผลก็คือน้ำตามชื่อ จะไปมีกลิ่นฉุนกึกแสบจมูกเหมือนแอลกอฮอล์ได้อย่างไร!

สายตาที่ทุกคนมองไปยังฉินจวี๋เซียงพลันแปรเปลี่ยนเป็นความเหยียดหยามรังเกียจ ในบรรดาคนเหล่านั้นฉินเจี้ยนกั๋วโมโหหนักที่สุด

ใช่ว่าเขาจะไม่เคยได้ยินข่าวลือในหมู่บ้านเกี่ยวกับฉินจวี๋เซียง ทว่าแต่ก่อนมักคิดว่าเป็นเรื่องเหลวไหลไร้สาระที่คนกุขึ้นมา บัดนี้ได้เห็นพยาบาลฉินที่ทำงานในสถานีอนามัยมานานกว่าสามปี แม้แต่แอลกอฮอล์ยังแยกแยะไม่ออก ข่าวลือที่ว่าเห็นทีคงไม่ได้ไร้มูลความจริงเสียแล้ว เขาจึงอดไม่ได้ที่จะส่งเสียงฮึดฮัดในลำคอด้วยความขุ่นเคือง

สำหรับฉินจวี๋เซียงแล้ว หล่อนไวต่อเสียงของผู้นำเป็นที่สุด เสียงเอะอะมะเทิ่งก่นด่าของเกาไฉ่เสียและคนอื่นๆ หล่อนหาได้ใส่ใจไม่ อย่างมากก็แค่รู้สึกกระดากอาย ทว่าเสียงฮึดฮัดเบาๆ จากผู้ใหญ่บ้านเพียงครั้งเดียว หล่อนกลับจับกระแสความไม่พอใจและความเคลือบแคลงสงสัยในน้ำเสียงนั้นได้อย่างแม่นยำ หล่อนจึงรีบร้อนเอ่ยขึ้น

“ผู้ใหญ่บ้านคะ แอลกอฮอล์ก็ใช้ฆ่าเชื้อเหมือนกันนะคะ เช็ดสักหน่อยก็ถือว่าช่วยฆ่าเชื้อให้บาดแผลพอดีเลยค่ะ”

มีหรือที่ซูอิ๋งจะยอมปล่อยให้หล่อนหาช่องว่างเอาตัวรอดไปได้ เธอสวนกลับทันควัน “แอลกอฮอล์ใช้ฆ่าเชื้อก็จริงค่ะ แต่ลิ่มเลือดตรงบาดแผลของพี่เจิ้งแข็งตัวไปแล้ว ถ้าไม่เอาน้ำเกลือล้างแผลมาทำความสะอาดคราบเลือดออกให้หมดก่อน แล้วแอลกอฮอล์เช็ดลงไปจะไปฆ่าเชื้ออะไรได้ล่ะคะ?”