ตอนที่ 24 — ตอนที่ 24 พี่เจิ้งอยู่ที่ไหน ฉันก็อยู่ที่นั่น

ฉินเจิ้งเดินมาตรงหน้าผู้เป็นพ่อ เดิมทีคิดจะเอ่ยปากด้วยความไม่พอใจว่า “พ่อ ปัญหานี้มีอะไรต้องถามอีก? ซูอิ๋งชอบเรียนหนังสือพ่อไม่รู้หรือไง? รีบช่วยให้เธอได้ไปเรียนที่โรงเรียนมัธยมหมายเลขหนึ่งเซินเฉิงเร็วเข้า!”

ทว่าระเบียบแบบแผนเรื่องความเคารพผู้อาวุโสตอนกินข้าวเมื่อครู่ ได้ส่งผลกระทบต่อจิตใจของเขาโดยไม่รู้ตัว เขาตระหนักได้ว่าไม่อาจพูดจาเช่นนั้นกับพ่อได้อีกต่อไป จึงเปลี่ยนมาใช้น้ำเสียงอ้อนวอนแทน “พ่อครับ ซูอิ๋งชอบเรียนหนังสือที่สุดเลย พ่อช่วยคิดหาวิธีช่วยเธอหน่อยเถอะนะ”

โรงเรียนมัธยมหมายเลขหนึ่งเซินเฉิงเป็นโรงเรียนมัธยมปลายระดับชั้นนำของมณฑล หากสามารถก้าวเข้าไปเรียนในโรงเรียนมัธยมปลายแห่งนี้ได้ ก็เท่ากับว่าก้าวขาข้างหนึ่งข้ามธรณีประตูมหาวิทยาลัยไปแล้ว

แน่นอนว่าโรงเรียนมัธยมปลายแห่งนี้ ลำพังเพียงแค่เส้นสายความสัมพันธ์ย่อมไม่อาจเข้าเรียนได้ จะต้องผ่านการสอบคัดเลือกอันเข้มงวด ฉินเจิ้งเชื่อมั่นว่าซูอิ๋งจะสามารถผ่านด่านการสอบคัดเลือกได้อย่างแน่นอน สิ่งที่ต้องการมีเพียงให้พ่อของเขาช่วยเปิดทางอีกด่านหนึ่งเท่านั้น

ฉินเจี้ยนกั๋วถลึงตาใส่ลูกชายแวบหนึ่ง

เขารู้อยู่แล้วว่าเจ้าลูกเวรจะต้องเป็นแบบนี้

เจ้าลูกโง่ เอ็งน่ะโง่แต่พ่อเอ็งไม่ได้โง่ ข้าไม่ใช่เจ้าแม่กวนอิมที่จะดลบันดาลให้สมปรารถนาทุกเรื่อง จะให้ช่วยนางไปเรียนต่อน่ะได้อยู่ แต่ข้าต้องฟังก่อนว่านางจะว่าอย่างไร หากเป็นประโยชน์ต่อเอ็ง ข้าก็ช่วย แต่ถ้าไม่เป็นประโยชน์ต่อเอ็ง ข้าจะช่วยให้เสียเปล่าทำไม!

ซูอิ๋งดึงรั้งตัวฉินเจิ้งไว้ “คุณลุงฉินช่วยฉันไม่ได้หรอกค่ะ พี่เจิ้ง เรื่องนี้มีเพียงพี่คนเดียวเท่านั้นที่จะช่วยฉันได้”

ฉินเจิ้งหันไปมองซูอิ๋ง กะพริบตาปริบๆ ด้วยความประหลาดใจ

เรื่องเรียนต่อมัธยมปลายพ่อของเขาช่วยไม่ได้ แต่คนที่ไม่เอาไหนเรื่องเรียนอย่างเขาที่เข้าห้องเรียนก็เอาแต่นอน พอสอบก็ส่งกระดาษเปล่าเนี่ยนะจะช่วยเธอได้?

แต่เมื่อเห็นว่าซูอิ๋งไม่ได้มีท่าทีเหมือนกำลังประชดประชัน ฉินเจิ้งจึงอดถามไม่ได้ “ซูอิ๋ง เธอว่ามาสิว่าพี่จะช่วยเธอยังไง?”

อิ๋งอิ๋งพูดเช่นนี้ย่อมมีเหตุผลของเธอแน่ ฉินเจิ้งตัดสินใจอย่างแน่วแน่ ขอเพียงอิ๋งอิ๋งบอกวิธีที่เขาจะช่วยเธอได้ ต่อให้ต้องบุกน้ำลุยไฟ เขาก็ต้องทำให้สำเร็จให้ได้ เพราะอิ๋งอิ๋งนั้นเฝ้าฝันอยากจะเรียนหนังสือมาโดยตลอด

ฉินเจี้ยนกั๋วเองก็ประหลาดใจ เรื่องนี้ทั่วทั้งหมู่บ้านมีเพียงเขาคนเดียวเท่านั้นที่พอจะช่วยนางได้ไม่ใช่หรือ? อีกทั้งยังต้องอาศัยเส้นสายมากมายถึงจะจัดการได้สำเร็จ หากเรื่องนี้เจ้าลูกเวรสามารถช่วยได้ เขาก็ยอมเปลี่ยนไปใช้แซ่เดียวกับลูกชายเลยเอ้า!

ในครัวไม่มีอะไรต้องทำแล้ว เกาไฉ่เสียเดินเข้ามาเก็บกวาดโถงกลางบ้าน ได้ยินคำพูดของซูอิ๋งก็รู้สึกแปลกใจ และอดมีน้ำโหขึ้นมาบ้างไม่ได้

ก็จริงอยู่ที่ว่ามีเพียงเจิ้งเอ๋อร์ของนางเท่านั้นที่ช่วยนังหนูตระกูลซูได้ หากปราศจากความสัมพันธ์ของเจิ้งเอ๋อร์ สามีของนางคงกินอิ่มจนว่างเกินไปละสิถึงจะยอมช่วยนางไปเรียนต่อมัธยมปลาย

ซูอิ๋งมองสบตาฉินเจิ้งอย่างลึกซึ้ง เอ่ยทีละคำอย่างชัดถ้อยชัดคำว่า “พี่เจิ้ง พี่ไปเรียนที่โรงเรียนมัธยมหมายเลขหนึ่งเซินเฉิง ฉันถึงจะไปเรียนที่นั่นค่ะ”

ฉินเจิ้งอ้าปากค้าง

คิดสะระตะสารพัด เขาก็ไม่เคยคิดฝันเลยว่าซูอิ๋งจะต้องการให้เขาช่วยเธอเช่นนี้

ตัวเขาทำไม่ได้หรอกนะ!

ต่อให้เขาสามารถเรียนต่อชั้นมัธยมปลายได้ ก็คงเหมือนกับตอนประถมและมัธยมต้น ที่พ่อต้องใช้เส้นสายยัดเขาเข้าไปเรียนในโรงเรียนมัธยมปลายระดับสามระดับสี่สักแห่ง เพื่อผลาญเวลาเล่นๆ ให้ครบสามปีแล้วคว้าใบประกาศนียบัตรมาก็จบเรื่อง

จะให้เขาสอบเข้าโรงเรียนมัธยมหมายเลขหนึ่งเซินเฉิง ต่อให้เขาต้องบุกน้ำลุยไฟก็ไม่มีปัญญาทำได้หรอก!

ฉินเจิ้งเริ่มเกิดความหวาดกลัวขึ้นมา อิ๋งอิ๋งรู้ระดับความสามารถของเขาดีแท้ๆ แต่กลับให้เขาทำเรื่องที่ไม่มีทางทำได้เลยสักนิด ต่อไปเธอจะไม่บอกว่าพวกเราเป็นคนละพวกกัน แยกทางกันเถอะ หรอกหรือ

ทว่าคำพูดถัดมาของซูอิ๋งกลับหนักแน่นเด็ดเดี่ยว “พี่ไม่ไป ฉันก็ไม่ไปค่ะ!”

เด็กสาวที่เฝ้าฝันอยากจะเรียนหนังสือจนแทบบ้า เพื่อลูกชายของเขาแล้วกลับยอมละทิ้งอนาคตทางการศึกษาได้เชียวหรือ? ฉินเจี้ยนกั๋วไม่อาจสะกดกลั้นความตื่นเต้นในใจไว้ได้ ผุดลุกขึ้นจากเก้าอี้เสียงดังพลางถามว่า “เธอไม่ไปงั้นรึ? นี่อย่าบอกนะว่าเธอจะยอมอยู่ที่หมู่บ้านแห่งนี้ไปตลอดชีวิตน่ะ?”

ซูอิ๋งมองฉินเจิ้งพลางพยักหน้า ตอบอย่างจริงจังว่า “พี่เจิ้งอยู่ที่ไหน ฉันก็อยู่ที่นั่นค่ะ!”

ยามนี้การจะเรียนต่อมัธยมปลายและสอบเข้ามหาวิทยาลัยจำเป็นต้องผ่านการตรวจสอบประวัติและสถานะทางชนชั้น แต่รออีกเพียงไม่กี่ปีก็ไม่จำเป็นต้องใช้อีกต่อไป ด้วยระดับความรู้ของเธอแล้ว ย่อมสามารถสอบติดมหาวิทยาลัยได้อย่างแน่นอน ไม่จำเป็นต้องพึ่งพาความช่วยเหลือจากผู้ใหญ่บ้านฉินเลยจริงๆ

ในชาติก่อนเธอเคยตราหน้าว่าพี่เจิ้งเป็นคนไม่รู้หนังสือ ทว่าความเป็นจริงพิสูจน์แล้วว่าเธอเลวยิ่งกว่าคนไม่รู้หนังสือเสียอีก ถึงได้ไม่เพียงตามืดบอด แต่ใจยังบอดสนิท ทำให้ต้องทำร้ายทั้งตัวเองและยังทำร้ายครอบครัวของพี่เจิ้งจนย่อยยับ

ชาตินี้เธอจะต้องชดเชยให้ได้อย่างแน่นอน ต่อให้จะไม่ได้เรียนหนังสือก็ไม่เป็นไร เธอจะร่วมทุกข์ร่วมสุขก้าวหน้าและถอยหลังไปพร้อมกับพี่เจิ้ง ผู้ชายคนนี้มีค่าคู่ควรให้เธอทำเพื่อเขาถึงเพียงนี้!

ฉินเจี้ยนกั๋วยกมือขึ้น ฟาดกบาลลูกชายที่ยืนเซ่อทื่ออยู่อย่างจังหนึ่งฝ่ามือ ก่อนจะตะโกนลั่น “ฉินเจิ้ง เอ็งได้ยินไหม! เอ็งไม่ไปเรียนต่อมัธยมปลาย ซูอิ๋งก็จะไม่ไปเรียน มารดาเอ็งเถอะ เอ็งจะต้องไปเรียนต่อมัธยมปลายให้ได้ อย่ามาทำลายอนาคตลูกสะใภ้ในวันข้างหน้าของข้าเชียวนะ!”