ตอนที่ 75 — ตอนที่ 75 ขุนนางตงฉินต้องเจ้าเล่ห์กว่าขุนนางกังฉิน

เหออวี้หมี่เริ่มมีน้ำโหขึ้นมาจริงๆ หันกลับมาเอ่ยว่า “ดูเด็กคนนี้สิ เมื่อก่อนข้าไม่ชอบขี้หน้าเจ้า แล้วเจิ้งเอ๋อร์ไม่ได้ชอบเจ้าอยู่ดีหรอกรึ? แต่ก่อนเจ้าทำไม่ดีกับเจิ้งเอ๋อร์สารพัด จู่ๆ ตอนนี้กลับทำดีด้วย เจ้าลองบอกมาดูสิว่าทำไมถึงเป็นแบบนี้? เจ้ามีเรื่องอะไรปิดบังพวกเราอยู่กันแน่?”

เกาไฉ่เสียเองก็ช่วยพูดเสริม “ซูอิ๋ง พื้นเพความเป็นมาของบ้านหนูพวกเราก็รู้หมด แต่รู้แล้วหนูว่ามันจะมีประโยชน์อะไรเล่า? เรื่องบุพเพสันนิวาสเป็นเรื่องฟ้าลิขิต ปล่อยให้เป็นไปตามธรรมชาติดีกว่า หนูอย่าไปกังวลเรื่องไม่เป็นเรื่องเลยจ้ะ”

ซูอิ๋งถูกย้อนถามจนพูดไม่ออก อึ้งงันไปครู่ใหญ่ กำลังคิดจะวิ่งตามไปอธิบายต่อ ก็พลันได้ยินเสียงของผู้เป็นแม่ดังแว่วมาจากที่ไกลๆ “อิ๋งอิ๋ง ลูกมานี่สิ”

ซูอิ๋งนึกว่าตนเองหูฝาดไป ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลาเลิกงานในแปลงนาไม่ใช่หรือ? ทว่าพอหันกลับไปมอง ก็เห็นผู้เป็นแม่เดินตรงเข้ามาหา สีหน้าดูไม่ค่อยสู้ดีนัก

สองแม่สามีลูกสะใภ้อย่างเกาไฉ่เสียเดินห่างออกไปไกลแล้ว ซูอิ๋งจำต้องพักเรื่องนั้นไว้ชั่วคราว ยกกะละมังเสื้อผ้าที่ซักเสร็จแล้วเดินตรงเข้าไปหาผู้เป็นแม่ พลางเอ่ยถามด้วยความห่วงใย “แม่คะ แม่ไม่สบายตรงไหนหรือเปล่าถึงได้กลับบ้านก่อนเวลาน่ะค่ะ?”

หลินจิ่นหลานมองดูลูกสาวราวกับมีคำพูดมากมายอัดอั้นอยู่ในอก ทว่าในที่สุดก็เอ่ยออกมาเพียงประโยคเดียว “ตามแม่กลับบ้าน”

ซูอิ๋งรู้ดีถึงอุปนิสัยของแม่จึงไม่ได้ซักไซ้ไล่เลียง เดินตามกลับเข้ามาในบ้านหลังเล็ก หลินจิ่นหลานปิดประตูลงก็พลันตีหน้าขรึม ยื่นมือข้างหนึ่งมาตรงหน้าเธอ น้ำเสียงแปรเปลี่ยนเป็นเข้มงวด “เอาเงินออกมา!”

ซูอิ๋งหลุดปากถามออกไปตามสัญชาตญาณ “เงินอะไรคะ?”

เธอจะมีเงินอะไรได้อีกล่ะ ก็มีแค่ลาภลอยสิบหยวนที่หลี่เสี่ยวชุ่ยเพิ่งเอามาส่งให้นั่นไม่ใช่หรือ? แม่ไม่มีทางรู้เรื่องนี้ได้กระมัง?

หลินจิ่นหลานเม้มริมฝีปากด้วยความโกรธ ยื่นมือเข้ามาค้นกระเป๋าของซูอิ๋งทันที

ซูอิ๋งยืนนิ่งทำอะไรไม่ถูก หลินจิ่นหลานค้นเจอเงินสิบหยวนออกมาอย่างง่ายดาย โกรธจนมือสั่นเทา “ซูอิ๋ง ลูกไปรีดไถกรรโชกเงินคนอื่นมาจริงๆ หรือ? ทำไมลูกถึงกลายเป็นคนแบบนี้ไปได้?”

อกของซูอิ๋งกระเพื่อมขึ้นลงด้วยความคับแค้นใจ ทว่าเธอยิ่งเป็นห่วงสุขภาพของแม่มากกว่า “แม่ฟังฉันก่อนนะคะ เงินนี่ฉันไม่ได้ไปกรรโชกมา แต่มันคือเงินชดเชยที่พวกเขาควรจะต้องจ่ายให้แม่ต่างหาก…”

หลินจิ่นหลานเอ่ยขัดขึ้น “ลูกเป็นผู้พิพากษาหรือไร ถึงได้เป็นคนกำหนดว่าสมควรต้องชดเชยหรือไม่? อิ๋งอิ๋ง แม่เคยบอกลูกแล้วใช่ไหมว่าไม่ว่าเมื่อไหร่คนเราก็ต้องมีจิตใจเมตตา หยางม่ายเหมียวทำผิดและถูกทุบตีจนสะบักสะบอมขนาดนั้นก็นับว่าได้รับการลงโทษอย่างสาสมแล้ว ลูกยังจะไปเอาเงินของเขาอีก มันไม่ถูกต้องเลยนะ”

ซูอิ๋งแทบอยากจะแหงนหน้ามองฟ้า หรือไม่ก็เปิดประโยคทองคำให้แม่ได้ยินเสียจริงๆ : ขุนนางตงฉินต้องเจ้าเล่ห์กว่าขุนนางกังฉิน!

ซูอิ๋งเอ่ยอย่างคับข้องใจ “แม่คะ หลี่เสี่ยวชุ่ยเป็นคนมาฟ้องแม่ใช่ไหมคะ? หล่อนพูดอะไรแม่ก็เชื่อไปหมด แต่กลับไม่ยอมเชื่อลูกสาวของตัวเองงั้นหรือคะ?”

หลินจิ่นหลานโบกธนบัตรในมือไปมาพลางเอ่ยอย่างเจ็บปวดใจ “ถ้าแม่ไม่เชื่อหล่อน แล้วเงินพวกนี้มันลอยมาจากไหนกันล่ะ?”

เป็นฝีมือของหลี่เสี่ยวชุ่ยจริงๆ ด้วย ซูอิ๋งรู้ตัวทันทีว่าตนเองประมาทเลินเล่อไป

เมื่อเช้านี้นังผู้หญิงเสแสร้งแอ๊บแบ๊วคนนั้นเห็นว่าเธออาจจะไปแจ้งความกับฉินเจี้ยนจวินจริงๆ จึงเอาเงินมาอุดปากขัดตาทัพไว้ก่อน จากนั้นก็คงวิ่งร้องห่มร้องไห้ไปฟ้องแม่ของเธอ ด้วยการกุเรื่องขึ้นมาอีกแบบหนึ่งแน่ๆ

ขอเพียงแม่ค้นเจอเงินในตัวเธอ ก็ย่อมต้องปักใจเชื่อคำฟ้องของหลี่เสี่ยวชุ่ยอย่างแน่นอน และย่อมต้องคอยขัดขวางไม่ให้เธอไปแจ้งความอีก

ซูอิ๋งโกรธจนกัดฟันกรอด เธอไม่ใช่ขุนนางตงฉิน และคราวนี้ก็ยังเจ้าเล่ห์ไม่ทันคนชั่ว จึงเอ่ยประชดประชันด้วยความโมโห “เงินนี่หลี่เสี่ยวชุ่ยเต็มใจมอบให้ฉันเองต่างหาก แม่เคยพูดเองนี่คะว่าขอเพียงฉันรวบรวมเงินทุนมาทำมาหากินได้ใหม่ แม่ก็จะยอมให้ฉันออกไปขายขนมข้าวหมัก!”

หลินจิ่นหลานเอ่ยเย้ยหยัน “ได้สิ ขอเพียงหลี่เสี่ยวชุ่ยมายืนอยู่ตรงหน้าแม่ แล้วเต็มใจมอบเงินให้ลูกอีกสิบหยวน แม่ก็จะยอมให้ลูกไปขายขนมข้าวหมัก แม่ยังต้องกลับไปทำงานในแปลงนา ลูกก็อยู่บ้านค่อยๆ คิดหาทางไปแล้วกัน”

ซูอิ๋งกัดฟันแน่นด้วยความเคียดแค้น ป่านนี้หลี่เสี่ยวชุ่ยไม่รู้ว่ากำลังกระหยิ่มยิ้มย่องสะใจเพียงใด มีหรือจะยอมเดินมาหาแม่แล้วเต็มใจมอบเงินให้เธออีกสิบหยวน? แม่จงใจตั้งเงื่อนไขที่ไม่มีทางเป็นไปได้นี้ขึ้นมาแกล้งเธอชัดๆ

ซูอิ๋งกระทืบเท้าด้วยความขัดใจพลางตะโกน “แม่ไม่ใช่แม่ของฉันแล้ว!”