ตอนที่ 76 — ตอนที่ 76 อิ๋งอิ๋งไม่มีวันผิด

เธอพูดจบก็หันหลังผลักประตูวิ่งพรวดพราดออกไปข้างนอก หลินจิ่นหลานไม่ได้วิ่งไล่ตาม ยกกะละมังผ้าที่วางอยู่บนพื้นขึ้นมา แล้วเดินออกไปตากผ้าด้านนอก

รอจนตากผ้าเสร็จเรียบร้อย ขณะที่หลินจิ่นหลานกำลังจะออกไปทำงานในแปลงนา ก็แลเห็นซูอิ๋งเดินคอตกหมดอาลัยตายอยากกลับมา “แม่คะ ฉันผิดไปแล้ว แม่หายโกรธเถอะนะ ไปทำงานต้องระวังตัวด้วยนะคะ”

ตลอดห้าปีที่สองแม่ลูกพึ่งพาอาศัยกันมาใช่ว่าจะไม่เคยทะเลาะกัน ครั้งหนึ่งหลังมีปากเสียงกันผู้เป็นแม่ก็เกิดอุบัติเหตุระหว่างทำงานจนซูอิ๋งตกใจแทบสิ้นสติ นับแต่นั้นมาจึงไม่กล้าปล่อยให้แม่ต้องไปทำงานด้วยความว้าวุ่นใจอีก

“เด็กดี”

หลินจิ่นหลานรู้อยู่แล้วว่าจะต้องเป็นเช่นนี้ หล่อนเอื้อมมือไปลูบไล้แก้มของซูอิ๋งเบาๆ ในใจรู้สึกละอายอยู่บ้าง ทว่าไม่นึกเสียใจกับการกระทำของตนเมื่อครู่ “กลับไปพักผ่อนเถอะจ้ะ รอแม่เลิกงานกลับมาจะทำกับข้าวให้กินนะ”

“ค่ะ”

ซูอิ๋งยืนมองผู้เป็นแม่เดินลับสายตาไป เดินกลับเข้าห้องด้วยความทอดอาลัยถอนหายใจยาว ไม่อยากทำอะไรทั้งสิ้น ได้แต่นอนแผ่อยู่บนเตียง ทว่าดวงตากลับไม่อาจหลับลงได้ ประคองศีรษะเหม่อมองเพดานห้อง ไม่รู้ว่าจ้องมองอยู่นานเท่าใด จู่ๆ ก็ผุดลุกขึ้นมา สวมรองเท้าแล้ววิ่งพรวดพราดออกจากบ้าน

เธอถูกแม่แท้ๆ ทำเอาโมโหจนหน้ามืดตามัว ไฉนถึงได้ลืมเรื่องสำคัญของฉินเจาตี้ไปเสียได้?

การจะกลับไปพูดคุยกับเกาไฉ่เสียอีกย่อมไร้ประโยชน์ เธอจึงต้องไปดักรอที่ริมถนนเพื่อคุยกับฉินเจิ้งหลังเลิกเรียน

ซูอิ๋งยังคงยืนอยู่ที่ตำแหน่งเดิมริมถนนเหมือนเมื่อวาน ไม่รู้ว่าเป็นเพราะหัวใจร้อนรุ่มดั่งไฟสุมหรือไม่ เธอถึงรู้สึกว่ารอคอยอยู่นานแสนนาน กระทั่งได้ยินเสียงกระดิ่งรถจักรยานดังกรุ๊งกริ๊งแว่วมา

“อิ๋งอิ๋ง!”

ฉินเจิ้งปั่นจักรยานมาอย่างกระฉับกระเฉงดั่งสายลม เด็กหนุ่มพุ่งตรงมาทางซูอิ๋งอย่างรวดเร็ว

“พี่เจิ้ง!”

ซูอิ๋งเองก็วิ่งเข้าไปหาฉินเจิ้งด้วยความตื่นเต้นดีใจ

ด้วยความกลัวว่าจะพุ่งชนเด็กสาวเข้า เด็กหนุ่มจึงรีบกระโดดผลุงลงจากรถ ท่วงท่าอันเป็นธรรมชาตินั้นสง่างามราวกับขุนศึกในภาพยนตร์กระโดดลงจากหลังม้า ซูอิ๋งรู้สึกว่าพี่เจิ้งของเธอนั้นช่างดูเท่จับใจเหลือเกิน

ฉินเจิ้งหยุดรถจักรยาน เข็นเดินเคียงข้างเข้ามาหาซูอิ๋ง เอ่ยถามด้วยความเบิกบานใจ “อิ๋งอิ๋ง เธอเอาขนมข้าวหมักมาส่งให้พี่หรือ?”

ความจริงแล้วเขาอยากจะบอกว่า อิ๋งอิ๋ง พี่ดีใจเหลือเกินที่เธอมารอดักพบพี่อีก แต่กลับเขินอายจนไม่กล้าเอ่ยออกไปตรงๆ

“เอ๋?”

ซูอิ๋งไม่ได้นึกถึงเรื่องขนมข้าวหมักแม้แต่น้อย ยกมือขึ้นตบหน้าผากตัวเองเบาๆ อย่างเก้อเขิน “ขอโทษทีค่ะ ฉันลืมไปเลย”

ฉินเจิ้งยิ่งเบิกบานใจหนักเข้าไปใหญ่ อิ๋งอิ๋งไม่ได้มาส่งขนมข้าวหมักให้เขา แสดงว่าก็เหมือนกับเขาที่เพียงแค่คิดถึงอีกฝ่ายด้วยใจจริงถึงได้มารอพบ

เอาเป็นว่าขอเพียงอิ๋งอิ๋งมาหา เขาก็มีความสุขแทบคลั่งแล้ว

ซูอิ๋งเอ่ยด้วยความร้อนรน “พี่เจิ้ง ฉันมีเรื่องอยากจะขอร้องพี่สักเรื่องค่ะ”

ราวกับได้รับคำสั่งจากผู้บังคับบัญชา สีหน้าของฉินเจิ้งพลันแปรเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมจริงจัง “อิ๋งอิ๋ง เธอว่ามาได้เลย”

“มีคนมาแนะนำคู่ครองให้พี่สาวคนโต แม่กับย่าของพี่ต่างก็ชอบอกชอบใจมาก แต่ฉันรู้ว่าผู้ชายคนนั้นไม่ใช่คนดี ฉันอยากให้พี่เดินทางไปที่ที่ผู้ชายคนนั้นอาศัยอยู่ เพื่อรวบรวมหลักฐานความประพฤติแย่ๆ ของเขา พอกลับมาถึงจะได้เกลี้ยกล่อมให้พ่อแม่พี่ยอมล้มเลิกการแต่งงานครั้งนี้ค่ะ”

ฉินเจิ้งพยักหน้ารับทันที “ได้!”

ทั้งสองเข็นรถจักรยานมุ่งหน้ากลับเข้าหมู่บ้าน ครั้นเดินมาถึงทางเข้าหมู่บ้าน ซูอิ๋งก็อดใจไม่ไหวจนต้องเอ่ยถาม “พี่เจิ้ง พี่ไม่กลัวว่าฉันจะดูคนผิด แล้วทำลายวาสนารักที่ดีของพี่สาวคนโตพังทลายหรือคะ?”

ฉินเจิ้งหยุดมองเธอ เอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่นจริงจัง “อิ๋งอิ๋งไม่มีวันผิด!”

เชื่อมั่นในตัวเธอถึงขนาดนี้เชียวหรือ? ซูอิ๋งกลับเริ่มรู้สึกประหม่ากังวลขึ้นมา “ทำไมพี่ไม่ถามฉันสักคำล่ะคะ ว่าฉันรู้ได้อย่างไรว่าผู้ชายคนนั้นไม่ใช่คนดี?”

ฉินเจิ้งยังคงเอ่ยอย่างหนักแน่นจริงจัง “ไม่ต้องถามหรอก อิ๋งอิ๋งบอกว่ามันไม่ดี มันก็ต้องไม่ดีแน่นอน”

ความอบอุ่นเอ่อล้นขึ้นมาในหัวใจ ซูอิ๋งซาบซึ้งใจจนแทบจะร้องไห้ ทว่ากลับยิ่งรู้สึกกระวนกระวายใจมากขึ้น “พี่ยังไม่ได้บอกฉันเลย พี่ไม่รู้เสียหน่อยว่าผู้ชายคนนั้นพักอยู่ที่ไหน แล้วจะไปตามหาเขาได้อย่างไรคะ? แล้วเรื่องเรียนหนังสือของพี่จะทำอย่างไร? ถ้าหากพ่อแม่พี่รู้เข้าแล้วไม่ยอมให้พี่ไปจะทำอย่างไรล่ะคะ?”

ซูอิ๋งมีข้อสงสัยอัดแน่นอยู่เต็มอก ทว่ากลัวว่าหากพูดพรวดเดียวรวดเร็วเกินไปจะทำให้ฉินเจิ้งอึดอัดจนหายใจไม่ทัน จึงหยิบยกมาถามเพียงสามข้อเท่านั้น

ฉินเจิ้งยิ่งฉายแววจริงจังมากขึ้น “อิ๋งอิ๋ง เธอเพียงแค่บอกมาว่าต้องการผลลัพธ์แบบไหน เรื่องอื่นนอกเหนือจากนี้ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของพี่จัดการเองก็พอ”

มุมปากของซูอิ๋งกระตุกยิกๆ สองครา