ตอนที่ 77 — ตอนที่ 77 เอาเงินมาส่งให้ถึงตรงหน้าเธอยังไม่เอา

ใช่แล้ว พี่เจิ้งปฏิบัติต่อเธอเช่นนี้มาโดยตลอด

ในชาติก่อน ซูอิ๋งอยากจากหมู่บ้านหม่ากวานไปเรียนหนังสือ เขาก็ส่งเธอไปเข้าเรียนประจำที่โรงเรียนมัธยมปลายอันดับหนึ่งแห่งเซินเฉิง เธอหาได้สนใจเลยว่าเพื่อจะส่งเธอไปเรียนที่โรงเรียนมัธยมปลายอันดับหนึ่งแห่งเซินเฉิงนั้น เขาถึงกับเกือบจะตัดขาดความสัมพันธ์พ่อลูกกับบิดา

เธอบอกว่าต้องการเลิกรากับเขา เขาก็ยอมเลิกรากับเธอ โดยไม่เคยคิดเลยว่าคลื่นลมมรสุมลูกใหญ่หลังการเลิกราจะฉุดดึงพี่เจิ้งให้ดิ่งลงสู่นรกบนดิน

ฉินเจิ้งเห็นขอบตาของเธอแดงเรื่อก็นึกว่าตนเองพูดจาผิดไป รีบเอ่ยถามด้วยความร้อนรน “พี่ขอโทษนะอิ๋งอิ๋ง เธอบอกมาสิว่าอยากให้พี่ทำอย่างไร?”

ซูอิ๋งรีบฝืนยิ้มออกมา “พี่เจิ้งไม่ได้ทำผิดอะไรกับฉันเลยค่ะ ฉันแค่อยากจะบอกว่า วันนี้พอกลับถึงบ้าน อย่าเพิ่งให้คนที่บ้านรู้ว่าพี่รู้เรื่องที่พี่สาวคนโตจะดูตัวแล้วนะคะ ให้พี่แอบหาโอกาสเลียบๆ เคียงๆ ถามคุณป้าหรือคุณย่าเพื่อสืบหาที่อยู่ของฝ่ายชายมาให้ได้”

“การดูตัวของพี่สาวคนโตไม่ได้เกิดขึ้นในทันทีทันใด พี่ตั้งใจเรียนหนังสือไปก่อน พอถึงสุดสัปดาห์ค่อยหาเหตุผลที่พ่อแม่พี่ไม่สงสัยออกเดินทางไปสืบดูบ้านของฝ่ายชายค่ะ”

ชาตินี้เธอจะไม่มีวันโง่เขลาเบาปัญญาและเห็นแก่ตัวอีกต่อไป เธอขอยอมเป็นยายแก่ปากเปียกปากแฉะคอยกำชับพี่เจิ้งดีกว่า

ฉินเจิ้งพยักหน้ารับ “อิ๋งอิ๋ง พี่จำได้แล้ว พี่จะทำตามที่เธอบอก”

ทุกอย่างราบรื่นเกินไป ราบรื่นเสียจนเมื่อซูอิ๋งเดินกลับมาถึงบ้านหลังเล็ก หลินจิ่นหลานยังไม่เลิกงานกลับมา ทว่ากลับแลเห็นหลี่เสี่ยวชุ่ยยืนรออยู่ในลานบ้าน เมื่อเห็นว่าซูอิ๋งทำทีไม่คิดจะสนใจ หล่อนจึงเป็นฝ่ายยกมือขึ้นทักทายก่อนด้วยรอยยิ้มหวาน “ซูอิ๋ง เธอกลับมาแล้วเหรอ”

ซูอิ๋งไม่แม้แต่จะปรายตามอง เดินดุ่มๆ ตรงเข้าหาประตูบ้าน คิดจะก้าวเข้าไปแล้วปิดประตูกั้นแมลงวันน่ารำคาญไว้ข้างนอก

ทว่าตอนที่เดินเฉียดผ่าน หลี่เสี่ยวชุ่ยกลับโพล่งขึ้นมาประโยคหนึ่ง “ซูอิ๋ง ฉันเอาเงินสิบหยวนมาคืนเธอจ้ะ”

ซาลาเปาเนื้อปาใส่สุนัขยังมีวันได้คืนงั้นหรือ? ซูอิ๋งชะงักไป หันขวับกลับไปมอง หลี่เสี่ยวชุ่ยถือเงินสิบหยวนอยู่ในมือจริงๆ เธอจำได้แม่นยำ นั่นคือธนบัตรใบที่แม่เพิ่งจะค้นริบไปจากตัวเธอนั่นเอง

เหอะ แม่ผู้ยึดมั่นในศีลธรรมจนหัวโบราณคร่ำครึของเธอ เอาเงินไปคืนนังผู้หญิงคนนี้จริงๆ ด้วย

น่าโมโหสิ้นดี!

เมื่อคิดว่าตนเองมีชั้นเชิงเหนือกว่า สามารถหลอกเอาเงินคืนมาจากหญิงโง่งมอย่างหลินจิ่นหลานได้ หลี่เสี่ยวชุ่ยจึงชูเงินในมือขึ้นอย่างกระหยิ่มยิ้มย่อง “ซูอิ๋ง เธอเห็นแก่ความจริงใจของฉันขนาดนี้ ช่วยไปสอบข้อเขียนแทนพ่อของฉันได้ไหม?”

“ไสหัวไป!”

ซูอิ๋งสะบัดหน้าเดินเข้าบ้าน ก้าวเท้าเข้าไปข้างในแล้วหันหลังเตรียมจะกระแทกประตูปิดลง

หลี่เสี่ยวชุ่ยออกแรงดันประตูไว้สุดชีวิตไม่ยอมให้ปิด ร้องโวยวายด้วยความร้อนรน “ซูอิ๋ง ทำไมเธอทำแบบนี้ล่ะ เอาเงินมาส่งให้ถึงตรงหน้าเธอยังไม่เอาอีกเหรอ?”

นังเด็กเวรนี่ทำไมเดี๋ยวไปทางโน้นเดี๋ยวมาทางนี้จนคนอื่นตามไม่ทันเลยนะ?

ก่อนหน้านี้หากไม่ใช่เพราะอยากได้เงินจนคลั่ง มีหรือจะยอมทำลายความหยิ่งทะนงสูงส่งที่มองเงินทองเป็นดั่งเศษดิน อาศัยเรื่องของยายมากรรโชกเงินสิบหยวนจากหล่อนไป?

ยามนี้ได้เงินคืนมาแล้ว นังเด็กเวรก็ควรจะรีบตอบตกลงรับเงื่อนไข รับเงินไปเก็บซุกไว้ในอกทันทีไม่ใช่หรือ ไฉนถึงกลับไม่เอาขึ้นมาเสียได้?

ทว่าหลี่เสี่ยวชุ่ยไม่อาจล้มเหลวในภารกิจเกลี้ยกล่อมให้ซูอิ๋งไปสอบแทนได้

งานพยาบาลของฉินจวี๋เซียงผู้เป็นแม่อาจจะรักษาไว้ไม่ได้ ชื่อเสียงฉาวโฉ่ของยายก็เลื่องลือไปทั่ว หากพ่อของหล่อนยังไม่มีงานการดีๆ มีหน้ามีตาทำอีกล่ะก็ ครอบครัวของหล่อนคงต้องนั่งรอนอนรอความตายแล้ว

ความจริงแล้วจะตายหรือไม่ยังต้องใช้เวลา และนี่ไม่ใช่เรื่องที่หลี่เสี่ยวชุ่ยกังวลใจที่สุด หล่อนไม่ได้มีความผูกพันลึกซึ้งอะไรกับครอบครัวนี้นักหนา

เรื่องที่หล่อนหวาดกลัวคือเรื่องคอขาดบาดตายตรงหน้า พ่อของหล่อนบอกไว้ว่า หากหล่อนทำภารกิจนี้ไม่สำเร็จ จะจับหล่อนแต่งงานส่งไปอยู่ที่เหมืองถ่านหิน สินสอดของที่นั่นให้สูงกว่าแถวนี้ถึงหนึ่งเท่าตัว

หลี่เสี่ยวชุ่ยกลัวจนตัวสั่น หมู่บ้านใกล้ๆ มีหญิงชาวบ้านคนหนึ่งแต่งงานไปอยู่ที่เหมือง แม่สื่อบอกว่าผู้หญิงที่นั่นมีค่าดั่งทองคำ ไปถึงไม่ต้องตรากตรำทำงานมีแต่ได้กินดีอยู่ดี สามีประคบประหงมราวกับไข่ในหิน

ทว่าผลลัพธ์เล่า? สามีไม่ได้มีแค่คนเดียว หากไม่เชื่อฟังก็ต้องโดนแส้เฆี่ยนตี เพิ่งคลอดลูกเสร็จก็ต้องลงไปตรากตรำทำงานในแปลงนา คิดจะหนีเอาชีวิตรอดนั้นเป็นไปไม่ได้เลย!