ตอนที่ 88 — ตอนที่ 88 เธอช่างมีวาสนาจริงๆ

ฉินเป่าซานขอตัวกลับไปก่อน ในเมื่อเขาอยู่ที่นี่ก็ช่วยอะไรไม่ได้ ซ้ำยังต้องมาคอยขัดใจกับหลานชาย สู้กลับไปนอนพักผ่อนเสียยังดีกว่า

หมอเซี่ยเองก็เอ่ยปากขอตัวลา ฉินเจี้ยนจวินและเหออวี้หมี่จึงเดินออกไปส่งถึงหน้าประตูบ้าน พลางเอ่ยขอบคุณอย่างสุดซึ้ง

พวกเขาไม่รู้ระดับฝีมือที่แท้จริงของฉินจวี๋เซียง เพียงแต่คิดว่าวันนี้เพิ่งจะล่วงเกินแม่แท้ๆ ของฉินจวี๋เซียงไป อีกทั้งแม่สามีของฉินจวี๋เซียงก็เป็นพวกปากสว่างชอบนินทา กลัวว่าเรื่องที่เถียนอิ๋งชุนต้องนอนให้น้ำเกลือจะแพร่สะพัดออกไปจนชาวบ้านเอาไปซุบซิบนินทาเสียๆ หายๆ จึงได้ไปเชิญหมอเซี่ยมาแทน

ไม่ว่าหมอเซี่ยจะแทงเข็มสำเร็จหรือไม่ ทว่าการที่เขายอมเสียสละเวลานอกเวลาทำงานมาดูอาการให้ถึงบ้าน ย่อมสมควรแก่การได้รับความขอบคุณอย่างยิ่ง

ฉินเจี้ยนจวินเตรียมไข่ไก่สดไว้หลายฟองเพื่อมอบให้เป็นสินน้ำใจ ทว่าหมอเซี่ยปฏิเสธไม่ยอมรับเด็ดขาด คราวก่อนที่บ้านของผู้ใหญ่บ้านฉินเขายอมรับของขวัญขอบคุณเพราะตนเองได้ทำประโยชน์จริงๆ ทว่าคราวนี้เขาไม่เพียงช่วยอะไรไม่ได้ ยังแทงเข็มจนข้อมือของคนไข้บวมช้ำไปหมด ย่อมไม่มีหน้าจะมารับของตอบแทนใดๆ ทั้งสิ้น

ภายในห้อง ซูอิ๋งบอกให้ฉินเจิ้งกลับบ้านไปนอนพักผ่อน พรุ่งนี้เขายังต้องไปเรียนหนังสือแต่เช้าจำเป็นต้องพักผ่อนให้เพียงพอ ประเดี๋ยวเธอจะให้อาสองเดินไปส่งเธอกลับบ้านเอง

ฉินเจิ้งลุกขึ้นยืนพลางเอ่ย “อิ๋งอิ๋ง เธอนั่งพักอยู่นี่แหละ เดี๋ยวพี่จะวิ่งไปบอกคุณน้าหลินก่อนท่านจะได้ไม่เป็นห่วง แล้วพี่จะรีบกลับมานั่งเฝ้าเป็นเพื่อนเธอนะ” พูดจบเขาก็รีบวิ่งผลุนผลันออกไปทันที โดยไม่สนใจว่าซูอิ๋งจะร้องเรียกตามหลังอย่างไร

เถียนอิ๋งชุนที่นอนอยู่บนเตียงระบายยิ้มบางๆ พลางเอ่ย “ฉินเจิ้งชอบเธอจากใจจริงเลยนะ ซูอิ๋ง เธอช่างมีวาสนาจริงๆ จ้ะ”

“นอนลงจะช่วยให้น้ำเกลือไหลได้เร็วกว่านะคะ” ซูอิ๋งประคองเถียนอิ๋งชุนนอนลงพลางยิ้มตอบ “ฉันพึ่งพาใบบุญวาสนาของพี่เจิ้งค่ะ แต่อาสะใภ้สองเองก็เป็นคนมีวาสนาเหมือนกันนะคะ ดูสิคะว่าอาสองดีต่ออามากขนาดไหน”

เถียนอิ๋งชุนรู้สึกแสบจมูกขึ้นมาอย่างกะทันหัน เธอถอนหายใจยาวพลางเอ่ยตัดพ้อ “ฉินเจิ้งดีต่อเธอก็สมควรแล้วล่ะจ้ะ เธอทั้งหน้าตาสะสวยโดดเด่น เรียนหนังสือเก่ง แถมยังมีความรู้เรื่องฉีดยาอีก ส่วนอาน่ะ งานหนักก็ทำไม่ไหว เลี้ยงหมูก็เลี้ยงไม่ได้ ซ้ำร้ายแม้กระทั่งลูกก็ยังให้เขาไม่ได้เลย มีชีวิตอยู่ไปก็รังแต่จะเป็นภาระให้คนอื่น”

เมื่อเอ่ยถึงตรงนี้ เธอก็ไม่อาจกลั้นไว้ได้อีกต่อไป หยาดน้ำตาพรั่งพรูร่วงเผาะลงมาอย่างไม่อาจห้ามได้

ซูอิ๋งจึงรีบเอ่ยปลอบ “ใครบอกว่าอาสะใภ้สองมีลูกไม่ได้กันคะ? ทั้งอาและอาสองยังหนุ่มยังแน่นกันอยู่เลย การตั้งครรภ์มีลูกย่อมเป็นเพียงแค่เรื่องของเวลาเท่านั้นค่ะ”

ดวงตาของเถียนอิ๋งชุนพลันเป็นประกายวาววับขึ้นมาทันที “ซูอิ๋ง เธอก็คิดว่าถ้าอาฉีดยาบำรุงพวกนี้แล้วจะสามารถมีลูกได้เหมือนกันหรือจ๊ะ?”

ในเมื่อซูอิ๋งบอกว่าแทงเข็มได้ก็ทำได้จริงๆ เช่นนั้นคำพูดที่ว่าเธอจะตั้งครรภ์มีลูกได้ย่อมต้องมีความมั่นใจเป็นแน่

นี่มันเกี่ยวข้องกันตรงไหนกันเล่า? เมื่อครู่ซูอิ๋งตรวจดูฉลากข้างขวดยาอย่างละเอียดแล้ว มันเป็นเพียงยาบำรุงเพื่อเสริมสร้างภูมิคุ้มกันร่างกายเท่านั้น ไม่ได้มีความเกี่ยวข้องกับการมีบุตรเลยแม้แต่น้อย

ยิ่งไปกว่านั้น จากความทรงจำในชาติก่อนของซูอิ๋ง สองสามีภรรยาฉินเจี้ยนจวินไม่มีลูกด้วยกันจนกระทั่งแก่เฒ่า ทว่าเธอทนเห็นเถียนอิ๋งชุนผิดหวังเสียใจไม่ได้ จึงรีบเอ่ย “มีลูกได้แน่นอนค่ะ แต่อันดับแรกเลยอาสะใภ้สองต้องรักษาจิตใจให้เบิกบานแจ่มใสอยู่เสมอนะคะ ไม่อย่างนั้นต่อให้ฉีดยาบำรุงไปมากเท่าไรก็ไม่มีประโยชน์ค่ะ”

ในเมื่อสวรรค์ประทานโอกาสให้เธอได้เกิดใหม่เพื่อพลิกฟื้นโชคชะตา ซูอิ๋งก็ลอบสาบานในใจว่าจะต้องหาหนทางช่วยให้อาสะใภ้สองได้มีลูกสมใจให้จงได้

“เธอพูดถูกจ้ะ” เถียนอิ๋งชุนรีบปาดน้ำตาออกจากแก้ม พลางฉีกยิ้มกว้างให้ซูอิ๋งเพื่อแสดงให้เห็นว่าอารมณ์ของตนเองกำลังเบิกบานแจ่มใสแล้ว

เมื่อฉินเจี้ยนจวินเดินกลับเข้ามาเห็นภรรยายิ้มแย้มอย่างมีความสุข จึงเอ่ยถามด้วยความยินดี “อิ๋งชุน คุยอะไรกันอยู่หรือจ๊ะ ถึงได้ดูมีความสุขขนาดนี้?”

เถียนอิ๋งชุนมองหน้าสามีแล้วยิ้มตอบ “ฉันกำลังบอกว่าฉินเจิ้งช่างมีวาสนาที่ได้แต่งงานกับซูอิ๋ง ไม่เพียงแค่เขาเท่านั้นนะ แม้แต่พวกเราเองก็พลอยได้อานิสงส์ความโชคดีไปด้วยจ้ะ”

ฉินเจี้ยนจวินยิ้มรับ เขาเป็นคนพูดจาประจบเอาใจไม่เป็น จึงได้แต่จดจำความดีของซูอิ๋งไว้ในใจ วันหน้าหากมีโอกาสจะยื่นมือเข้าช่วยเหลือเธออย่างเต็มกำลัง

ซูอิ๋งลอบทอดถอนใจในอก ไม่ใช่ฉินเจิ้งหรอกที่มีวาสนา ทว่าเธอต่างหากที่โชคดีดั่งเหยียบกองมูลสุนัข[1]จนได้มาพึ่งพาเกาะติดพี่เจิ้ง ในชาตินี้เธอจะทะนุถนอมรักษาความรักนี้ไว้ให้ดีที่สุด จึงเอ่ยขึ้นว่า “ที่นี่ไม่มีอะไรแล้วค่ะ ฉันนั่งเฝ้าคนเดียวก็พอ อาสองไปพักผ่อนที่ห้องอื่นเถอะนะคะ”

ฉินเจี้ยนจวินส่ายหน้าโดยไม่พูดอะไร เดินไปเติมถ่านในเตาผิงเพื่อให้ห้องอบอุ่นขึ้น ไม่มีทีท่าว่าจะเดินออกไปเลยแม้แต่น้อย ก่อนจะเอ่ยถาม “เมื่อกี้อาได้ยินเธอพูดว่ามีธุระจะคุยกับอา มีเรื่องอะไรงั้นหรือ?”

ไฉนจึงลืมเป้าหมายหลักของการมาคืนนี้ไปเสียสนิทเล่า? ซูอิ๋งร้อง “อ๋อ” ขึ้นมาคำหนึ่ง รีบล้วงหนังสือเล่มหนึ่งออกจากอกเสื้อส่งให้ฉินเจี้ยนจวิน:

“อาสองคะ สำนักการไฟฟ้าจะเปิดรับสมัครพนักงานใหม่ที่นี่ อาสองรู้เรื่องหรือยังคะ? เนื้อหาการสอบข้อเขียนทั้งหมดอยู่ในหนังสือเล่มนี้ค่ะ อาสองลองอ่านดูให้ดีแล้วไปสมัครสอบนะคะ ได้ยินมาว่ามีโอกาสได้รับการบรรจุเป็นพนักงานประจำของรัฐด้วยค่ะ”

หมายเหตุ

• [1] เหยียบกองมูลสุนัข : สำนวนจีน (走狗屎运) หมายถึง โชคดีอย่างมหาศาลแบบไม่คาดฝัน ส้มหล่นใส่