ตอนที่ 87 — ตอนที่ 87 แม่หนูสกุลซูมีฝีมือไม่เบาจริงๆ

ทว่าในเมื่อเกาทัณฑ์อยู่บนสายจำต้องยิงออกไป[1] หมอเซี่ยจึงถลกแขนเสื้อขึ้นพลางเอ่ย “ซูอิ๋ง ฉันมาช่วยเป็นลูกมือให้เธอนะ”

เขาเป็นหมอที่ดี ขอเพียงรักษาคนไข้ให้หายดีได้ ต่อให้ต้องลดตัวลงมาเป็นลูกมือคอยช่วยงานพยาบาลเขาก็ไม่เกี่ยงงอน ที่เขาไม่ชอบใจฉินจวี๋เซียงก็เพราะหล่อนเป็นพวกทำงานแบบผักชีโรยหน้าเช้าชามเย็นชามไปวันๆ เท่านั้น

“ขอบคุณค่ะคุณหมอเซี่ย แต่ไม่เป็นไรหรอกค่ะ”

ไม่ใช่ว่าซูอิ๋งถือดีหยิ่งผยอง ทว่างานแทงเข็มฉีดยาเช่นนี้ หากมีพยาบาลมายืนเบียดเสียดกันสองคนจะยิ่งทำให้ทำงานลำบาก

ซูอิ๋งประคองสายน้ำเกลือขึ้นมาตรวจดู ใช้นิ้วเคาะดีดเบาๆ เพื่อไล่ฟองอากาศเม็ดเล็กๆ ด้านในออกจนหมดสิ้น

หมอเซี่ยที่ยืนดูอยู่ข้างๆ อดรู้สึกละอายใจไม่ได้ เมื่อครู่เขาตื่นเต้นกดดันจนลืมเรื่องนี้ไปเสียสนิท หากฟองอากาศถูกฉีดเข้าสู่กระแสเลือดของคนไข้ย่อมทำให้เกิดอันตรายถึงชีวิตได้

หลังจากจัดการสายน้ำเกลือเรียบร้อยแล้ว ซูอิ๋งก็ตัดเทปผ้ากาวทางการแพทย์ออกเป็นเส้นๆ ขนาดย่อม แล้วแปะพักไว้บนหลังมือของตนเอง

จากนั้นจึงประคองมือข้างที่เส้นเลือดเล็กของเถียนอิ๋งชุนขึ้นมา ตบข้อมือและหลังมือเบาๆ ในที่สุดก็เลือกเส้นเลือดบนข้อมือเส้นหนึ่งพลางสั่งให้อาสะใภ้สองกำหมัดแน่นเพื่อช่วยให้เส้นเลือดปูดนูนชัดเจนขึ้น

ขวดทิงเจอร์ไอโอดีนและแอลกอฮอล์ถูกเปิดฝาเตรียมไว้อยู่ก่อนแล้ว ซูอิ๋งใช้สำลีก้านจุ่มทิงเจอร์ไอโอดีนทาลงไปก่อน จากนั้นจึงตามด้วยแอลกอฮอล์ฆ่าเชื้อ เส้นเลือดสีม่วงคล้ำปรากฏเด่นชัดขึ้นมา ทว่าทุกคนต่างมองเห็นได้ชัดเจนว่าเส้นเลือดเส้นนี้ช่างเล็กกระจิริดเหลือเกิน จึงอดไม่ได้ที่จะลุ้นระทึกจนเหงื่อซึมฝ่ามือ

เถียนอิ๋งชุนไม่อาจข่มความประหม่าลงได้ ทว่าในใจกลับรู้สึกผิดต่อทุกคนมากกว่า เพราะเธอทำให้คนอื่นต้องพลอยเดือดร้อนไปด้วย จึงได้แต่ฝืนยิ้มเอ่ยปลอบ “ซูอิ๋ง ค่อยๆ แทงนะจ๊ะ อาจะเป็นอย่างไรก็ไม่เป็นไรหรอก”

ซูอิ๋งทำเป็นเหมือนไม่ได้ยิน สมาธิทั้งหมดจดจ่ออยู่บนเส้นเลือดเส้นนั้นอย่างแน่วแน่ ชั่วพริบตาที่เถียนอิ๋งชุนเอ่ยปากพูด เธอก็ลงเข็มแทงเข้าไปทันที ปลายเข็มแทงลึกเข้าไปหนึ่งช่วง ก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบ “คลายมือออกได้แล้วค่ะ”

หมอเซี่ยที่ยืนจับตาดูอย่างใกล้ชิดมองเห็นถนัดตา ปลายสายยางมีหยดเลือดไหลย้อนกลับเข้ามา นี่คือสัญญาณว่าเข็มเข้าสู่หลอดเลือดดำอย่างแม่นยำ! เขาจึงอดไม่ได้ที่จะร้องอุทานออกมาด้วยความตื่นเต้น “แทงเข้าแล้ว!”

“หา?!”

ทุกคนในห้องส่งเสียงอุทานด้วยความอัศจรรย์ใจ รวดเร็วถึงเพียงนี้เชียวหรือ! ก่อนหน้านี้พวกเขาเห็นหมอเซี่ยเล็งแล้วเล็งอีก กะจังหวะอยู่นานสองนานกว่าจะลงเข็มแต่ละครั้ง

แม่หนูสกุลซูคนนี้ มีฝีมือไม่เบาเลยจริงๆ!

แท้จริงแล้วฉินเจิ้งตื่นเต้นกังวลยิ่งกว่าใคร มือทั้งสองข้างกำแน่นเป็นก้อนหมัดโดยไม่รู้ตัว พอได้ยินเสียงร้องของหมอเซี่ย เขาก็พรูลมหายใจยาวด้วยความโล่งอก รีบหันขวับไปมองฉินเป่าซานทันควัน แววตาภาคภูมิใจระคนโอ้อวดไม่อาจปิดบังได้มิด

ฉินเป่าซานแสร้งทำเป็นมองไม่เห็น ค่อยๆ เดินกระอักกระอ่วนเลี่ยงไปอยู่อีกมุมหนึ่ง ทว่าในใจเขากลับรู้สึกโล่งอกอย่างยิ่ง ไม่ต้องเห็นลูกสะใภ้ต้องทนทุกข์ทรมานก็ถือว่าดีถมไปแล้ว เจ้าหลานเวรอยากจะถลึงตาใส่ก็ปล่อยมันไปเถอะ แต่แปลกจริงเชียว เหตุใดพอมองดูนังหนูแซ่ซูคนนี้อีกที จู่ๆ หล่อนกลับดูเจริญหูเจริญตาขึ้นมาได้เล่า?

ฉินเจี้ยนจวินดีใจที่สุด ดวงตาวาวโรจน์ราวดวงไฟสปอตไลต์ รีบก้มลงมองภรรยาด้วยความห่วงใย “อิ๋งชุน รู้สึกอย่างไรบ้าง?”

เมื่อรู้ว่าสามีเป็นห่วงตนเพียงใด เถียนอิ๋งชุนทั้งตื้นตันและซาบซึ้งใจจนขอบตาร้อนผ่าว ฝืนกลั้นน้ำตาแล้วยิ้มตอบ “ดีมากเลยจ้ะ เหมือนมดกัดนิดเดียว ไม่เจ็บเลยสักนิด”

ฉินเจี้ยนจวินจึงหันมามองซูอิ๋ง เอ่ยขอบคุณจากก้นบึ้งของหัวใจ “ขอบใจเธอมากนะ”

“อมิตาภพุทธ!” เหออวี้หมี่พนมมือสวดพึมพำด้วยความโล่งใจ “ขอบใจเธอจริงๆ นะซูอิ๋ง ขอบใจมากจ้ะ”

ซูอิ๋งดึงเทปผ้ากาวออกมาติดตรึงเข็มฉีดยาไว้อย่างคล่องแคล่ว แล้วค่อยๆ เปิดผ้าห่มนำมือของคนไข้สอดเข้าไปพักไว้ด้านใน เมื่อได้ยินคำขอบคุณจึงเอ่ยตอบอย่างเกรงใจ “ไม่ต้องขอบคุณหรอกค่ะ นี่เป็นเรื่องที่ควรทำอยู่แล้ว”

ในชาติก่อน เพื่อที่จะเป็นสุดยอดภรรยาและแม่ผู้สมบูรณ์แบบ ซูอิ๋งถึงกับไปร่ำเรียนทักษะการพยาบาลจากพยาบาลระดับหัวกะทิ พยาบาลเหล่านั้นแม้กระทั่งทารกแรกเกิดที่ร้องไห้ดิ้นรนไม่หยุดก็ยังสามารถแทงเข็มเข้าเส้นเลือดได้อย่างแม่นยำในคราเดียว การแทงเข็มแค่นี้ของเธอจะนับเป็นอะไรได้เล่า?

ตอนที่เธอคอยปรนนิบัติรับใช้ชายโฉด อีกฝ่ายกลับทำตัวเป็นเจ้านายผู้สูงส่งรับการดูแลอย่างสบายใจเฉิบ ภายหลังไม่เคยนึกถึงความดีงามของเธอแม้แต่น้อย ยามที่เธอตรวจพบโรคร้ายและต้องการกำลังใจมากที่สุด มันกลับทอดทิ้งเธออย่างเลือดเย็น

ทว่าในชาตินี้ เธอเพียงแค่ช่วยแทงเข็มให้แก่ญาติที่ผูกพันยิ่งกว่าคนในครอบครัวแท้ๆ พวกเขากลับซาบซึ้งใจและขอบคุณเธอถึงเพียงนี้ เมื่อนำมาเปรียบเทียบกัน ซูอิ๋งจึงทั้งเจ็บปวดใจและละอายใจ เธอจึงรีบเอ่ยตัดบท “ให้น้ำเกลือแบบนี้ก็ไม่มีปัญหาแล้วค่ะ เดี๋ยวฉันจะนั่งเฝ้าเพื่อรอถอนเข็มให้เอง ทุกคนกลับไปนอนพักผ่อนเถอะค่ะ”

หมายเหตุ

• [1] เกาทัณฑ์อยู่บนสายจำต้องยิงออกไป : อุปมาถึงสถานการณ์ที่ดำเนินมาถึงจุดแตกหักหรือไม่มีทางถอยหลัง จำเป็นต้องเดินหน้าต่อไปเท่านั้น